ระบบอาหารบอกแค่ว่าใบชิงอู่กินได้ ไม่รู้ว่ารากชิงอู่นี่จะเป็นเผือกจริง ๆ เหมือนบนดาวหลานหรือเปล่า
ซือซี่ลังเลอยู่แค่สองวินาที ก็หยิบเขามีดทำครัวออกมาเริ่มขุด
เธอก็ไม่อยากใช้เขามีดทำครัวเล่มโปรดของเธอหรอก แต่ระบบไม่ได้ให้เครื่องมือมา จะให้เธอขุดด้วยมือเปล่าหรือไง!
หลังจากกินของเข้าไป ค่าความหิวของซือซี่ก็เพิ่มขึ้นเป็น 92 แล้ว
การขุดชิงอู่ไม่ได้เสียเวลามากนัก
ถึงข้างใต้จะไม่ใช่เผือก พอขุดขึ้นมาแล้ว เธอก็ย้ายต้นชิงอู่ไปปลูกไว้ข้างเซฟเฮาส์ได้ แบบนี้เธอก็จะมีใบชิงอู่กินไม่หมดไม่สิ้น!
คิดถึงตรงนี้ ซือซี่ก็ยิ่งขุดอย่างกระตือรือร้น
ไม่นาน ซือซี่ก็ขุดชิงอู่ขึ้นมาได้
แต่สิ่งที่ทำให้เธอผิดหวังคือ นอกจากรากฝอยโล่ง ๆ แล้ว ก็ไม่มีเผือกอยู่เลย!
ดูท่าพืชในเกมเอาชีวิตรอดนี้จะแตกต่างจากพืชบนดาวหลานจริง ๆ
ระบบอาหารเชื่อถือได้จริง ๆ
มันบอกว่ากินได้ก็ต้องกินได้แน่นอน ส่วนที่ไม่ได้บอก ก็ไม่มีอาหารอยู่แม้แต่นิดเดียวจริง ๆ
ซือซี่ไม่ท้อแท้ ขุดอีกต้นขึ้นมาเช่นกัน
ถึงจะไม่ได้กินเผือก แต่ย้ายไปปลูกที่เซฟเฮาส์ก็ยังดี
เธอเก็บชิงอู่ทั้งสองต้นเข้าเป้ระบบอย่างระมัดระวัง ไม่เสียเวลาอีก รีบเดินทางต่อทันที
ระหว่างทาง เธอใช้แหวนสแกนไปด้วย กลัวว่าจะพลาดของกินได้แม้แต่นิดเดียว
ยิ่งสแกน ใจของซือซี่ก็ยิ่งเย็นเยียบ
นอกจากชิงอู่ที่เจอเมื่อครู่ ระหว่างทางนี้ก็ไม่เจอของกินได้อีกเลย แถมส่วนใหญ่ยังมีพิษด้วย!
ไม่รู้ว่าคนอื่นในเกมจัดการปัญหาเรื่องอาหารกันยังไง
ขณะที่ซือซี่กำลังคิดฟุ้งซ่าน จู่ ๆ ก็เห็นกล่องไม้สีเขียวทรงเหลี่ยมโผล่ออกมาจากพุ่มหญ้าข้างหน้า
นั่นมัน...
กล่องเสบียง?
ซือซี่ดีใจ รีบก้าวฉับ ๆ ไปถึงข้างกล่องไม้
กล่องนี้ดูเป็นแค่กล่องไม้สีเขียวธรรมดา ๆ ใบหนึ่ง ยาวประมาณ 50 เซนติเมตร กว้างราว 30 เซนติเมตร
ถ้าเธอไม่สังเกตให้ดี กล่องสีเขียวที่ซ่อนอยู่ในพุ่มหญ้านี้คงหลุดสายตาเธอไปแล้ว!
ซือซี่นึกถึงข้อความแจ้งเตือนของเกม รู้ว่าในกล่องนี้นอกจากทรัพยากรเอาชีวิตรอดแล้ว อาจมีอันตรายซ่อนอยู่ด้วย
เธอหยิบเขามีดทำครัวขึ้นมาแง้มฝากล่อง แล้วรีบถอยหลังไปก้าวใหญ่ทันที!
รออยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรประหลาดพุ่งออกมาจากกล่อง ซือซี่ถึงเดินเข้าไป
[ยินดีด้วย คุณได้รับไม้ ×10 เหรียญใบเขียว ×10]
เหรียญใบเขียว?
ดูท่าน่าจะใช้ตอนแลกเปลี่ยนซื้อขาย
แต่ในกล่องหนึ่งใบมีแค่วัสดุพวกนี้เองเหรอ?
