[อยากดื่มโค้ก: โอ้ ๆ ฉันชื่อเหวินจิ้งสายกิน จำฉันได้ไหม?]
ซือซี่นึกขึ้นได้ทันที ที่แท้ก็เป็นเธอนี่เอง!
เมื่อสองปีก่อน ตอนที่เธอเพิ่งเริ่มทำคอนเทนต์ออนไลน์ เหวินจิ้งสายกินเป็นแฟนคลับคนแรกของเธอ ไม่ว่าเธอจะโพสต์ผลงานเมื่อไร อีกฝ่ายก็มักคว้าคอมเมนต์แรกไปได้เสมอ เป็นแฟนคลับตัวจริงที่คอยสนับสนุนเธอมาตลอด
ซือซี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเล่าให้คนที่อยากดื่มโค้กฟังว่าเธอปลดล็อกเซฟเฮาส์พิเศษได้อย่างไร
การปลดล็อกเซฟเฮาส์พิเศษไม่ได้ยากอะไร แค่บังเอิญได้จังหวะเหมาะเท่านั้น
ถึงเธอไม่บอก อีกฝ่ายก็อาจปลดล็อกได้เหมือนกัน
ถือโอกาสสร้างน้ำใจไว้ไม่ดีกว่าหรือ ต่อไปจะได้มีเพื่อนเพิ่มอีกคน นับเป็นการตอบแทนเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่อีกฝ่ายสนับสนุนเธอมาตลอดสองปีด้วย
ซือซี่รู้ตัวดีว่าในเกมเอาชีวิตรอดแบบนี้ เธอยังไม่มีความสามารถพอจะเป็นหมาป่าเดียวดาย
[อยากดื่มโค้ก: พี่แปดเก้าคะ พี่ใจดีจริง ๆ! ถ้าฉันเจอของดีเมื่อไร จะเอามาให้พี่เป็นคนแรกเลย!]
ซือซี่ไม่ได้เก็บคำพูดนั้นมาใส่ใจมากนัก คำขอบคุณตอนนี้อาจมาจากใจจริงก็ได้ แต่เกมเอาชีวิตรอดไม่ใช่การเล่นขายของ พอเป็นเรื่องความอยู่รอด ใคร ๆ ก็ต้องให้ความสำคัญกับตัวเองก่อนทั้งนั้น!
ผู้เล่น 18362: “พวกคุณเจอกล่องทรัพยากรกันหรือยัง? ฉันเดินมาตั้งนานแล้ว ทำไมยังไม่เห็นสักกล่อง?”
ผู้เล่น 03710: “เจอหนึ่งกล่อง ข้างในให้น้ำมาแค่ 100 มิลลิลิตร”
ในที่สุดก็ไม่ต้องทำงานแล้ว: “ของฉันให้ไม้มาแค่ห้าท่อน”
ผู้เล่น 34129: “อัปเกรดเซฟเฮาส์ต้องใช้ไม้ แต่เกมไม่ให้เครื่องมือมาสักชิ้น จะให้ฉันโค่นต้นไม้ด้วยมือเปล่าหรือไง?”
ผู้เล่น 13848: “นั่นสิ แพ็กเกจมือใหม่ก็ไม่มีด้วย!”
ทุกอย่างราบรื่น: “ฮ่า ๆ กล่องทรัพยากรของฉันมีน้ำตั้ง 200 มิลลิลิตร เยี่ยมไหมล่ะ? แต่บ้าจริง มันเป็นน้ำปนเปื้อน ดื่มเข้าไปก็เสี่ยงถูกวางยา ฮ่า ๆ เกมบ้าอะไรกันเนี่ย!”
ซือซี่คิดในใจ: เกมเพิ่งเริ่มก็มีคนสติแตกไปหนึ่งคนแล้ว
ดูท่าระบบไม่ได้ขี้เหนียวกับเธอคนเดียว
ต่อหน้าระบบ ทุกคนเท่าเทียมกัน
ตอนนี้ยังอยู่ในช่วงคุ้มครองมือใหม่ แค่หาของยังยากขนาดนี้ พอพ้นช่วงคุ้มครองไปแล้ว ไม่รู้เลยว่าจะต้องเผชิญความเป็นความตายแบบไหน
ซือซี่เม้มริมฝีปาก ก่อนยกเท้าเดินไปทางต้นเสียงน้ำ เธอต้องรีบลงมือแล้ว!
