ในห้องผู้ป่วย
หลินตงพ่อของหลินหมิงกำลังนั่งพิงอยู่บนเตียงผู้ป่วย ส่วนเสิ่นชุ่ยหยุนผู้เป็นแม่นั่งอยู่ข้าง ๆ
ทั้งสองคนขมวดคิ้วมองชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า ซึ่งมีหน้าตาคล้ายกับแม่ของหลินหมิงอยู่หลายส่วน
ใช่แล้ว เขาคนนี้ชื่อเสิ่นผิงอวิ๋น
เป็นน้องชายของเสิ่นชุ่ยหยุนแม่ของหลินหมิง และเป็นน้าชายของหลินหมิงนั่นเอง
ตอนนี้เสิ่นผิงอวิ๋นสวมสูทผูกเน็คไท หวีผมรองทรงแสกข้าง แต่งตัวดูดีมีสไตล์ ในมือถือกล่องนมกับถุงแอปเปิ้ลมาด้วย
หลินหมิงยืนอยู่ที่ประตูห้องผู้ป่วย ก็มองเห็นสีหน้ายิ้มแย้มประจบประแจงของเสิ่นผิงอวิ๋นได้อย่างชัดเจน
ทันใดนั้น หลินหมิงก็ขมวดคิ้ว
เขาพึมพำในใจว่า "แม่งเอ๊ย เสิ่นผิงอวิ๋น แกยังมีหน้ามาอีกเหรอวะ"
พูดพลาง หลินหมิงก็ผลักประตูเข้าไป
ประตูห้องผู้ป่วยดัง "เอี๊ยด!"
ในห้องผู้ป่วย ทั้งสามคนหันขวับมามองที่หลินหมิงเป็นจุดเดียวกัน
แม่ของหลินหมิงอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่างตามสัญชาตญาณ แต่ก็ถูกสายตาของหลินหมิงปรามเอาไว้
เห็นดังนั้น แม่ก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็นิ่งเงียบ ไม่พูดอะไรอีก
แต่เสิ่นผิงอวิ๋น พอเห็นว่าเป็นหลินหมิง แววตาที่ไม่พอใจในตอนแรกก็เปลี่ยนเป็นดีขึ้นทันที
เขาฉีกยิ้มที่น่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้ ดูเสแสร้งเป็นที่สุด
เสิ่นผิงอวิ๋นวางนมกับแอปเปิ้ลลง แล้วรีบเดินปรี่เข้ามา มองสำรวจหลินหมิงตั้งแต่หัวจรดเท้าพร้อมหัวเราะหึ ๆ
"โอ๊ะ นี่ไม่ใช่หลานชายหลินหมิงของฉันเหรอ ฮ่า ๆ ๆ เมื่อกี้เพิ่งได้ยินแม่แกบอกว่าแกกลับมาจากเซี่ยงไฮ้ แถมยังจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้พ่อแกอีก ฉันก็เลยรีบแจ้นมาดูหลานชายสุดที่รักทันทีเลย"