หลินหมิงไม่รู้เรื่องพวกนั้นแน่นอน เขาขับรถมาถึงหน้าร้านผักของซุนไห่เซิง รับซุนไห่เซิงแล้ว หลินหมิงก็มุ่งหน้าไปยังร้านอาหารที่ซุนไห่เซิงจะเลี้ยง
มื้อนี้แน่นอนว่าเป็นซุนไห่เซิงที่เลี้ยง อันที่จริงในสายตาหลินหมิง ใครจ่ายเขาก็ไม่ติดใจ
พี่น้องสองคนกว่าจะได้เจอกัน การได้นั่งคุยกันอย่างสนุกสนานต่างหากที่สำคัญที่สุด
มื้อนั้นทั้งคู่กินกันอย่างเอร็ดอร่อย ดื่มเหล้าไปหลายรอบ กับข้าวหลายอย่าง กินอิ่มจนพุงกาง
ส่วนซุนไห่เซิง เพราะพรุ่งนี้เช้าต้องไปรับผักเพิ่ม แล้วจะเอาไปส่งที่โรงงานแห่งหนึ่งแถวนี้ เลยไม่ได้อยู่กับหลินหมิงต่อในคืนนี้
หลินหมิงก็ไม่ว่า เขารู้ดีว่าแต่ละบ้านก็มีเรื่องของตัวเอง การที่ตัวเองจะบังคับให้ซุนไห่เซิงอยู่ด้วย มันจะรบกวนเขาเกินไป
พอกลับจากส่งซุนไห่เซิง เพราะวันนี้ดื่มเหล้า หลินหมิงจึงขับรถไม่ได้ เลยตัดสินใจเดี๋ยวหาที่พักแถวนี้ไปก่อน เขาคาบบุหรี่เดินเล่นแถวนั้นไปเรื่อย
ทว่าเดินไปเดินมา หลินหมิงก็หยุดฝีเท้า เพราะในตอนนี้เขาพบว่าตัวเองเดินมาถึงตึกร้างที่เคยเห็นกับซุนไห่เซิงอีกครั้ง