เมื่อได้ยินคำพูดของหลินหมิง ซุนไห่เซิงก็มองตามสายตาของเขาออกไปนอกหน้าต่าง
ร้านอาหารแห่งนี้ตั้งอยู่ใกล้ใจกลางอำเภอ ตามความทรงจำของทั้งสองคน ร้านนี้เปิดให้บริการในอำเภอจิ้นซิ่วมานานหลายสิบปี สืบทอดมาถึงสามชั่วอายุคน พอจะเห็นได้ว่ารสชาติอาหารของร้านนั้นไม่ต้องพูดถึงเลย
ส่วนที่เยื้องฝั่งตรงข้ามของร้านอาหาร กลับมีอาคารขนาดใหญ่สูงสามชั้นตั้งอยู่
เพียงแต่ว่าคราบเวลาได้ทิ้งร่องรอยด่างพร้อยไว้บนตัวอาคาร
ทั้งคราบน้ำและร่องรอยที่เกิดจากการถูกแดดถูกฝน ผนังด้านบนเริ่มลอกเป็นแผ่น
สิ่งที่ทำให้ใจห่อเหี่ยวยิ่งกว่าคือ บริเวณด้านล่างของอาคารข้างกำแพง ยังมีขยะกองพะเนิน แม้แต่อยู่ตรงนี้ก็ยังรู้สึกเหมือนมีกลิ่นเหม็นเน่าลอยออกมา
อาคารหลังนี้ความยาวและความกว้างดูราวๆ หนึ่งร้อยเมตร เห็นได้ชัดว่าเป็นอาคารพาณิชย์
เมื่อมองไปยังอาคารนี้ หลินหมิงถอนหายใจแล้วพูดว่า: "ฉันจำได้ว่าหลังจากฉันเรียนจบมัธยมปลาย น่าจะราวๆ ตอนนั้น อาคารนี้ก็ถูกทิ้งร้างไปแล้วหรือเปล่านะ?"
"ทำไมถึงตอนนี้ หกปีผ่านไป ก็ยังเป็นแบบนี้อยู่อีกล่ะ?"
ซุนไห่เซิงพยักหน้า: "ใช่ ไม่ใช่เหรอ ก็ยังเป็นแบบนี้ไง? ตึกนี้เมื่อก่อนนายก็รู้อยู่แล้วนี่"
"ก็เพราะช่วงปีแรกๆ แหล่งแร่ขนาดใหญ่ในอำเภอจิ้นซิ่วของเรา ดึงดูดให้เจ้าของตึกนี้มาที่นี่ ได้ยินว่าเป็นเจ้าของผู้หญิง คิดจะมาลงทุนที่นี่สักหน่อย หวังว่าจะทำกำไรได้มหาศาลในอนาคต"
"ตอนนั้น ตึกนี้เพิ่งเริ่มวางรากฐาน ชาวอำเภอจิ้นซิ่วต่างก็มีความคาดหวังกับที่นี่มาก ต่างพูดกันว่าที่นี่ต้องทำเงินได้มากแน่นอน และจะทำให้ชาวบ้านมีชีวิตที่ดีขึ้นมากมาย อยากซื้ออะไรก็ซื้อได้ที่นี่"