บริเวณหน้าประตูห้องผ่าตัดบุคคลอื่นสามารถเข้ามาได้ ตราบใดที่ไม่เข้าไปในห้องผ่าตัด
นี่คือเหตุผลที่เวลาคนไข้ผ่าตัด ญาติจึงมักรออยู่หน้าประตูด้วยความกระวนกระวาย
ไม่นานหลินหมิงก็ได้ยินเสียงลิฟต์ดังมาจากทางนั้น แต่เขาไม่ได้ใส่ใจ
ทว่าไม่นานนัก กลับมีเสียงประจบประแจงดังมา “โอ๊ะ หลานเขย พี่สะใภ้สอง พวกคุณอยู่ที่นี่จริง ๆ ด้วย”
ทันใดนั้นหลินหมิงก็ขมวดคิ้วแน่น หันขวับไปมอง
ก็เห็นเสิ่นผิงอวิ๋นปรากฏตัวอยู่ตรงนั้นไม่ผิด
ส่วนเสิ่นชุ่ยหยุนแม่ของหลินหมิงก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน เธอมองเสิ่นผิงอวิ๋นแล้วถามโดยไม่ทันคิด “แกมาทำไม”
“แหะ ๆ” เสิ่นผิงอวิ๋นหัวเราะแหะ ๆ “พี่สาว พูดแบบนี้ได้ไง พี่เขยผมผ่าตัดอยู่ที่นี่ ผมจะไม่มาได้ยังไง”
“นั่นพี่เขยแท้ ๆ ของผมนะ ผมเป็นน้องเมียแท้ ๆ เลยนะ”
พูดจบเสิ่นผิงอวิ๋นก็หันมามองหลินหมิง หัวเราะ “โอ๊ะ หลานเขย ดูหน้าเหวี่ยงนั่นทำไม”
“ยังไงผมก็เป็นลุงของเธอ วันนี้ก็เอาของมาเยี่ยมพ่อเธอนะ”
“ดูสิ นี่เป็นของเยี่ยมกับอาหารเสริมที่ช่วยฟื้นฟูหลังผ่าตัด กินแล้วพ่อเธอจะหายเร็วขึ้น”
“ยังไม่เห็นความตั้งใจดีของลุงอีกเหรอ”
“หึ!” หลินหมิงได้ยินดังนั้นกลับหัวเราะเย็น “ตั้งใจดีเหรอ ฉันไม่เห็นเลย เห็นแต่หน้าเน่าที่ฝืนยิ้มทั้งที่ไม่ได้ยิ้มจริง ๆ ของแกตอนนี้”
“เสิ่นผิงอวิ๋น แกมาทำไมวะ”
“เลิกพูดจาหลอกลวงกับฉันได้แล้ว มาของเยี่ยมพ่อฉัน ฉันจะเชื่อไหมวะ”