เขาแค่ปักหลักอยู่ในอำเภอจิ้นซิ่ว ไม่ต้องออกไปไหนทั้งชีวิต สุดท้ายแล้ว อาจมีเงินเก็บหลายหมื่นล้านหรือกระทั่งหลายแสนล้าน ก็แค่เรื่องของเวลาเท่านั้น
แต่ค่อย ๆ ผ่านไป หลินหมิงกลับพบว่าตัวเองเริ่มไร้เป้าหมาย เขาควรทำอะไรสักอย่างมิใช่หรือ?
ในฐานะชาวอำเภอจิ้นซิ่ว แถมยังมีเงินมากมายขนาดนี้ ถ้าใช้ชีวิตเอาแต่เสวยสุขไปวัน ๆ มันก็ไร้ความหมายเกินไป
บัดนั้นเอง หลินหมิงก็ได้คิดได้
ว่าเหตุใดคนรวยมากมายจึงชอบหาอะไรวุ่นวายให้ตัวเองยุ่ง
ก็เพื่อให้เวลาชีวิตเต็มเปี่ยมไม่ใช่รึไง?
"คิดดีแล้วจริง ๆ เหรอ?" ซุนไห่เซิงถามจากที่นั่งข้างคนขับ
ไฟแดงข้างหน้ากลายเป็นไฟเขียว หลินหมิงออกรถ มุ่งหน้าสู่ทำเนียบอำเภอต่อไป
พลางพยักหน้า "ใช่ ฉันพร้อมแล้ว"
"ก็ลองดู ถ้าล้มเหลว ก็ไม่ได้สลักสำคัญอะไร"
"เวร" ซุนไห่เซิงชูนิ้วกลางให้ "ฉันดูออกแล้ว แกน่ะมีเงินเยอะเกินไปแล้วจริง ๆ"
"เออ ในเมื่อแกมีความคิดแบบนี้ ตอนนั้นมีอะไรให้ช่วย บอกมาเลย"
หลินหมิงยิ้มบาง ๆ ไม่พูดอะไร
……
ภายในทำเนียบอำเภอ ห้องประชุมแห่งหนึ่ง
"เลิกประชุม" เลขาธิการพรรคอำเภอจิ้นซิ่วประกาศ
ทุกคนต่างเก็บเอกสารในมือ เตรียมรอให้เลขาฯ และนายอำเภอออกไปแล้วจึงตามออกไป
ทว่าขณะนั้น นายอำเภอจิ้นซิ่วหันไปทางรองนายอำเภอเฝิงเลี่ยง แล้วเอ่ยว่า "เฝิงฯ อาวุโส รออยู่ก่อนนะครับ ส่วนคนอื่นกลับไปก่อนได้"