เมื่อเห็นรถยนต์นับไม่ถ้วนแล่นเข้ามา ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง
ซุนไห่เซิงหันไปมองหลินหมิง ฝ่ายหลังยิ้มแล้วพูดว่า "อย่าถามผมเลย ผมก็แค่แจ้งความ แต่ทำไมคนจากทำเนียบอำเภอถึงมา...ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน..."
ที่จริงแล้ว ก่อนหน้านี้หลินหมิงได้เพิ่มวีแชทของผู้การกองหนึ่งของสถานีตำรวจอำเภอจิ้นซิ่วผ่านการแนะนำของเฝิงเลี่ยงโดยเฉพาะ
ตอนทานข้าวเมื่อกี้ หลินหมิงรู้ว่ากลุ่มคนที่เมาแล้วก่อเรื่องขึ้นมา เขาจึงแอบติดต่ออีกฝ่ายเป็นการส่วนตัว
ผลปรากฏว่า...
ตอนนี้คนจากทำเนียบอำเภอมาหมดแล้ว ซึ่งทำให้หลินหมิงไม่คาดคิดมาก่อน
และในตอนนี้ เมื่อมองไปที่กลุ่มคนเมาไม่ไกล พวกที่คิดจะทำตัวเก่งกาจอยู่ก่อนแล้ว พอเห็นรถตำรวจก็เริ่มตื่นตระหนก สายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว บางคนถึงกับถอยหลังไปไม่กี่ก้าวโดยไม่รู้ตัว
"ปัง ๆ ๆ!" รถทุกคันจอดลง เห็นเพียงด้านหน้ามีรถของทำเนียบอำเภอหลายคันจอด ผู้คนที่ลงจากรถก็คือเฝิงเลี่ยง เฉินซานสุ่ย และเจ้าหน้าที่อีกหลายคน
กลุ่มตำรวจรีบวิ่งเข้ามาก่อน ผู้การกองมองเห็นหลินหมิงได้ในทันที
รีบเดินเข้ามาใกล้ ผู้การกองยิ้มพูดว่า "คุณหลิน สวัสดีตอนเย็น ขอถามหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น?"
"เอ่อ..." หลินหมิงเกาหัวอย่างเขินอาย
ที่จริงเขาเองก็ไม่คิดว่า การแจ้งความง่าย ๆ ในวันนี้จะทำให้มีการจัดการใหญ่โตขนาดนี้
แต่หลินหมิงก็ยังเล่าที่มาที่ไปทั้งหมดอย่างละเอียด
ผู้การกองพยักหน้า จากนั้นก็สั่งให้ลูกน้องแยกย้ายกันไปสอบถามสถานการณ์ตรงนั้นและทำบันทึก