หลินหมิงไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าหลินเป่ยจะพูดจาหน้าหนาได้ขนาดนี้
หลินเป่ยกลับไม่รู้สึกรู้สาอะไรในตอนนั้น ยังคงพูดต่อว่า “ขอบอกให้นะหลินหมิง นี่เป็นโอกาสดีที่หาไม่ได้ง่าย ๆ มีตั้งกี่คนที่อยากได้โอกาสนี้แต่ก็ไม่มี!”
“อาผมเนี่ย ตั้งใจจะใช้ทุนสร้างโรงงานในขั้นแรกทั้งหมด 100 หมื่น ตอนนี้ในมือมี 30 หมื่น ที่เหลืออีก 70 หมื่น อาจะให้โอกาสนาย มาลงทุนด้วยกัน!”
“นายแค่เอาเงิน 70 หมื่นมาลงทุน ตั้งแต่นี้ อาสัญญาเลยว่า ถ้าโรงงานมีรายได้เมื่อไหร่ เราสองคนแบ่งกันครึ่งนึง”
“…”
หลินหมิงยอมรับเลยว่าเขางงจริง ๆ
ลงทุนในอัตราสามเจ็ด? แต่สุดท้ายจะแบ่งผลประโยชน์กันครึ่งนึงเนี่ยนะ?
แบบนี้จะไปหาที่ไหนได้อีก? หลินเป่ยนี่คิดแผนเก่งจริง ๆ
หลังจากนั้นหลินหมิงก็ถามด้วยความสงสัยว่า “อา ทำไมถึงแบ่งครึ่งนึงแทนที่จะเป็นสามเจ็ดล่ะ?”
หลินเป่ยเม้มปากแล้วมองหลินหมิงอย่างไม่พอใจ “เด็กคนนี้ไม่รู้จักกฎเกณฑ์เลยหรือไง?”
“ข้อแรก เรื่องสร้างโรงงานนี้เป็นความคิดของฉัน นายเข้าใจไหม? รู้ไหมว่าอะไรคือมาก่อนทีหลัง?”
“ข้อสอง นายคิดว่านายจะดูแลโรงงานนี้ได้ดีเหรอ?”
“เด็กเมื่อวานซืนแบบนาย อย่าบอกนะว่าจะคิดจัดการโรงงานเอง?”
“อาคนนี้ให้โอกาสนายมาลงทุนได้ นั่นถือว่ามองเห็นความสำคัญของนาย ให้เกียรตินาย นายรู้ตัวไหม?”