หลินหมิงยิ้มพยักหน้า “ลุงเฉิน ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอก”
“อีกอย่าง แผนนี้ก็ไม่ใช่เรื่องที่ปกปิดอะไร เอาไปพูดที่ไหนได้”
“คือเมื่อวานผมตั้งใจไปหาอวี่ฉิง พอเจอแล้วก็ชวนเธอมาทำงานให้ผม”
“เริ่มตั้งแต่วันนี้ ภารกิจหลักของอวี่ฉิงกับไห่เซิงคือเชิญร้านค้าให้มาเปิดที่จัตุรัสอี้หมิง”
“ตามที่ผมคาดไว้ ภายในสามสี่วัน จัตุรัสอี้หมิงจะก่อสร้างเสร็จ จากนั้นเราจะประกาศเปิดรับร้านค้าเข้าจัตุรัสอี้หมิง”
“พร้อมกันนั้น ก็จะโปรโมตวงกว้างรอบบริเวณจัตุรัสอี้หมิง รวมถึงทั่วอำเภอจิ้นซิ่ว”
“ควบคู่กันไปก็คือการตกแต่งร้านและพื้นที่ของทุกร้าน”
“ตามแผนของผม ภายในครึ่งเดือน ผมต้องการให้ทุกร้านในจัตุรัสอี้หมิงเริ่มเปิดขาย”
“ครึ่งเดือนถัดไป ผมจะให้อวี่ฉิงรับสมัครพนักงานประจำร้าน ฝ่ายสนับสนุน รวมถึงผู้บริหารอีกนับไม่ถ้วนก่อน”
“ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ก่อนวันที่ 10 กรกฎาคม จัตุรัสอี้หมิงจะเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการ”
เฉินซานสุ่ยได้ฟังก็หันไปมองเฝิงเลี่ยง
ทั้งสองพยักหน้าอย่างจริงจังในเวลาเดียวกัน
ตอนนี้เองสองคนนี้ก็เข้าใจแล้วว่าหลินหมิงวางแผนช่วงเวลาถัดไปอย่างไร
ที่จริงหลินหมิงไม่จำเป็นต้องรีบขนาดนี้ก็ได้
แต่หลินหมิงที่เงินเหลือเฟืออยู่แล้ว เลยตัดสินใจควักกระเป๋าตัวเอง เร่งให้สิ่งต่าง ๆ เร็วขึ้น