ถ้าหาแหล่งน้ำเจอ ความยากในการเอาชีวิตรอดของเธอก็จะลดลงไปอีกระดับ
ปกติเธอคิดว่ารองเท้าแตะรูระบายใส่สบายดี แต่พอเข้ามาเดินในป่าทึบจริง ๆ ซือซี่กลับคิดถึงรองเท้ากีฬาของตัวเองขึ้นมาเป็นพิเศษ
เธอสวมชุดอยู่บ้านแขนสั้นกางเกงขาสั้น ต่อให้ระวังแค่ไหน ก็ยังเลี่ยงไม่ได้ที่จะถูกกิ่งไม้ใบไม้บาดจนเกิดแผลเล็ก ๆ ตามตัว
ต้องรีบเปลี่ยนชุดให้ตัวเองเสียแล้ว ซือซี่คิดเช่นนั้น
เธอเดินลุยไปทางเสียงน้ำอย่างทุลักทุเล บางก้าวก็ลึก บางก้าวก็ตื้น เสียงน้ำดังมาเป็นระยะ ๆ ซือซี่เดาว่าน่าจะเป็นลำธารสายเล็ก
ระหว่างเดิน นิ้วของเธอสแกนพืชรอบตัวไปเรื่อย ๆ สารบัญอาหารก็ส่องสว่างขึ้น พร้อมแสดงข้อมูลพืชชนิดต่าง ๆ อย่างต่อเนื่อง
ซือซี่เดินไปพลางดูไปพลาง ส่วนใหญ่เป็นพืชธรรมดาทั่วไป บางชนิดก็มีพิษ ส่วนพืชที่กินได้กลับมีน้อยเหลือเกิน
เธอเดินมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่ยังไม่เจออะไรสักอย่าง!
ซือซี่ขมวดคิ้วแน่น ที่นี่มีพืชขึ้นหนาทึบ มองเผิน ๆ เหมือนจะไม่ขาดแคลนอาหาร แต่กลับแทบไม่มีอะไรที่กินได้เลย
ตอนนี้เธอมีอาหารอยู่แค่นิดหน่อย เป็นข้าวผัดที่พกมาจากดาวหลาน กับขนมปังก้อนเล็กห้าก้อนที่ระบบให้เป็นรางวัล ดูท่าคงต้องกินอย่างประหยัดหน่อยแล้ว
ขณะที่กำลังกังวลเรื่องอาหาร สารบัญอาหารก็สว่างขึ้นอีกครั้ง: [ชิงอู่: ใบมีพิษเล็กน้อย ตอนเก็บให้ตัดเส้นใบก่อน ก็จะหยุดการแพร่กระจายของพิษได้ กินได้]
พอซือซี่เห็นคำว่า “กินได้” สามคำ ดวงตาก็สว่างวาบขึ้นทันที!
ตอนถูกส่งตัวมาเธอยังไม่ได้กินข้าว ค่าความหิวก็ต่ำอยู่แล้ว แถมยังเดินมาไกลขนาดนี้ ค่าความหิวของเธอลดลงเหลือ 40 แล้ว!
เมื่อครู่เธอยังคิดว่าจะกินขนมปังก้อนเล็กสักก้อนรองท้อง เพิ่มค่าความหิวสักหน่อยอยู่เลย ไม่คิดว่าจะเจอวัตถุดิบเข้าให้!
ซือซี่หยิบเขามีดทำครัวออกมาจากกระเป๋า ตอนถูกส่งตัวมาเธอรีบร้อนโยนมันใส่หม้อเหล็กไปด้วย
ชิงอู่ตรงหน้ามีอยู่แค่สองต้น รวมกันแล้วมีใบเพียงห้าใบ โชคดีที่ใบใหญ่พอ ใบที่ใหญ่ที่สุดมีขนาดเท่าหม้อเหล็กเลย!
