ผิวหนังทั้งผืนของยามาดะ โคอิจิถูกฉีกกระชากไปทางซ้าย ส่วนโครงกระดูกที่หอบอวัยวะภายในไว้กลับเบียดทะลักออกทางขวา!
มือเล็ก ๆ ของเด็กน้อยหนังหุ้มกระดูกที่กดอยู่บนศีรษะเขาตบเบา ๆ กระดูกซี่โครง กระดูกสันหลัง รวมถึงกระดูกขาของยามาดะ โคอิจิพลันส่งเสียงกรอบแกรบ ก่อนจะแหวกกล้ามเนื้อที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดออกมาอย่างดื้อรั้น แล้วก้าวเดินออกจากถุงหนัง!
ผ่านไปห้าวินาที บนพรมแดงก็มีสิ่งมีชีวิตเพิ่มขึ้นมาสองตน
ทางซ้ายคือหนังมนุษย์ทั้งผืนที่แผ่พังพาบอยู่บนพื้น ใบหน้าบิดเบี้ยวเคลื่อนไหวไปมา ร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุด
ทางขวาคือโครงกระดูกสีเลือดที่ห้อยเศษเนื้อและเส้นเลือดไว้ตามร่าง กำลังใช้ขากระดูกสีขาววิ่งหนีไปยังประตูเรือนอย่างบ้าคลั่ง!
โมริฮิ จุยกุมแขนที่ขาดไว้ ขาทั้งสองอ่อนแรง น้ำย่อยขมเปรี้ยวเอ่อขึ้นมาจุกอยู่ในท้อง
ก่อนหน้านี้ ตอนที่พวกมันแยกจากกัน ความแค้นที่แผ่ออกมาจากหนังมนุษย์พองลมกับกระดูกแห้งของเด็กน้อยก็ขึ้นไปถึงระดับผีร้ายชุดแดงแล้ว บัดนี้เมื่อหนังกับกระดูกหลอมรวมกัน พลังของอสูรร้ายร่างเด็กสามขวบตนนี้ย่อมก้าวข้ามเข้าสู่ระดับเทพอสูรเอส หรืออาจสูงกว่านั้นอย่างแน่นอน!
ความคิดที่จะต่อกรซึ่งหน้าในใจเธอมอดดับลงอย่างสิ้นเชิง ความหวังเพียงหนึ่งเดียวในตอนนี้คือการถ่วงเวลา
ขอเพียงรังรักไร้ช่องว่างที่ท่านเทพไร้จันทร์ออกแบบไว้สังหารผู้เล่นต้าเซี่ยทั้งสิบคนได้ก่อน ตัวบอสประจำดันเจียนของพวกเธอก็จะข้ามกำแพงมิติลงมาที่นี่ เพื่อช่วยต้านอสูรตนนี้!
“คิก ๆ ๆ!~ สนุกจัง สนุกจริง ๆ~”
เทพอสูรร้ายหนังหุ้มกระดูกกลางพรมแดงตบมือหัวเราะคิกคัก ใบหน้าทั้งสองอ้าปากกว้างพร้อมกันแล้วดูดวูบ!
ลมคลั่งพัดกระหน่ำ หนังมนุษย์ที่ดิ้นอยู่บนพื้นกับโครงกระดูกสีเลือดซึ่งวิ่งไปได้ครึ่งทางลอยขึ้นจากพื้นพร้อมกัน ก่อนจะชนกันกลางอากาศ บิดพันเป็นเกลียวขนาดใหญ่สีแดงสลับขาว แล้วถูกแรงลมพัดยัดเข้าไปในไหเหล้าดินเผาสีดำบนโต๊ะบูชาในโถงใหญ่
เสียงน้ำเดือดปุด ๆ ดังออกมาจากไห กลิ่นหอมเข้มข้นของเหล้าเลือดฟุ้งกระจาย
ขณะเดียวกัน ภายในดันเจียนรังรักไร้ช่องว่างอีกด้านหนึ่ง