“แกดูอะไรอยู่ไอ้สัส?” ชายคนหนึ่งมองพ่อลูกคู่หนึ่งตรงหน้าด้วยสายตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ
ไอ้สัส จำไว้ให้ขึ้นใจ แกเป็นแค่คนขับรถรับจ้าง ฉันจะให้แกวางท่าทางให้ถูกที่ด้วย! เห็นไหม? รถฉัน นี่รู้ไหมว่ากี่บาท? สองแสน! ตลอดชาติแกก็ซื้อไม่ได้หรอก รู้ไหม? แล้วยังจะแบกปากท้องอีกคนมา! ฉันจะบอกให้ วันนี้ สองพันบาท เป็นค่ายกเว้นที่แกมาทำให้พวกฉันเสียเวลา ไม่งั้น เรื่องนี้ไม่จบ!
"สองพัน?" ชายวัยกลางคนเริ่มตื่นตระหนก
เขาสายตามองไม่เห็นจุดหมาย เอามือลูบกระเป๋าอย่างจนปัญญา ก่อนจะรีบพูดว่า "พี่ ๆ ครับ ผมเป็นแค่คนขับรถรับจ้าง จะไปมีเงินมากมายขนาดนั้นได้ยังไง! พี่...พวกพี่นี่มันจะกลั่นแกล้งผมกันเกินไปแล้ว!"
"เรากลั่นแกล้งแก?" ชายคนหนึ่งเดินเซ ๆ เข้ามา พูดด้วยความโกรธ "ไอ้สัส เพื่อนเอ๊ย แกมีสมองไว้คิดบ้างไหมวะ? เราไปกลั่นแกล้งแกที่ไหน? ก่อนแกจะมานี่แกเคยบอกไว้หรือเปล่าว่าจะพาเด็กขี้โรคมาด้วย?"
คุณ! ขอพูดด้วยความเคารพ นี่คือลูกของผม!" ชายคนนั้นสีหน้าเริ่มไม่พอใจ
ข้างกายเขา ลูกชายดูเหมือนเดินไม่ค่อยมั่นคงนัก แต่ก็ยังเกาะชายเสื้อพ่อไว้แน่น
เด็กน้อยไม่รู้ว่าความกล้าจากไหน ตะโกนเสียงดัง "หมอบอกแล้วว่าผมจะกลายเป็นคนปกติได้! พ่อผมต้องดูแลผม เลยต้องพาผมมาด้วย! พวกคุณพูดแบบนี้ไม่ได้นะ!"
โอ้โห? ไอ้เด็กเวร แกยังกล้าพูดโต้กลับอีกเรอะ?" ชายคนหนึ่งไม่พอใจ ก้าวเท้าไปข้างหน้า