"ไม่มีเงินหรอ? แล้วทำไมในเฟซบุ๊กโพสต์ของแกทุกวัน ถึงมีแต่รูปอาหารดีๆ เนื้อสัตว์ดีๆ ของแพงๆ เต็มไปหมดล่ะ?"
"แกบอกฉันว่าไม่มีเงิน แกคิดว่าฉันโง่? หรือว่าแกมั่นใจตัวเองเกินไป?"
คำพูดของหลินหมิงเพิ่งจบลง ใบหน้าของเสิ่นผิงอวิ๋นก็แดงก่ำขึ้นมาทันที
ในขณะนั้น เสิ่นผิงอวิ๋นก็นึกขึ้นได้ว่า ตอนลงเฟซบุ๊กโพสต์ เขาลืมบล็อกหลินหมิงไปซะสนิท!
ผลก็คือ สิ่งที่เขาทำลงไป โดนหลินหมิงจับได้หมด
ในที่สุด เสิ่นผิงอวิ๋นก็กลั้นไม่ไหว ตะโกนเสียงดัง
หลินหมิง แกหมายความว่าไง? ฉันจะกินอะไร แกยังจะเสือกอีกหรอ?
"ผมไม่ต้องไปเสือกเรื่องนั้น" หลินหมิงยักไหล่
แต่แกใช้ข้ออ้างนี้ปฏิเสธไม่คืนเงินครอบครัวผมเนี่ยนะ? เสิ่นผิงอวิ๋น แกนี่แม่งไร้ยางอายชัดๆ! จะให้ผมพูดให้แรงกว่านี้อีกมั้ย?
แก! ดี ดีมาก... แกนี่มัน หลินหมิง! แกเป็นหลานชายที่แสนดีของฉันจริงๆ นะ!" เสิ่นผิงอวิ๋นชี้หน้าหลินหมิงพลางตะโกนเสียงดัง
"ปกติฉันก็ดีกับแกไม่ใช่หรอ? ตอนเด็กๆ ฉันยังเคยซื้อขนมให้แกกินเลย แล้วนี่แกกลับทำแบบนี้ เพื่อเงินไม่กี่สตางค์แดง เพื่อเงินแค่นี้ แกก็จะมาทำให้ฉันขายหน้าใช่มั้ย?"
พูดไปพูดมา เสิ่นผิงอวิ๋นหันไปมองพ่อแม่ของหลินหมิง แล้วพูดเสียงเย็น
"ฮึ ฉันได้ยินว่าคราวนี้หลินหมิงกลับมา ก็จ่ายค่ารักษาให้โรงพยาบาลตั้ง 5 หมื่น แล้วยังจัดห้องเดี่ยวให้พี่เขยฉันอีก? ทั้งยังจ้างคนเฝ้าคนไข้มาดูแล?"
"จะว่าไป ใครจะรู้ว่าเงินพวกนี้ไอ้หมอนี่มันไปหามาจากไหน ได้ข่าวว่าช่วงนี้แก๊งคอลเซ็นเตอร์ต่างประเทศมันระบาดหนักใช่มั้ย? พี่สาวกับพี่เขย ระวังหน่อยนะครับ อย่าให้วันไหนหลินหมิงโดนจับข้อหาฉ้อโกงเข้าซะก่อน!"