ในตอนนั้นเอง เสียงสับกระดูกทุ้มหนักก็ดังมาจากประตูไม้ห้องครัวด้านข้างที่มีควันดำพวยพุ่ง
ถัดมาเป็นเสียงน้ำมันร้อนจัดราดลงบนเนื้อสดดัง “ฉ่า”
กลิ่นหอมของเนื้อฟุ้งกระจายออกมา
เสี่ยวหลิน สมาชิกหญิงในทีมฟังเสียงจากห้องครัวแล้วหน้าซีดเผือด อกกระเพื่อมแรง “หะ...หัวหน้าทีม! ฉันกลัว!”
เมื่อเสี่ยวหลินยิ่งตื่นตระหนก โมริฮิ จุยก็สัมผัสได้อย่างหวาดผวาว่าหัวใจของตนกำลังเต้นถี่ขึ้นอย่างบ้าคลั่ง เลือดเดือดพล่านทะลักขึ้นสู่สมองจนขมับเต้นตุบ ๆ ด้วยความเจ็บปวด!
สัญญาณชีพของทั้งสองคนถูกบังคับให้เชื่อมโยงเป็นหนึ่งเดียวกัน!
แววตาของโมริฮิ จุยพลันแข็งกร้าว
สภาพจิตใจของเสี่ยวหลินย่ำแย่เกินไป หากตกใจจนหัวใจหยุดเต้นหรือสติแตก เธอก็จะตายไปด้วย!
โมริฮิ จุยไม่ลังเลแม้แต่น้อย พลิกมีดผ่าตัดกลับด้าน จ่อเข้ากับเนื้อหนังชิ้นใหญ่บริเวณท่อนแขนซ้ายที่เชื่อมต่อกับเสี่ยวหลิน แล้วกรีดลงไปอย่างแรง!
“ฉัวะ!”
เลือดสาดกระฉูด โมริฮิ จุยตัดสายสัมพันธ์ระหว่างตนกับเสี่ยวหลินขาดสะบั้น!
ทันทีที่สายสัมพันธ์ขาด เส้นด้ายแดงในร่างเสี่ยวหลินก็พุ่งทะลักออกมาจากทวารทั้งเจ็ดราวกับงูคลั่งที่หลุดจากพันธนาการ ก่อนจะพันเกี่ยวกันกลางอากาศ
เพียงสองวินาที ร่างของเธอก็ถูกห่อเป็นดักแด้ขนาดมหึมา จากนั้นเส้นด้ายแดงเส้นหนึ่งสะบัดขึ้นไปเกี่ยวชายคาโถงใหญ่ ห้อยเธอกลับหัวไว้กับขื่อ แกว่งไกวไปมา!
“เอี๊ยด—”
ประตูไม้ทาสีชาดทั้งสองบานของโถงใหญ่ที่ปิดสนิท พลันเปิดออกกว้างจนสุดทั้งสองด้าน
กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นจนแทบทำให้หายใจไม่ออกพุ่งปะทะใบหน้า
พรมผืนยาวสีแดงคล้ำม้วนหนึ่งแผ่ออกมาจากด้านในธรณีประตูโถงใหญ่ ทอดยาวไปจนถึงกลางลาน
เหม่ยชวนต้าคู่ก้มมองพรมแดงผืนนั้น รูม่านตาหลังเลนส์แว่นสั่นระริก
นั่นไม่ใช่พรมกำมะหยี่ แต่เป็นพรมเนื้อที่เย็บติดกันแน่นด้วยเส้นด้ายแดงทีละฝีเข็ม จากลิ้นนับหมื่นเส้น ถึงขั้นมองเห็นปุ่มลิ้นขยับยุกยิกเล็กน้อย!
ทันใดนั้น คนกระดาษสี่ตนที่แต่งหน้าด้วยแป้งขาวซีดและวาดวงกลมแดงก่ำสองวงบนแก้ม ก็หามเกี้ยวเจ้าสาวแปดคนหามสีแดงฉานราวเลือดออกมาจากส่วนลึกของโถงใหญ่
ด้านซ้ายของเกี้ยวมีโครงกระดูกสีขาวซีดสูงเพียงเด็กสามขวบเดินตามมา