เมื่อเห็นหน่วยเฉพาะกิจต้าเซี่ยหนีหัวซุกหัวซุนท่ามกลางกองซากศพและทะเลเลือดในอาราม แชตสดทั่วโลกก็ระเบิดขึ้นทันที!
【ชาวเน็ตประเทศประภาคาร: ฮ่า ๆ ๆ! นี่น่ะหรือหน่วยเฉพาะกิจของต้าเซี่ย? นี่น่ะหรือยุทธวิธีที่ว่า? เปิดฉากมาก็ไม่หาหลักฐาน กลับพุ่งเข้าไปในฝูงสัตว์ประหลาดเพื่อฆ่าตัวตายงั้นหรือ?!】
【ชาวเน็ตประเทศซากุระ: บ้าจริง! สะใจชะมัด! ตอนเห็นคนต้าเซี่ยคนนั้นถูกเลื่อยไฟฟ้าตัดแขน ฉันก็เปิดเหล้าออกมาขวดหนึ่งเลย! ไม่มีอุปกรณ์ป้องกัน พวกเขาคงทนได้ไม่ถึง 5 นาทีด้วยซ้ำ!】
【ชาวเน็ตประเทศกอล: คราวนี้หลินเย่เล่นจนพังจริง ๆ! เขาคงคิดว่าเวทีงิ้วผีของตัวเองจะช่วยดึงดูดการโจมตีให้เพื่อนร่วมทีมได้ ที่ไหนได้กลับผลักพวกเดียวกันเข้าไปในทางตันที่ปรมาจารย์จอห์นวางไว้เสียเอง! ดูหัวหน้าเดวิดของเราสิ นั่งสูบซิการ์อยู่ในเขตคุ้มครองวิหารศักดิ์สิทธิ์ระดับเอส นั่นแหละถึงเรียกว่าท่วงท่าของมหาอำนาจ!】
ในต้าเซี่ย ประชาชนนับไม่ถ้วนที่เฝ้าหน้าจออยู่ต่างใจหายวาบเมื่อเห็นภาพจ้าวเหมิ่งแขนขาดและเฉินฮ่าวบาดเจ็บสาหัส หญิงสาวที่อ่อนไหวหลายคนถึงกับยกมือปิดปากแล้วร้องไห้ออกมา
ภายในศูนย์บัญชาการใหญ่ใต้ดินจิงโจว บรรยากาศอึมครึมจนแทบหายใจไม่ออก
“โหดร้ายเกินไปแล้ว... สัตว์ประหลาดในดันเจี้ยนของจอห์นมีจำนวนหนาแน่นเกินไป ไม่เล่นตามกติกาเลยสักนิด!”
นายทหารอาวุโสคนหนึ่งอดสบถออกมาไม่ได้
ดวงตาของหลินชิงชิวแดงก่ำ นางหันไปมองหลินเย่ที่ยืนนิ่งเงียบอยู่ด้านหลัง แล้วถามเสียงสั่นว่า “คุณหลินเย่ พวกเหลียนเหยียน... จะบุกไปถึงเวทีงิ้วได้จริงหรือคะ? ต่อให้ไปถึงได้ รอบเวทีก็ยังมีผีร้ายที่คุณส่งไปตั้ง 45 ตน...”
หลินเย่จ้องหน้าจอ ก่อนถอนหายใจ “นี่เป็นวิธีที่ข้าคิดได้ว่ามีโอกาสรอดสูงที่สุดแล้ว ขอแค่มีคนใดคนหนึ่งไปถึงเวทีงิ้วทั้งเป็น พวกเราก็ชนะได้!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนต่างเงียบงัน
หลินเย่ไปเอาความมั่นใจมาจากไหนกัน?
เฉินไห่ลูบหน้า ก่อนชี้ไปยังจอภาพอีกจอหนึ่งอย่างกะทันหัน
“แทนที่จะเป็นห่วงเหลียนเหยียน พวกคุณดูทางประเทศประภาคารก่อนดีกว่า”
“ประเทศประภาคารหรือ?”