ในที่สุด หลังจากคุยกับพนักงานขายเฉินเรื่องห้องริมถนนเสร็จแล้ว หลินหมิงก็นัดหมายตอนเที่ยงวันพรุ่งนี้เพื่อมาเซ็นสัญญาจ่ายเงิน
เก็บมือถือแล้ว หลินหมิงนอนอยู่บนเตียง มองเพดาน
"ฮู้ว!"
หลินหมิงถอนหายใจยาว
คืนนี้เอง หลินหมิงเพิ่งเข้าใจ ว่าตนเองครั้งนี้ที่กลับมาจากเซี่ยงไฮ้ ตั้งใจจะปักหลักที่อำเภอจิ้นซิ่ว แต่กลับไม่ค่อยได้คิดถึงชีวิตของพ่อแม่เท่าไหร่
หลินหมิงคิดเพียงว่าจะให้บ้านพวกเขาสักหลัง ให้พวกเขาใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในแต่ละวัน แต่ไม่เคยคิดเลย ว่าชีวิตของพ่อแม่ตัวเอง จะน่าเบื่อเกินไปไหม
และครั้งนี้ จัดการเรื่องห้องริมถนนให้พ่อแม่เรียบร้อย ต่อไปนี้สองท่านจะได้ไม่เหงาจนเกินไป ชีวิตแบบนี้ จะค่อย ๆ ผ่อนคลายขึ้นมาก
คิดไปคิดมา หลินหมิงก็ยิ้มออก และค่อย ๆ หลับไป
"ไอ้ลูกชาย ตื่นมากินข้าวได้แล้ว!"
เช้านี้หลินหมิงถูกเสียงตะโกนของพ่อปลุกขึ้นมา
ก็นะ หลังจากใช้เงินไปไม่น้อย ร่างกายของพ่อหลินตง ฟื้นตัวเร็วมากจริง ๆ
เพิ่งผ่านไปไม่กี่วัน หลินตงก็เดินได้โดยแทบไม่ต้องใช้ไม้เท้าแล้ว ถึงจะยังโซเซอยู่บ้าง แต่ความเร็วในการฟื้นตัว ก็ทำให้หลินหมิงพอใจมากแล้ว
ล้างหน้าล้างตาเสร็จ ครอบครัวสามคนนั่งกินข้าวอยู่ในห้องอาหาร
"อ้อ พ่อแม่ครับ มีเรื่องจะบอก วันนี้ตอนเย็น ไห่เซิงกับแม่เขาน่าจะมา"
"หือ? ยังไงล่ะ? มาเยี่ยมบ้านเราหรอ?" แม่ถามอย่างสงสัย