หลี่อวี่ฉิงอึ้งไปเลย!
เธอเบิกตากว้างมองหลินหมิง
สำหรับหลี่อวี่ฉิงแล้ว หลังจากเข้ามหาวิทยาลัย โดยเฉพาะภายใต้ข้อมูลข่าวสารบนอินเทอร์เน็ตที่ระเบิดกระหน่ำ หลี่อวี่ฉิงคิดว่า อย่างน้อยตัวเองก็พอจะเข้าใจกลไกซับซ้อนของโลกนี้มาบ้าง
ไม่ต้องพูดเรื่องอื่น อย่างน้อยที่สุดเรื่องเงินเดือนประกอบด้วยอะไร จ่ายกันยังไง เธอก็พอรู้อยู่บ้าง
แต่ไม่เคยนึกเลยว่า จะได้ยินวิธีจ่ายเงินเดือนแบบนี้หลุดออกมาจากปากหลินหมิง
“หลิน... เหล่าหลิน นายแน่ใจนะว่าก่อนออกจากบ้านไม่ได้กินเหล้า?”
“...” หลินหมิงมองหลี่อวี่ฉิงพลางกระตุกมุมปาก
อีกฝ่ายเปลี่ยนวิธีเรียกเขาแล้วก็จริง แต่พอเปิดปากมาก็แขวะกันซะงั้น...
“เปล่าสักหน่อย นายคิดอะไรอยู่? ฉันขับรถมานะ” หลินหมิงพูดอย่างจนใจ
“แต่ว่า...” หลี่อวี่ฉิงงงไปหมด “ในเมื่อนายไม่ได้กินเหล้า แล้วทำไมถึงพูดจาเพ้อเจ้อ? เหล่าหลิน ฟังดูแล้วนี่มันเอาเงินแจกพนักงานชัด ๆ ไม่ใช่การกุศลหรอกเหรอ? ไม่ใช่สิ งานกุศลยังได้กำไรคืนมานิดหน่อยเลยนะ นายต้องการอะไรกันแน่?”
“ฮ่า ๆ ๆ!”
ได้ยินดังนั้น หลินหมิงและซุนไห่เซิงมองหน้ากัน ก่อนทั้งคู่จะหัวเราะออกมาดังลั่นในเวลาเดียวกัน
จากนั้น ซุนไห่เซิงก็ยักไหล่อย่างจนใจ “บอกนายอย่างนี้ละกัน ไอ้หมอนี่มันมีทรัพย์สินเท่าไหร่ ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ก่อนหน้านี้ที่มันมาบอกฉันแบบนี้ ฉันก็ตกใจไม่น้อย แต่มาคิดดูทีหลัง... คนเราก็มีความฝันไม่เหมือนกัน บางทีมันอาจจะแค่ต้องการทำอะไรแบบนั้นจริง ๆ ก็ได้”