ที่นี่คงมีขยะกองรวมกันอยู่เยอะมากจริง ๆ
เมื่อขึ้นมาถึงชั้นสอง พบว่ามีการติดหน้าต่างแล้ว ซึ่งช่วยกันลมกันฝนได้
แต่สิ่งที่ปรากฏแก่สายตา อาศัยแสงจันทร์ที่ส่องลอดเข้ามาจากด้านนอก หลินหมิงมองเห็นขยะจากชีวิตประจำวันสารพัดชนิด
ส่วนอีกด้านก็มีพวกขวดรีไซเคิล เศษเหล็ก เศษพลาสติก และอื่น ๆ เก็บกองอยู่
หลินหมิงสังเกตเห็นว่าพื้นที่เหล่านี้ถูกกั้นล้อมราวกับเป็นการจับจองพื้นที่
แถมยังมีพวกตาแก่ยายแก่เร่ร่อน นอนอยู่บนเสื่อลำแพนกับฟองน้ำเก่า ๆ
ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามา พวกเขาก็พากันหันขวับมามอง
ทันใดนั้น สายตาของทุกคนล้วนแสดงความเป็นศัตรูออกมา
หลินหมิงหรี่ตามอง ก่อนลังเลอยู่นานแต่สุดท้ายก็ตัดสินใจก้าวเท้าออกจากที่นี่
ในตอนนี้เอง เขาถึงเข้าใจถ่องแท้ว่าที่ รปภ. คนนั้นเคยบอกไว้ก่อนหน้านี้ว่าที่นี่สกปรก รก และย่ำแย่นั้นมันเป็นยังไง
ในใจก็พลางคิด อำเภอจิ้นซิ่วทุกวันนี้มันเฉาตายซากเกินไปแล้ว ถึงขั้นมองไม่เห็นความหวังอะไรเลย
แน่นอน หลินหมิงก็รู้ดีว่าอาศัยเงินที่ตนได้รับในแต่ละวัน จะต้องเปลี่ยนสภาพของอำเภอจิ้นซิ่วให้ดีขึ้นได้แน่
เขาออกมาจากที่นั่นก็เป็นเวลาสามทุ่มกว่าแล้ว
ค่ำคืนมืดสนิท ไฟถนนในอำเภอจิ้นซิ่วมีแสงสีส้มสลัว ที่มากกว่านั้นคือหลอดไฟครึ่งต่อครึ่งกะพริบวูบวาบ และมีส่วนน้อยที่พังดับไปเลย
ผู้คนตามท้องถนนเดินกันประปราย ที่ไหนจะมีความคึกคักเหมือนเมืองใหญ่