หลังฟังเรื่องที่เคลประสบมา เดวิด ไทสัน และสมาชิกอีก 8 คนต่างก็มีเหงื่อเย็นผุดชุ่มแผ่นหลัง!
“สวรรค์ช่างไร้ตาจริง ๆ—!”
เดวิดยังไม่ทันคิดออกว่าปรากฏการณ์ประหลาดเหล่านี้หมายถึงอะไรกันแน่ ก็มีเสียงกรีดร้องดังมาจากเวทีงิ้วเก่าพังทลาย!
“บ้านเศรษฐีมีเนื้อเหลือทิ้งจนเน่าเฟะ ขุนนางฉ้อฉลกับขุนนางชั่วครองเมือง—!”
“ฮือออ—! ฮือออ—!!”
ไร้จังหวะทำนองโดยสิ้นเชิง เป็นเพียงเสียงร่ำไห้คร่ำครวญและสาปแช่งอย่างบ้าคลั่งของชายชราเสียสติในคืนฝนกระหน่ำ!
ทว่า ในวินาทีที่เสียงร้องโหยหวนของบัณฑิตเฒ่าดังขึ้นเป็นครั้งแรก!
“ฟู่—!”
เดวิดกับพวกเบิกตากว้างด้วยความหวาดผวา
สุสานรวมศพที่เมื่อหนึ่งวินาทีก่อนยังว่างเปล่า จู่ ๆ ก็ปรากฏร่างเงานับหมื่นขึ้นมาอย่างไร้ที่มาที่ไป พวกมันนั่งอัดแน่นเต็มพื้นที่รกร้างใต้เวทีงิ้ว!
พวกมันสวมชุดฝังศพเก่าขาดที่เน่าเหม็น ร่างกายผอมแห้งดำคล้ำ บ้างก็ขาดศีรษะไปครึ่งหนึ่ง บ้างท้องแตกจนมีน้ำสีดำไหลทะลัก
สิ่งที่ทำให้ขวัญหนีดีฝ่อที่สุดก็คือ—
หลังจากผีร้ายหลายหมื่นตนปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน พวกมันกลับไม่หันไปมองบัณฑิตเฒ่าที่กำลังร่ำไห้บนเวทีงิ้วเลย!
ศีรษะเน่าเฟะนับหมื่นหันขวับกลับมาหนึ่งร้อยแปดสิบองศาพร้อมกัน ท่ามกลางสายฟ้าและฝนกระหน่ำ!
เปรี้ยง—!!!
แสงสายฟ้าวาบขึ้น ดวงตาสีขาวซีดนับไม่ถ้วนจ้องเขม็งมายังเดวิดกับพวก!
ในช่วงเวลาเป็นตาย ประโยคหนึ่งที่เห็นใน【กระจกสื่อวิญญาณ】พลันผุดขึ้นมาในหัวเดวิด—
【เดิมทีคิดจะใช้คนเป็นบูชายัญ ล่อหยางแลกหยิน บัดนี้ไร้คนเป็นให้บูชายัญ โชคหยินจึงไร้ที่มา】
“ฉันเข้าใจแล้ว!!”
ดวงตาเดวิดแดงก่ำ เขาตะโกนใส่เพื่อนร่วมทีมสุดเสียง “ป้ายหลุมศพคือเก้าอี้ให้ผีที่มาดูงิ้วนั่ง! คนเป็นที่ยืนอยู่นอกที่นั่งก็คือเครื่องบูชายัญที่บัณฑิตเฒ่าจะเอาไปสังเวยให้ผีป่าเหล่านี้! เมื่อครู่รอสส์ถูกกินเพราะเหยียบที่นั่งของผี!”
“ใครไม่อยากตาย รีบหาป้ายหลุมศพที่ติดรูปขาวดำของตัวเองแล้วนั่งลง! เร็วเข้า! แกล้งทำเป็นว่าพวกเราก็เป็นผีที่มาดูงิ้วเหมือนกัน!!”
สิ้นเสียง เดวิดก็เป็นคนแรกที่พุ่งไปยังป้ายศิลาสีเขียวซึ่งติดรูปของตน แล้วทิ้งตัวลงนั่งทันที!