เธอทำตามคำแนะนำในสารบัญอาหาร ใช้มีดตัดเส้นใบบนใบชิงอู่อย่างระมัดระวัง
ระหว่างที่เธอลงมือ น้ำใส ๆ ซึมออกมาจากรอยตัดบนใบ ซือซี่ได้กลิ่นหอมหวานจาง ๆ ลอยมาแตะจมูก
เธอกลืนน้ำลาย ใบไม้สีเขียวสดดูกรอบน่ากิน แม้จะไม่รู้ว่ารสชาติเป็นอย่างไร แต่กลิ่นหอมก็ชวนให้น้ำลายสอเหลือเกิน
เธอใช้เวลาเกือบยี่สิบนาทีจึงเก็บใบไม้ทั้งห้าใบจนเสร็จ
ไม่รู้ว่าทำถูกหรือเปล่า จะยังมีพิษตกค้างไหม ซือซี่ไม่วางใจ จึงใช้แหวนสแกนซ้ำอีกครั้ง
[ใบชิงอู่ที่เก็บแล้ว ไม่มีพิษ กินได้]
ของสิ่งนี้ใช้ดีจริง ๆ!
ซือซี่ดีใจมาก ความชื่นชอบที่มีต่อสารบัญอาหารเพิ่มขึ้นพรวดพราด!
เธอไม่รีบร้อนเดินทางต่อแล้ว การเก็บใบชิงอู่ทำให้ค่าความหิวลดลงไปอีกหลายแต้ม เธอต้องรีบเติมกลับมาให้ได้
เมื่อเห็นใบไม้สีสดในมือ ซือซี่อาศัยประสบการณ์การเป็นนักกินมากว่ายี่สิบปี ก็รู้ทันทีว่าควรกินอย่างไร—ข้าวห่อใบชิงอู่!
เธอใช้น้ำเล็กน้อยล้างใบชิงอู่หลายใบอย่างระมัดระวัง แล้วหั่นใบชิงอู่ออกเป็นชิ้นขนาดเท่า ๆ กัน
เธอเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมา แล้วหยิบข้าวผัดออกจากกระเป๋า
กลิ่นหอมของข้าวผัดลอยตรงเข้าจมูกซือซี่
ข้าวผัดสีเหลืองทองคลุกเคล้ากับไส้กรอกหั่นเต๋าสีแดง เมล็ดถั่วลันเตาสีเขียว และกุ้งเนื้อแน่นสีชมพูอวบอิ่ม ทั้งหมดวางอยู่บนใบชิงอู่สีเขียวมรกตตรงหน้า ทำเอาซือซี่น้ำลายสอ!
ความร้อนจากข้าวผัดส่งผ่านใบชิงอู่มายังฝ่ามือของซือซี่ อุ่น ๆ จนเกือบร้อนมือ!
ซือซี่ดีใจสุดขีด กระเป๋านี่มีคุณสมบัติรักษาความสดด้วยหรือเนี่ย!
แบบนี้ต่อไปเธอก็ทำอาหารติดตัวไว้ได้มากขึ้น เวลาออกไปข้างนอกก็ไม่ต้องกินอาหารเย็นชืดแล้ว
เธอใช้ใบชิงอู่ห่อข้าวผัดไว้ แล้วรีบกัดเข้าไปคำหนึ่งอย่างอดใจไม่ไหว!
ตอนแรกซือซี่ไม่ได้คาดหวังรสชาติของใบชิงอู่ ขอแค่กินให้อิ่มก็พอ แต่พอกัดเข้าไปคำหนึ่ง เธอก็แทบจะกัดลิ้นตัวเอง!
ใบชิงอู่กรอบนุ่มและชุ่มฉ่ำ พอกัดลงไป น้ำก็แตกกระจายในปาก รสหวานสดชื่นและเย็นนิด ๆ ไม่เพียงช่วยลดความเลี่ยนของข้าวผัด แต่ยังทำให้ความร้อนอบอ้าวในร่างกายของเธอลดลงไปด้วย
หลังจากสัมผัสกรอบสดชื่นของใบชิงอู่ ก็เป็นความหอมกลมกล่อมของข้าวผัด ผสานกับรสหวานเป็นเอกลักษณ์ของไส้กรอกและเนื้อสัมผัสแน่นเต็มคำของกุ้ง กระโดดโลดเต้นอยู่ในปาก!
