หลินหมิงยิ้มอย่างจนใจ ไม่คิดจะสนใจแนวคิดประหยัดของพ่อ
ด้วยระบบที่ให้เงินเขา 3,000,000 ต่อวัน แค่สองสามวัน หลินหมิงก็กลายเป็นเศรษฐีสิบล้าน หนึ่งเดือนก็กลายเป็นร้อยล้าน
ด้วยความสามารถหาเงินระดับนี้ หลินหมิงจะเอาอะไรที่อยากได้บ้าง?
แต่หลินหมิงก็ยังพยักหน้าคล้อยตามคำพูดของพ่อ
หลังจากบอกลาสั้น ๆ ในที่สุดเขาก็ก้าวเท้าออกจากห้องผู้ป่วย
เดินออกจากโรงพยาบาล กวักมือเรียกรถแท็กซี่ข้างทาง หลินหมิงไม่ได้บอกซุนไห่เซิง มุ่งหน้าตรงไปยังร้านผักของเขา
มองดูวิวทิวทัศน์ในเมือง
หลินหมิงอดนึกถึงเรื่องหนึ่งที่สะท้อนสถานการณ์ปัจจุบันของอำเภอจิ้นซิ่วได้ดีที่สุดไม่ได้
นั่นคืออำเภอจิ้นซิ่วทุกวันนี้ เรียกแท็กซี่แค่ 10-20 หยวน ก็วิ่งรอบอำเภอจากใต้ไปเหนือได้แล้ว
เห็นได้ว่า กำลังซื้อของอำเภอจิ้นซิ่วตอนนี้ บวกกับพื้นที่ของอำเภอเล็กเกินไปจริง ๆ
เสียเงิน 7 หยวน ในที่สุดก็มาถึงหน้าร้านผักของซุนไห่เซิง
เห็นซุนไห่เซิงกำลังล้างและคัดผักใกล้เน่าของวันนี้อยู่ในร้าน
หลินหมิงคาบบุหรี่ ค่อย ๆ ก้าวเดินเข้าไป
ได้ยินเสียงฝีเท้า ซุนไห่เซิงหันมามอง เห็นเพื่อนรักของตนทันที
ซุนไห่เซิงใส่เสื้อผ้าธรรมดาที่สุด สีซีดจนเกือบขาว แต่ยังแต่งตัวให้ดูเรียบร้อยเป็นพิเศษ
พอเห็นหลินหมิง ซุนไห่เซิงดีใจสุดขีด รีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาไม่กี่ก้าว
กอดหลินหมิงแน่น ซุนไห่เซิงพูดอย่างตื้นตัน: "เพื่อน ในที่สุดนายก็กลับมา!"