แม้แต่น้ำกับอาหารพื้นฐานก็ไม่มีเลยเหรอ?
ซือซี่บ่นในใจ ผู้เล่นคนอื่นด่าไม่ผิดจริง ๆ เป็นเกมขี้เหนียวชะมัด!
เธอลูบกล่องไม้ เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นข้างหู [ต้องการแยกชิ้นส่วนกล่องไม้หรือไม่]
กล่องไม้แยกชิ้นส่วนได้ด้วยเหรอ?
ไม่รู้ว่าแยกชิ้นส่วนแล้วจะได้วัสดุไม้กี่ชิ้น แต่ในเป้ยังมีที่ว่างอยู่ เอากลับไปก่อนแล้วกัน เผื่อจะใช้เป็นกล่องเก็บของได้!
ซือซี่เดินหน้าต่อ เสียงน้ำไหลดังอยู่ใกล้แค่เอื้อม!
เธอขมวดคิ้วแน่น ทั้งที่ได้ยินเสียงน้ำไหลดังอยู่ข้างหูแท้ ๆ ทำไมถึงหาร่องรอยของน้ำไม่เจอเลย?
ถ้าแถวนี้มีแหล่งน้ำ พืชก็ควรจะขึ้นหนาแน่นและเขียวชอุ่มกว่านี้สิ แต่ตอนนี้...
ซือซี่กวาดตามองรอบ ๆ พืชพรรณแถวนี้เบาบางกว่าตอนเดินมาไม่น้อย ดินใต้เท้าก็แห้งกว่าเดิม ดูยังไงก็ไม่เหมือนมีแหล่งน้ำเลยสักนิด
คิดถึงตรงนี้ จู่ ๆ ซือซี่ก็รู้สึกเย็นวาบในใจ
แม้อากาศจะร้อนอบอ้าวมาก แต่ตัวเธอกลับขนลุกซู่
สัญชาตญาณของเธอบอกว่ามีอันตรายกำลังเข้ามาใกล้
ซือซี่หยุดเดินหน้าในทันที แล้วรีบถอยไปยังพื้นที่โล่งด้านหลัง
พูดช้าไปก็ไม่ทันแล้ว ขณะที่เธอกำลังถอยหลัง วัตถุสีแดงคล้ำไม่ทราบชนิดก็พุ่งเข้าใส่เธออย่างฉับพลัน!
วัตถุนั้นปรากฏขึ้นกะทันหัน สะบัดฟาดใส่เธอราวกับแส้
ซือซี่มองไม่เห็นด้วยซ้ำว่าเป็นอะไร รู้เพียงว่ามีวัตถุสีแดงคล้ำขนาดเท่าข้อมือเฉียดแก้มเธอไป
สิ่งนั้นพุ่งเข้าหาเธอพร้อมเสียงแหวกอากาศ ปนกลิ่นคาวเหม็นคลุ้ง อากาศรอบข้างราวกับเหนียวหนืดขึ้นมา
ซือซี่เอนท่อนบนไปด้านหลัง หลบการโจมตีครั้งนี้ได้อย่างฉิวเฉียด
เธอรู้สึกว่ามีอะไรเหนียว ๆ เปื้อนอยู่บนใบหน้า
ซือซี่ค่อย ๆ ยื่นมือออกมา ลูบไปบนใบหน้า
สัมผัสที่มือชวนขยะแขยงอย่างยิ่ง เหมือนสไลม์ ทั้งเหนียวทั้งหนืด ดูใส ๆ แถมยังมีกลิ่นเหม็น
ซือซี่รู้สึกคลื่นไส้จนแทบอาเจียน
นี่มันอะไร?!
เธอกรีดร้องอยู่ในใจ กระโดดโลดเต้นอยู่กับที่ สะบัดแขนจนเกิดภาพติดตา ในที่สุดก็สะบัดสิ่งน่าขยะแขยงบนมือทิ้งได้!
พอเธอยืนนิ่งได้ ก็เห็นแล้วว่าเมื่อครู่มีอะไรโจมตีเธอ
ซือซี่สูดหายใจเฮือกโดยไม่รู้ตัว
นั่นมัน...ตัวอะไร?
