"เห้? ฉันก็บอกแล้วไง ตอนอยู่ในครัวเปิดหน้าต่างอยู่ ได้ยินเสียงคนข้างบนคุยกัน นึกว่าใคร ที่แท้ก็พวกเธอมานี่เองเหรอ?"
ทันใดนั้น ด้านหลังของพวกเขา ตรงหัวบันได เสียงของเสิ่นชุ่ยหยุน แม่ของหลินหมิง ก็ดังขึ้น
เสิ่นชุ่ยหยุนก้าวเดินเข้ามา พร้อมกับจับมือแม่ของซุนไห่เซิงไว้ แล้วพูดว่า "พี่สาว ในที่สุดเธอก็มา ว่าไง? ดูบ้านหรือยัง?"
หลินหมิงรีบยิ้มแทรกขึ้นมาว่า "ยังเลยครับแม่ เพิ่งมาถึง"
"แล้วจะพูดอะไรอีกล่ะ? ไป ไป ไป เข้าไปดูข้างในเร็ว" เสิ่นชุ่ยหยุนจับมืออีกฝ่ายเดินเข้าไป
ซุนไห่เซิงมองหลินหมิง แล้วถอนหายใจอย่างจนใจ
"เหล่าหลิน ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ต่อไปนี้ มีเรื่องอะไรก็บอกได้เลย!"
หลินหมิงส่ายหน้าอย่างขมขื่น "เอาน่า เพื่อนกัน จะพูดแบบนั้นทำไม?"
ความรู้สึกที่หลินหมิงมีต่อซุนไห่เซิงนั้น ไม่ต้องพูดถึงก็ชัดเจน
ตั้งแต่เด็ก ๆ ซุนไห่เซิงก็มองหลินหมิงเป็นเพื่อนรักที่ดีที่สุดของเขาเสมอ สนิทสนมเหมือนพี่น้องกันจริง ๆ
ตอนเด็ก ๆ ตอนที่หลินหมิงถูกรังแก ซุนไห่เซิงจะเป็นคนออกมาปกป้อง ยืนอยู่ข้างหน้าเขา
ส่วนเวลาที่อีกฝ่ายเจออันตราย หลินหมิงก็จะออกมายืนหยัดคอยปกป้องความปลอดภัยของอีกฝ่ายอย่างไม่ลังเลเช่นกัน
แม้กระทั่งครั้งล่าสุด สถานการณ์ที่บ้านของซุนไห่เซิงลำบากมากขนาดนั้น แต่เมื่อรู้ว่าพ่อของหลินหมิงป่วยต้องเข้าโรงพยาบาลและจำเป็นต้องใช้เงินด่วน สุดท้ายก็เป็นซุนไห่เซิงเองที่โอนเงินมาให้
ถึงแม้หลินหมิงจะไม่ได้รับไว้ แต่เขารู้ดีว่านั่นคงเป็นเงินทั้งหมดที่ซุนไห่เซิงพอจะหาได้ และแม้แต่ตัวเขาหลังจากนี้จะใช้ชีวิตปกติได้หรือไม่ ก็ยังเป็นปัญหาเลย