เสียงประกาศจากระบบเงียบลง
ห้องถ่ายทอดสดทั่วโลก ศูนย์บัญชาการยุทธศาสตร์ของแต่ละประเทศ และประชาชนนับไม่ถ้วนที่จ้องหน้าจอ ต่างจับตาภาพถ่ายทอดสดของประเทศซากุระที่มืดสนิทอย่างไม่วางตา
【ชาวเน็ตประเทศกอล: เดี๋ยวนะ นี่ตายยกทีมกันหมดแล้วเหรอ?】
【ชาวเน็ตประเทศกอล: เมื่อกี้โคอินุ ชุนอิจิโร่ยังตะโกนว่ากำลังจะผ่านด่านอยู่เลย ทำไมพริบตาเดียวโมริฮิ จุยถึงกลายเป็นเสื้อคลุมหนังคนไปได้?】
【นักวิเคราะห์ประเทศประภาคาร: มันไม่ถูกต้องนี่นา โมริฮิ จุยกับเหม่ยชวนต้าคู่ทำซุปส่งบุตรสำเร็จจริง ๆ บนกำแพงก็มีข้อความแจ้งเตือน เฒ่าหวังก็ยังชมพวกเขา แล้วทำไมถึงกระตุ้นสถานการณ์ตายแน่ขึ้นมาได้ล่ะ?!】
【นักวิเคราะห์ประเทศประภาคาร: หรือว่าดันเจี้ยนนี้เป็นด่านที่ไม่มีทางแก้ตั้งแต่ต้นจนจบ?】
【นักวิเคราะห์ประเทศประภาคาร: แต่ระบบไม่มีทางยอมให้มีดันเจี้ยนที่ทุกคนต้องตายร้อยเปอร์เซ็นต์แบบไม่มีทางแก้เด็ดขาด!】
“นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?!”
“ทั้งที่ทุกอย่างทำตามคำชี้แนะของเกมแท้ ๆ แต่สุดท้ายกลับ...”
ภายในสตูดิโอถ่ายทอดสดที่โตเกียว ถ้วยชาลายครามในมือเทพไร้จันทร์หล่นกระแทกพื้น เศษกระเบื้องกระจายเกลื่อน
เขาเอนพิงพนักเก้าอี้ มองเด็กน้อยหนังหุ้มกระดูกที่ค้างอยู่บนหน้าจอ เปลือกตาค่อย ๆ ปรือปิดลง
“ดันเจี้ยน『เจ้าสาวหนังหุ้มกระดูก』ไม่ได้ละเมิดกฎของเกมสยองขวัญ ในห้องหอมีทางรอดอยู่จริง”
“เพียงแต่โมริฮิ จุยกับเหม่ยชวนต้าคู่เลือกผิดทาง แล้วถูกความคิดว่าตัวเองฉลาดของพวกเขาฆ่าตาย”
“หือ?” โคอินุ ชุนอิจิโร่คลานตะเกียกตะกายเข้ามาข้างเก้าอี้