“โอ้? เทพไร้จันทร์ยอมแพ้ไปแล้วหรือ?”
หลินเย่มองม่านแสงบนท้องฟ้า ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย
ประเทศประภาคารงั้นหรือ?
ก็ดี ถือว่าได้ล้างแค้นแทนต้าเซี่ยจากครั้งก่อน
ไม่นาน ช่องถ่ายทอดสดทั่วโลกก็เปิดพร้อมกันตามแรงสั่นสะเทือนของม่านแสง
ภาพแยกออกเป็นแปดส่วน ถ่ายทอดไปยังทั่วทุกมุมโลก
สิบหกประเทศที่ยังรอดชีวิตจะจับคู่ประลองกัน!
ทางฝั่งต้าเซี่ย
ธงแดงโบกสะบัดเหนือศูนย์บัญชาการต้าเซี่ย บรรยากาศเคร่งขรึมจริงจัง
ส่วนห้องปฏิบัติการของประเทศประภาคารที่อบอวลด้วยกลิ่นเหล้า กลับอึกทึกและฮึกเหิม
การแข่งขันยังไม่ทันเริ่ม สนามรบทางความคิดก็ปกคลุมด้วยควันปืนเสียแล้ว
โฆษกของหนึ่งในกลุ่มทุนใหญ่ที่สุดของประเทศประภาคาร ตระกูลร็อกกีเฟลเลอร์ผู้ครองอุตสาหกรรมอาวุธ ปรากฏตัวต่อหน้ากล้อง ชายผิวขาววัยกลางคนผมมันเยิ้มผู้นั้นประกาศคำท้าก่อนการแข่งขันต่อผู้ชมทั่วโลกด้วยท่าทีหยิ่งผยอง
“สามวันก่อน ต้าเซี่ยชนะพวกชาวประเทศซากุระที่อ่อนแออย่างโชคช่วย ผมเห็นหลายคนมีความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ขึ้นมาเพราะเรื่องนั้น”
เขากางสองมือ รอยยิ้มหยันปรากฏบนใบหน้า
“แต่อย่าเข้าใจผิด นั่นก็แค่การแสดงของลิงกลุ่มหนึ่ง คืนนี้เราจะให้คนทั้งโลกได้เห็นว่า ศิลปะแห่งความสยองที่เกิดจากพลังและควบคุมความตายอย่างแท้จริงเป็นเช่นไร! เราจะใช้ความรุนแรงบริสุทธิ์ฉีกกระชากความภาคภูมิใจอันน่าสมเพชที่ต้าเซี่ยเพิ่งปะชุนขึ้นมาให้ขาดวิ่น!”
สิ้นเสียง ชายอีกคนที่คลุ้มคลั่งยิ่งกว่าเบียดเขาออกไปแล้วแย่งไมโครโฟน
ชายคนนั้นสวมเสื้อกาวน์สีขาว ใส่แว่นกรอบทอง ดูสุภาพสง่างาม ทว่าดวงตากลับคลุ้มคลั่ง
เขาคือไพ่ตายของประเทศประภาคาร นักออกแบบระดับสูงสี่ดาว จอห์น มิลล์
“หลินเย่! ฉันรู้ว่านายกำลังดูอยู่!”
จอห์น มิลล์หันหน้าเข้าหากล้อง กางแขนออกทำท่าราวกับจะโอบกอด สีหน้าเคลิบเคลิ้มจนบิดเบี้ยว