สัตว์ประหลาดตัวนั้นยาวประมาณหนึ่งเมตร ทั้งตัวปกคลุมด้วยเกราะแข็งสีน้ำตาลคล้ำ ลำตัวเป็นปล้อง ใต้ท้องทั้งสองข้างมีขาเล็ก ๆ เรียงแน่นเต็มไปหมด
หางของมันชูสูง เมื่อมันส่ายไปมา ก็ส่งเสียง “กรุ๊งกริ๊ง” ดังขึ้น
ปากของมันฉีกกว้างไปถึงหลังใบหู ลิ้นแลบออกมาพร้อมเสียงซู่ซ่า
ขนที่ลุกซู่บนตัวซือซี่ยังไม่ทันหาย ก็ลุกขึ้นมาอีกชั้น
ก่อนหน้านี้เธอถูกเสียง “กรุ๊งกริ๊ง” นั่นดึงดูด คิดว่าทางนี้มีแหล่งน้ำ ที่แท้เสียงทั้งหมดเป็นเสียงที่สัตว์ประหลาดตัวนี้ทำขึ้นงั้นเหรอ?
ส่วนเธอก็เหมือนอาหารของสัตว์ประหลาด ถูกมันล่อให้เดินเข้าไปในกับดักทีละก้าว
เมื่อกี้ที่โจมตีเธอคงเป็นลิ้นของเจ้าตัวน่าเกลียดนี่สินะ?
ถ้าอย่างนั้นหยดที่เปื้อนหน้าเธอก็คือน้ำลายของสัตว์ประหลาดงั้นเหรอ?
อี๋~
ซือซี่คลื่นไส้อีกครั้ง!
เมื่อครู่ลิ้นของสัตว์ประหลาดพุ่งเข้ามาราวกับแส้ กะด้วยสายตาก็น่าจะยาวประมาณหนึ่งเมตร แต่ตอนนี้มันหดกลับเข้าไปในปาก ลิ้นที่แลบออกมาของสัตว์ประหลาดกลับดูเหมือนลิ้นงูเท่านั้น
ซือซี่ดูเหมือนสงบนิ่ง แต่ในใจกลับกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งว่า นี่มันตัวบ้าอะไรเนี่ย? ไม่ใช่ว่าสามวันแรกเป็นช่วงคุ้มครองมือใหม่หรือไง? คุ้มครองเธอแบบนี้เหรอ?
เธอบ่นไปพลาง ค่อย ๆ ถอยหลังไปอย่างระมัดระวัง กลัวว่าการเคลื่อนไหวของตัวเองจะทำให้มันตื่นตัว
เธอหยิบเขามีดทำครัวออกจากเป้ระบบ มาถือไว้ตรงหน้าอก นี่เป็นอาวุธเพียงชิ้นเดียวของเธอแล้ว!
ตอนที่เธอยกเขามีดทำครัวขึ้น แหวนบนนิ้วกลางก็สว่างขึ้น น่าจะสแกนเจอเจ้าตัวน่าเกลียดนี่แล้ว
[หนอนเกล็ดหางกระดิ่ง: ล่าเหยื่อด้วยลิ้นที่หดและยืดได้ ลิ้นแข็งแรงทรงพลัง ปลายลิ้นมีเมือกเหนียว ทั้งตัวแข็งแกร่ง สามารถทนต่อการกัดฉีกของสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กได้
หางส่งเสียงประหลาดเพื่อดึงดูดเหยื่อได้
หางมีพิษร้ายแรง เมื่อตัดส่วนหางออกแล้ว สามารถแกะเกราะที่ท้องออกเพื่อนำไปกินได้]
กิน ๆ ๆ!
รู้จักแต่กิน!
ตอนนี้มันกี่โมงแล้วเนี่ย?
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะระบบอาหารรับรู้ความคิดในใจของซือซี่ได้หรือไม่ เสียงเด็กผู้หญิงก็ดังขึ้นจากระบบอาหาร [ตอนนี้เวลาเก้าโมงสามสิบสี่นาที]
ซือซี่โกรธจนหัวเราะออกมา
แหวนบนนิ้วกลางของเธอเหมือนจะไม่รับรู้ความเอือมระอาของซือซี่ มันสั่นเบา ๆ
ส่วนซือซี่ก็เหมือนจะเข้าใจแหวนวงนี้ รู้ได้อย่างรวดเร็วว่ามันตื่นเต้นเพราะเห็นของอร่อย
น้ำลายสอใส่ของที่หน้าตาน่าขยะแขยงขนาดนี้เนี่ยนะ สมเหตุสมผลจริง ๆ เหรอ?
หนอนเกล็ดหางกระดิ่งไม่สนใจว่าซือซี่กำลังคิดอะไร มันขยับตัวอย่างรวดเร็ว!
เห็นเพียงขาเล็ก ๆ ทั้งสองข้างใต้ท้องของมันเลื่อนไปข้างหน้าอย่างไร้เสียง ราวกับพายเรือ พาร่างอันเทอะทะของมันไถลเข้าหาซือซี่!