ในห้องถ่ายทอดสดทั่วโลก หน้าจอพลันถูกข้อความแสดงความคิดเห็นถาโถมจนแน่นขนัด
ผู้คนนับหมื่นล้านต่างจ้องมองโมริฮิ จุยยกก้อนเนื้ออวัยวะภายในที่ห่อแน่นด้วยผ้ากันเปื้อนสีแดงขึ้นมา
บนผิวของก้อนเนื้อยังคงเต้นเป็นจังหวะ ดันผ้าสีแดงให้โป่งนูนขึ้นเป็นปุ่ม ๆ ลื่นเมือก
ภายในห้องส่งที่กรุงโตเกียว โคอินุ ชุนอิจิโร่ซึ่งเมื่อครู่ยังนอนหมดสภาพอยู่บนพื้น ค่อย ๆ ลุกขึ้นมา
เขาปาดน้ำมูกน้ำตาที่เปรอะเต็มหน้า กำไมโครโฟนแน่นแล้วตะโกนสุดเสียง
“ชนะแล้ว!”
“จักรวรรดิซากุระอันยิ่งใหญ่ของเราชนะแล้ว!”
“ท่านโมริฮิ จุยตัดสินใจสังเวยเหม่ยชวนต้าคู่ นำตับกับปอดของเขาไปผสมในน้ำแกงขอบุตรจนกลายเป็นทายาทตระกูลหวัง นางฝ่าด่านเกมสยองขวัญระดับเอสได้สำเร็จ!”
“ทางต้าเซี่ย กล่องดนตรีในมือเหยียนเลี่ยเหลือเวลาอีกแค่นาทีเดียว พอแสงสีขาวแห่งการผ่านด่านของเราปรากฏขึ้น ความพ่ายแพ้ต่อเนื่องของต้าเซี่ยก็จะถูกตัดสินอย่างเด็ดขาด คนทั้งประเทศของพวกมันต้องถูกฝังไปพร้อมกับเหล่าผู้กล้าที่เสียสละเพื่อเรา!”
ทั่วทั้งประเทศซากุระโห่ร้องยินดี
ทุกคนต่างคิดว่าชัยชนะอยู่ในกำมือแล้ว!
ตรงกันข้าม ทางต้าเซี่ยกลับจมดิ่งสู่ความสิ้นหวัง
ไม่มีใครคาดคิดว่าด่านระดับเอสที่ยากถึงเพียงนั้น จะถูกผู้เล่นจากประเทศซากุระพิชิตได้!
ทั่วทั้งต้าเซี่ย มีเพียงเหล่าคนในศูนย์บัญชาการใหญ่เท่านั้นที่ยังคงสีหน้าไม่เปลี่ยน
......
ขณะเดียวกัน
ภายในด่านเจ้าสาวหนังหุ้มกระดูก เสื้อผ้าสำหรับผู้ตายของเฒ่าหวังพลิ้วไหวตามลมกลางคืน