“ฟู่!” เสียงหนึ่งดังขึ้น หลินหมิงหัวเราะออกมา
และในตอนนั้นเอง ผู้จัดการแผนกทรัพย์สินก็เดินเร็วๆ เข้ามาจากด้านข้าง มือถือกระเป๋าหิ้วใบหนึ่งมาถึงตรงหน้า
“คุณหลินครับ นี่คือกุญแจทั้งหมดของตึกนี้ทั้ง 7 ชั้น แล้วก็บัตรห้อง รวมถึงเอกสารต่างๆ อย่างโฉนดห้องชุดนะครับ คุณช่วยตรวจดูหน่อยไหม?”
หลินหมิงยื่นมือรับกระเป๋าหิ้ว ส่ายหัว “ไม่เป็นไร ผมเชื่อใจคุณ คุณลำบากหน่อยนะ”
ผู้จัดการแผนกทรัพย์สินรีบยิ้มตอบ “คุณหลินเกรงใจไปแล้วครับ ไม่ได้ลำบากอะไรเลย”
“งั้นผมไปทำงานก่อนนะครับ คุณเชิญตามสะดวกเลย?”
เห็นหลินหมิงพยักหน้า ผู้จัดการแผนกทรัพย์สินก็รีบเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
และในตอนนี้เอง สองพ่อแม่ก็ยอมรับคำพูดเมื่อกี้ของหลินหมิงในที่สุด
แม่ยกมือชี้ตึกนี้พูดว่า “ไอ้ลูกชาย แกซื้อตึกมาหนึ่งหลังจริงๆ เหรอ? แก... แกแดกเหล้ามากี่ขวดวะ?”
“...”
หลินหมิงส่ายหัวอย่างขัดใจ ยิ้มแล้วพูดว่า “แม่ครับ ตึกนี้ผมซื้อไว้เผื่ออนาคตนะ”
“ที่ผมกลับมาอำเภอจิ้นซิ่วคราวนี้ ก็เพื่อมาปักหลักที่อำเภอจิ้นซิ่ว จากนั้นก็จะก่อร่างสร้างตัวที่อำเภอจิ้นซิ่ว เปิดบริษัท ทำธุรกิจต่างๆ”
“ข้างกายผมต้องมีผู้บริหารระดับสูงหลายคน ตึกนี้ก็ใช้เป็นหอพักให้พวกเขาได้”
พ่อหลินตงกัดฟันพูด “ห้องชุดชั้นเดียวขนาดใหญ่ๆ เอามาให้คนอื่นเป็นหอพัก”