"มองอะไร? ว่าไง? ฉันด่าแกแล้วไม่พอใจเหรอ?"
"ปกติฉันไม่ค่อยด่าคนหรอกนะ แต่ที่ฉันด่าได้ก็มักจะไม่ใช่คน"
หลินหมิงมองหลินเป่ยพลางระบายออกมาอย่างบ้าคลั่งต่อ: "ตอนมนุษย์วิวัฒนาการแกไปหลบอยู่ไหนมา?"
"พูดจาอะไรไม่มีสมองแบบนี้ออกมาได้ ฉันรู้สึกว่าความคิดแกนี่เหมือนสัญญาณไร้สายที่สายขาด ฟูลบาร์แต่ไม่เชื่อมต่อกันเลย"
"ส่วนแกน่ะ ในโลกตัวเลขและโลกตัวอักษรก็เป็นหนึ่งใต้ฟ้า หมื่นคนเหนือกว่า"
“นี่... หมายความว่าไง?” หลินเป่ยถามโดยไม่ทันคิด พอถามเสร็จก็เสียใจทันที ในใจคิดว่า ฉันไปหาเรื่องตัวเองทำไมวะ?
ถามเรื่องนี้ทำไมกัน?
หลินหมิงหัวเราะทันที: "หมายความว่าไงน่ะเหรอ? ก็หมายถึง 2B ไง! หลินเป่ย แกชอบให้คนด่าขนาดนี้เลยเหรอ?"
"รีบไสหัวไปซะ ฉันจะบอกให้นะ อย่าคิดว่าวันนี้ฉันไม่รู้ว่าพวกแกสามครอบครัวมาที่นี่ทำไม"
"ก็เห็นฉันหาเงินได้หน่อย ตอนนี้มีเงิน ก็เลยคิดจะมายืมเงินใช่ไหม?"
"คิดว่าฉันหลินหมิงทำงานการกุศลเหรอ อยากยืมก็ยืมได้ง่าย ๆ เลย? แก... เป็นตัวอะไรกัน"
เมื่อพูดจบ หลินเป่ยโกรธจนหน้าแดงก่ำ เกือบกระอักเลือดออกมา
ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่า วันนี้คงไม่มีหวังแล้วโดยสิ้นเชิง
หลินเป่ยชี้หน้าหลินหมิง พูดด้วยความโกรธอีกสองสามคำ แล้วจึงเดินจากไปอย่างหัวเสีย
มองดูเงาร่างของหลินเป่ยหายไป หลินหมิงถอนหายใจ
ข้างกายเขา พ่อแม่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็ตัดสินใจเอ่ยปาก