"……"
หลินหมิงไม่พูดอะไรสักคำ ตั้งแต่กลับมาในวันนี้ ไม่ว่าจะเป็นคนขับรถ หรือเจ้าของร้านผลไม้ หลินหมิงก็ได้แต่รับรู้ถึงความหมดหนทางของคนเหล่านี้ที่มีต่ออำเภอจิ้นซิ่วทั้งหมด
ส่ายหน้าอย่างจนใจ หลินหมิงตักผลไม้บางส่วน คว้าถุงใหญ่หลายใบ แล้วมุ่งหน้าไปโรงพยาบาล
ระหว่างทาง หลินหมิงโทรหาแม่ ถามเลขห้องพ่อ โดยไม่ได้บอกว่าเขากลับมาแล้ววันนี้ ส่วนแม่เองก็ไม่สงสัยมาก จึงบอกไปตามตรง
เมื่อหลินหมิงมาถึงหน้าประตูห้องของพ่อ ก็เป็นเวลาบ่ายสามโมงแล้ว เขาก้าวไปถึงประตูอย่างรวดเร็ว เปิดออก เห็นพ่อกำลังนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย
ส่วนแม่ของเขา เสิ่นชุ่ยหยุน กำลังเช็ดหน้าให้พ่ออยู่ ในชั่วขณะนั้น หลินหมิงรู้สึกเจ็บปวดหัวใจขึ้นมาทันที
เพราะเขาเห็นบาดแผลบนใบหน้าพ่อที่มีแผลตกสะเก็ดแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ยังเห็นขาขวาของพ่อพันด้วยผ้าพันแผลหนา ขยับไม่ได้
ทุกครั้งที่เช็ดใบหน้า บนสีหน้าที่ผ่านโลกมาโชกโชนแต่เด็ดเดี่ยวของพ่อ ก็อดไม่ได้ที่จะเผยความเจ็บปวดออกมา
หลินหมิงขมวดคิ้วแน่น ปวดร้าวใจสุดจะทน
"หวัดดีค่ะ คุณเป็นใคร"
ในเวลานี้เอง เสียงฝีเท้าพร้อมกับคำถามเบาๆ ก็ดังขึ้น
พ่อแม่ของหลินหมิงที่กำลังดูแลกันอยู่ในห้องผู้ป่วย ต่างหันมามอง และในทันใดนั้น ทั้งสองก็เห็นหลินหมิง
แม่ของเขา เสิ่นชุ่ยหยุน ยังไม่ทันที่หลินหมิงจะพูด เธอกลับยืนขึ้นด้วยใบหน้าลังเลสงสัย ถือผ้าเช็ดหน้าพุ่งมาหาเขา