รอไม่นานนัก หลินตงพ่อของหลินหมิงก็ถูกพยาบาลเข็นออกมาในที่สุด
จากนั้น ทุกคนก็กลับเข้ามายังห้องพักเดี่ยว
ฤทธิ์ยาสลบหมดลงในที่สุด พ่อของหลินหมิงค่อยๆ ลืมตาขึ้น หว่างคิ้วอดขมวดไม่ได้ เพราะเขายังรู้สึกเจ็บที่แผลอยู่ดี
แต่เขาก็ยังฝืนยิ้มพลางพูดว่า "ฮิฮิ การผ่าตัดต้องราบรื่นมากแน่ๆ ไม่งั้นพ่อคงไม่ได้เจอพวกแกสองแม่ลูกแล้ว"
หลินหมิงกลอกตาใส่อย่างหมั่นไส้ "พ่อ ช่วงนี้ยังเล่นมุกได้อีก แสดงว่าพ่อไม่รู้สึกแย่เลยสักนิดสินะ?"
หลินตงหัวเราะแหะๆ
ต่อมาหลินหมิงก็พูดว่า "หมอบอกแล้ว การผ่าตัดราบรื่นดี อีกอาทิตย์พ่อก็กลับบ้านไปพักฟื้นได้"
"พอดีอีกอาทิตย์บ้านเราก็จะตกแต่งเสร็จ ถึงตอนนั้นพวกคุณสองคนก็กลับไปอยู่ที่บ้านได้"
"ต่อไปทางหมู่บ้านนู่น เราก็ไม่ต้องไปอีกแล้ว"
ได้ยินคำนี้ พ่อกับแม่หันมามองหน้ากัน ลังเลอยู่พักหนึ่งสุดท้ายก็พยักหน้า
พ่อของหลินหมิงพูดอย่างขมขื่นว่า "เฮ้อ บางครั้งก็จนใจจริงๆ"
"ในฐานะพ่อกับแม่ลูก เราสองคนนึกว่าจะให้ชีวิตที่ดีกับลูกได้"
"แต่หลายปีมานี้ ลูกกลับต้องลำบากมาก"
"ขนาดพ่อกับแม่นี่ทั้งชีวิตก็ไม่ได้มีความสามารถอะไร ถึงตอนนี้ ค่าผ่าตัดลูกก็ต้องออก แม้แต่บ้านลูกก็ต้องซื้อให้"
เมื่อได้ฟังคำนี้ หลินหมิงเม้มปาก แล้วรีบพูดว่า
"พ่อ พูดอะไรแบบนั้นเล่า ที่พ่อกับแม่เลี้ยงผมมาจนโต ทุกอย่างที่ผมทำเพื่อพ่อแม่มันก็ควรแล้วไม่ใช่รึไง?"