ซือซี่กลืนคำแรกลงไป แล้วตักข้าวคำโตยัดเข้าปากอีกคำ อร่อย!
ผักที่มีเนื้อสัมผัสแบบนี้ เธอยังไม่เคยกินบนดาวหลานมาก่อนเลย!
ข้าวห่อใบชิงอู่ชิ้นใหญ่ถูกซือซี่จัดการจนหมดอย่างรวดเร็ว
เธอลูบท้องแล้วเรอออกมาเบา ๆ พลางนึกถึงรสสัมผัสของอาหารเมื่อครู่ ก็ยังรู้สึกอยากกินต่ออยู่เลย!
[โปรดป้อนอาหารให้ระบบอาหาร!]
ซือซี่ตบหน้าผากตัวเอง เธอลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท!
ยังมีระบบที่กำลังหิวโซรอให้ป้อนอยู่อีกตัว!
“ต้องป้อนให้คุณยังไง?” ซือซี่ถาม พลางมือก็ไม่ว่าง เธอรีบทำข้าวห่อใบชิงอู่อีกชิ้นหนึ่ง
[โยนเข้าไปในแหวนก็ได้แล้ว]
ทันทีที่เสียงเด็กสาวของระบบเงียบลง ซือซี่ก็รู้สึกว่าแหวนตรงนิ้วมือสั่นเบา ๆ คล้ายเสียงท้องร้องจ๊อก ๆ
ซือซี่แม้จะเสียดายอยู่บ้าง แต่ก็ยังวางอาหารลงบนแหวน
ทันทีที่อาหารสัมผัสกับแหวน แสงวาบหนึ่งก็ผ่านตาซือซี่ไป แล้วอาหารก็หายวับไปกลางอากาศ
แหวนขยับเล็กน้อย ก่อนจะเปล่งแสงจาง ๆ ราวกับดวงตาของคนที่ได้กินอาหารอร่อยแล้วเป็นประกาย!
แหวนแกว่งเบา ๆ อยู่บนนิ้วของซือซี่ ดูท่าจะกำลังเพลิดเพลินมาก
จู่ ๆ ซือซี่ก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเลี้ยงสัตว์เลี้ยงตัวเล็ก ๆ อยู่
[คะแนนระบบอาหาร ★★★]
[ระดับระบบอาหาร: ระดับ 0, 3/10]
[เจ้าของระบบได้รับรางวัล: แพ็กเกจเครื่องปรุงพื้นฐานจากดาวหลาน!]
แพ็กเกจเครื่องปรุงถูกเก็บเข้าไปในกระเป๋าเกมของเธอโดยอัตโนมัติ ข้างในมีเครื่องปรุงสามัญประจำบ้านอย่างน้ำมัน เกลือ ซีอิ๊ว และน้ำส้มสายชู!
ซือซี่ตรวจดูระดับของระบบอาหารอีกครั้ง 3/10?
หรือว่าดาวหนึ่งดวงหมายถึงหนึ่งคะแนน?
หลังอัปเลเวลแล้ว รางวัลที่ระบบอาหารมอบให้จะดีขึ้นด้วยหรือเปล่า?
ซือซี่เริ่มรู้สึกคาดหวังขึ้นมาเล็กน้อย!
เธอไม่คิดมากต่อ รีบเก็บใบชิงอู่ที่เหลือใส่กระเป๋า
เธอต้องรีบเดินทางต่อแล้ว จนถึงตอนนี้อย่าว่าแต่แหล่งน้ำเลย แม้แต่กล่องทรัพยากรสักกล่องก็ยังไม่เจอ!
เธอมองต้นชิงอู่ที่ถูกเด็ดใบจนเหลือแต่ก้านโล้น ๆ แล้วจู่ ๆ ก็เกิดความคิดขึ้นมา
ชิงอู่? หรือว่าจะเป็นเผือกกันนะ!