ในตอนนี้ ลมหายใจของหลินหมิงถี่กระชั้นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ตัวเขาเองที่ตรากตรำเดินทางกลับมาจากเซี่ยงไฮ้ ความกังวลหรือความหวังทั้งหลายที่เฝ้ารอ ในที่สุดก็มาถึงจนได้
ก่อนกลับมา เดิมทีหลินหมิงเองก็ยังแอบหวั่นใจอยู่บ้าง เขากังวลว่าระบบนี่มันจะจริงหรือเปล่า ถึงขั้นสงสัยว่าตัวเองคงเห็นภาพหลอนไป
ทว่าพอถึงตอนนี้ พอได้เห็นกับตาว่าบัญชีธนาคารของตัวเองถูกปลดล็อกอย่างสมบูรณ์แล้ว อารมณ์ของหลินหมิงก็พลอยตื่นเต้นขึ้นมา
แน่นอน ทั้งหมดนี้ยังต้องให้หลินหมิงทดสอบเป็นครั้งสุดท้าย
รถแท็กซี่แล่นได้นุ่มนวลขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้หลินหมิงจับจ้องมองภาพตรงหน้าเลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็วด้วยสายตาของตนเอง
ยิ่งไปกว่านั้น พี่คนขับยังถึงกับเอ่ยเปรยออกมาหลายคำ
“เฮ้อ... ไม่คิดเลยจริง ๆ น้องเล็ก แกเป็นคนอำเภอจิ้นซิ่ว มาระยะหลังอำเภอจิ้นซิ่วซบเซาลงไปเยอะเลยนะ”
“แต่ก่อนนู้น พี่เองก็เคยเป็นลูกบ้านอำเภอจิ้นซิ่วเหมือนกัน”
หลินหมิงฟังจบก็อดหรี่ตาลงด้วยความสงสัยไม่ได้ แล้วจึงจ้องมองไปข้างหน้าด้วยท่าทีใคร่รู้ พี่คนขับหัวเราะหึ ๆ
“พี่เคยอยู่ในตัวอำเภอจิ้นซิ่วเลยนะ แถมยังอยู่ใกล้ใจกลางเมืองด้วย แต่ว่า ต่อให้อยู่ดีแค่ไหนมันจะไปได้อะไรล่ะ?”
“อำเภอจิ้นซิ่วเมื่อก่อนเคยรุ่งเรืองนะ มีเหมืองแร่ขนาดใหญ่ บริษัทมากมายพากันมาตั้งรกรากอยู่ในอำเภอเรา แล้วก็หากินกันที่นี่”
“ตอนนั้นอำเภอจิ้นซิ่วถือเป็นทิศทางอนาคตในใจทุกคนเลยเชียว”
หลินหมิงพยักหน้ารับ นี่ก็คืออำเภอจิ้นซิ่วในความทรงจำที่เขารู้จักนั่นแหละ