"ฮ่าๆ ท่านหลิน ต้องขอโทษด้วยนะที่ให้แกมาฟังคนแก่ขี้บ่นอย่างฉัน แต่จริงๆ แล้วฉันว่าฉันยุ่งๆ หน่อยก็ดีเหมือนกัน"
ใบหน้าเหี่ยวย่นของชายชราเผยรอยยิ้ม
"ท่านหลินอาจไม่รู้ ลูกชายกับลูกสะใภ้ฉันมีลูกแล้ว พวกเขาเลยไม่อยากไปทำงานต่างถิ่น ไม่อยากให้ลูกกลายเป็น... เป็น... เรียกว่าอะไรนะ?"
"เด็กที่ถูกทิ้งให้อยู่กับปู่ย่าตายาย" หลินหมิงโพล่งขึ้น
"ใช่ๆๆ! เด็กที่ถูกทิ้งให้อยู่กับปู่ย่าตายายนั่นแหละ!" ชายชราหัวเราะ
"เพราะงั้นพวกเขาก็หางานทำในอำเภอ แต่เนื่องจากการใช้จ่ายในอำเภอจิ้นซิ่วไม่สูงนัก งานของพวกเขาก็มักจะต้องเปลี่ยนอยู่บ่อยๆ ฉันก็เลยหวังว่าอำเภอจิ้นซิ่วจะดีขึ้น ไม่เพียงแต่คนจะมากขึ้น แต่ชีวิตของชาวบ้านก็จะมั่นคงขึ้นด้วย"
"อืม!"
หลินหมิงพยักหน้าอย่างตั้งใจ
วินาทีนั้น หลินหมิงก็เข้าใจอย่างถ่องแท้
สิ่งที่ตัวเองทำในอำเภอจิ้นซิ่ว ไม่เพียงแต่ทำให้อำเภอกลับมามีชีวิตชีวา แต่ยังทำให้หลายครอบครัวพลอยได้ประโยชน์ไปด้วย
อย่างลูกของชายชราตรงหน้านี้ ก็กำลังได้ประโยชน์จากสิ่งนี้ไม่ใช่หรือ?
ทุกวันนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะบ้านเกิดของตัวเองไม่พัฒนา ใครจะอยากไปทำงานต่างถิ่น แล้วทิ้งลูกไว้ให้เป็นเด็กที่ถูกทอดทิ้งล่ะ?
หลินหมิงเคยเห็นรายงานเกี่ยวกับเด็กที่ถูกทิ้งไว้มากมาย เขารู้ดีว่ามีเด็กมากแค่ไหนที่เติบโตมาโดยไร้การดูแลจากพ่อแม่ ที่จริงแล้วในใจพวกเขาเหงามาก
หลายครั้งด้วยซ้ำที่นักข่าวไปสัมภาษณ์พวกเขา ถามว่ามีความฝันอะไรไหม