สำหรับเฝิงเลี่ยงแล้ว ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาอยู่ในตำแหน่งของตัวเอง โดยไม่เคยก่อให้เกิดคลื่นลูกใหญ่ แม้แต่ระลอกคลื่นเล็ก ๆ ก็ไม่เคยปรากฏ
แต่ตอนนี้ ในที่สุดก็มีคนติดต่อมา บอกว่าจะลงทุนในอำเภอจิ้นซิ่ว เรื่องดีแบบนี้เขาจะปล่อยไปได้ยังไง?
เขาลุกขึ้น คว้าเสื้อนอกที่แขวนอยู่บนเก้าอี้ทำงาน แล้วรีบพูดว่า: "รีบเชิญอีกฝ่ายไปที่ห้องรับรอง ผมจะไปเดี๋ยวนี้"
เลขารีบพยักหน้า แล้วจากไปทันที
……
"……"
"……"
"……"
เงียบกริบ
เฝิงเลี่ยงกระพริบตาปริบ ๆ มองหลินหมิงและซุนไห่เซิงที่นั่งอยู่บนโซฟาตรงหน้า แล้วเขาก็นิ่งเงียบ
เขาอ้าปากหลายครั้ง แต่ไม่รู้จะพูดอะไรดี
แม้แต่เลขาที่ยืนอยู่ข้างหลังก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยในตอนนี้
"พวกคุณต้องการพบผมเหรอ? หรือว่าผมเรียกผิดคน?" ขณะที่เฝิงเลี่ยงกำลังจะหันไปบอกให้เลขาตรวจสอบ หลินหมิงก็ยิ้มออกมา
"รองนายอำเภอเฟิง อย่าแปลกใจเลยครับ พวกเราสองคนนี้แหละที่ต้องการพบคุณ"
"และเรื่องที่อยากพบคุณ ก็คือการอยากจะลงทุนในอำเภอจิ้นซิ่วนี่เอง"
"เหลวไหล! เหลวไหลสิ้นดี" เฝิงเลี่ยงตบโซฟาฉาด พูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองเล็กน้อย
"พวกแกเป็นเด็กเพิ่งเรียนจบใหม่ ๆ มาบอกจะลงทุนอำเภอจิ้นซิ่วเนี่ยนะ?"
"พวกแกรู้ไหมว่าการลงทุนมันหมายถึงอะไร? เรื่องใหญ่ขนาดนี้ กล้าพูดพล่อย ๆ ได้ยังไง? ผมยังมีธุระ ไม่ไปส่งนะ"
พูดจบเฝิงเลี่ยงก็ลุกขึ้นเตรียมเดินจากไป
ซุนไห่เซิงมองไปที่หลินหมิง แววตาดูอ่อนล้า
เพราะก่อนหน้านี้ ตอนก่อนจะเข้ามา ซุนไห่เซิงคุยกับหลินหมิงแล้ว