“รุ่นพี่เหม่ยชวน ท่านจะผลักพวกเราไปไหนกัน?!”
เสียงแหลมบาดหูเปี่ยมความอาฆาตเจ็ดเสียงเบียดเสียดออกมาจากลำคอของยามาโมโตะ สะเทือนจนแก้วหูของเหม่ยชวนต้าคู่ปวดร้าว เลือดซึมออกมา!
เขาคิดจะชักมือกลับ แต่ยามาโมโตะกลับเร็วดุจสายฟ้า พลิกมือคว้าคอเหม่ยชวนต้าคู่ไว้แน่น!
นิ้วทั้งห้านั้นเย็นเฉียบและแข็งราวคีมเหล็ก เล็บจิกทะลุผิวหนังบริเวณลำคอของเหม่ยชวนต้าคู่ทันที!
สิ่งที่ทำให้เหม่ยชวนต้าคู่ขวัญหนีดีฝ่อที่สุดคือ เสื้อผ้าบนร่างยามาโมโตะพลันปริขาด ทั้งร่างพองโตอย่างรุนแรงราวกับลูกโป่งถูกเป่าลม
บนหน้าท้องสีเขียวคล้ำ หน้าอก แผ่นหลัง และลำคอของเขา ใบหน้าคนบิดเบี้ยวที่กำลังดิ้นรนทยอยนูนขึ้นมาทีละหน้า!
หน้าอกซ้ายเป็นทาคาฮาชิที่ใบหน้าเปื้อนเลือด หน้าอกขวาเป็นโยชิดะที่เหลือกตาขาว ส่วนหน้าท้องเป็นยามาดะ โคอิจิที่อ้าปากกว้างสุดขีด ด้านหลังยังมีหัวก้อนเนื้อเละเลือดของจั่วเถิงเกาหว่านปูดโปนขึ้นมาอีกด้วย!
วิญญาณของผู้เล่นประเทศซากุระทั้งเจ็ดคนที่ตายอย่างอนาถในดันเจี้ยน ก่อนหน้านี้ได้มุดเข้าไปในร่างยามาโมโตะผ่านที่นั่งว่างเปล่านั้น ตั้งแต่ตอนที่สติของเขาเหลือศูนย์ แล้วหันไปคารวะเหล้าป้อนเนื้อให้เก้าอี้ที่ไม่มีคนนั่ง
พวกมันยังใช้ร่างเนื้อของคนบ้าผู้นี้เป็นภาชนะรองรับฝูงผีอีกด้วย!
“เหม่ยชวน! แกตัดเอ็นข้อเท้าฉัน! แกใช้พวกเราเป็นแพะรับเคราะห์! เจ็บเหลือเกิน หนังฉันถูกถลก กระดูกฉันถูกแยกชิ้น ในเมื่อจะบูชายัญ งั้นก็ไปตายด้วยกันให้หมด!”
ใบหน้าของทาคาฮาชิที่นูนขึ้นบนหน้าอกยามาโมโตะหลั่งน้ำตาเลือดพลางกรีดร้อง เขายกเหม่ยชวนต้าคู่ด้วยมือเดียวแล้วก้าวยาว ๆ ลากอีกฝ่ายไปบนพรมแดงกลางโถงใหญ่ทั้งอย่างนั้น!
เหม่ยชวนต้าคู่ดิ้นถีบเท้าบนพื้นหินเขียว ลำคอถูกบีบจนหายใจไม่ออก ลูกตาแดงก่ำแทบถลน เขายื่นมือไปทางโมริฮิ จุยที่อยู่ข้าง ๆ อย่างสิ้นหวัง “หัวหน้า... หัวหน้า! ช่วยฉันด้วย! รีบใช้ไพ่ตายฟันไอ้ปีศาจนี่ให้ตาย! ถ้าฉันตาย คุณคนเดียวไม่มีทางผ่านด่านห้องหอที่อยู่ข้างหน้าได้แน่!”
โมริฮิ จุยซึ่งยืนอยู่ห่างออกไปสามเมตรมองยามาโมโตะที่มีใบหน้าผีของเพื่อนร่วมทีมขึ้นเต็มตัว เหงื่อเย็นไหลชุ่มแผ่นหลัง