ภายในเขตว่างเปล่าของประเทศประภาคาร
“จอห์น ต้องระมัดระวังขนาดนั้นเลยหรือ?”
พลเอกห้าดาวแม็กอาเธอร์คาบกล้องยาเสูบ พ่นควันหนาทึบออกมาคำหนึ่ง “ต้าเซี่ยแพ้ติดกันสิบครั้ง ทุนเดิมหมดเกลี้ยงไปนานแล้ว เถ้าถ่านแห่งความหวาดกลัวห้าหมื่นแต้มที่เพิ่งชนะมาในรอบก่อนก็พอให้ทีมผู้เล่นของพวกเขาใช้อย่างกระเบียดกระเสียรเท่านั้น พวกเขาไม่มีเวลาพอจะซื้อไอเทมเหนือธรรมชาติประเภทต่อต้านการสอดแนมหรอก”
“สิงโตล่ากระต่ายยังต้องใช้กำลังทั้งหมด ท่านนายพล”
จอห์นส่ายหน้า “เจ้าโง่เทพไร้จันทร์เสียขาข้างหนึ่งกับเขตเกียวโตทั้งเขตไปได้อย่างไร? ผมไม่อยากเดินตามรอยเขา”
“ก็ได้ ตามใจนาย”
แม็กอาเธอร์ไม่พูดอะไรอีก แล้วเริ่มดูแว่นสื่อวิญญาณพร้อมกับคนอื่น ๆ ในเขตว่างเปล่า
หนึ่งนาทีต่อมา ภาพในเขตว่างเปล่าของต้าเซี่ยก็ปรากฏขึ้นบนแว่นสื่อวิญญาณ
หลินเย่นั่งนิ่งอยู่หน้าเครื่องพิมพ์ดีดโบราณ ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
เวลาผ่านไปทีละวินาที เข็มนาฬิกาบนผนังข้างโต๊ะประชุมยุทธศาสตร์เดินครบรอบหนึ่งวง
“ทำไมเขายังไม่ลงมืออีก?”
ศาสตราจารย์วรรณกรรมสยองขวัญของประเทศประภาคารคนหนึ่งไว้หนวดเคราครึ้ม ขมวดคิ้วแล้วขยับเข้าไปใกล้กระจก “【แว่นสื่อวิญญาณ】ใช้ได้นานแค่ห้านาที ไอ้หนุ่มนี่นั่งเหม่ออยู่ตรงนั้น หรือว่าหมดมุกแล้ว กำลังแต่งเรื่องสดอยู่?”
“...ก็เป็นไปได้จริง ๆ นั่นแหละ ครั้งก่อนเขาก็แต่งเรื่องเจ้าสาวหนังหุ้มกระดูกขึ้นมาสด ๆ หลังถูกเลือกกะทันหัน”
จอห์นจ้องใบหน้าหนุ่มในกระจก นิ้วเคาะที่วางแขนโซฟาเบา ๆ “ช่างเถอะ ไม่รอเขาแล้ว ผมจะส่งผลงานของตัวเองก่อน จะได้ไม่ฉุกละหุกตอนหลัง”
จอห์นลุกขึ้น เดินไปที่เครื่องพิมพ์ดีดแล้วเริ่มพิมพ์
เหนือศีรษะของเขา แผงแสงค่อย ๆ ปรากฏตัวอักษรขนาดใหญ่ว่า 《อารามหรรษาเลือดเนื้อ》
ทันทีที่เขาพิมพ์ ข้อความยาวถึงหนึ่งพันแปดร้อยตัวอักษรก็ปรากฏขึ้นบนจอใหญ่
【อารามเซนต์แมรีอันห่างไกลถูกลัทธินอกรีตแทรกซึม เหล่าแม่ชีถลกหนังและเลาะเส้นเอ็นของนักเดินทางที่หลงเข้าไป ก่อนนำมาขึงเป็นสายพิณ พวกนางใช้น้ำมันแกะเดือดผสมกับสมองมนุษย์หล่อรูปเคารพ พอถึงเที่ยงคืน ผนังทั่วทั้งอารามจะงอกฟันที่เคี้ยวได้ บีบให้ผู้รอดชีวิตวิ่งหนีเอาชีวิตรอดไม่หยุดหย่อน......】