สิ่งที่มาถึงก่อนหนอนเกล็ดหางกระดิ่งคือลิ้นเหม็นเน่าของมัน
แม้ซือซี่จะบ่นในใจอยู่ตลอด แต่เธอก็คอยจับตาดูหนอนเกล็ดหางกระดิ่งอยู่ทุกขณะ ไม่ประมาทแม้แต่วินาทีเดียว!
ตอนที่มันเดินตรงเข้ามาหาเธอ ซือซี่ก็เตรียมพร้อมไว้แล้ว
ทางซ้ายของเธอมีต้นไม้อยู่ต้นหนึ่ง พอหนอนเกล็ดหางกระดิ่งเหวี่ยงลิ้นออกมา เธอก็พลิกตัวกระโดดไปหลบหลังต้นไม้อย่างคล่องแคล่ว!
เสียงแหวกอากาศดังขึ้นข้างหู ตามด้วยเสียง “เพี๊ยะ” ลิ้นของสัตว์ประหลาดฟาดเข้ากับลำต้นไม้หนาใหญ่
ซือซี่หลบอยู่หลังต้นไม้ มองลิ้นของหนอนเกล็ดหางกระดิ่งที่เกาะติดกับลำต้นอยู่ตรงหน้าอย่างไม่อาจทำอะไรได้
“ซี้ด——”
เสียงประหลาดดังออกมาจากลำคอของหนอนเกล็ดหางกระดิ่ง มันออกแรงดึงจนฉีกเปลือกไม้หลุดออกมาเป็นแผ่น!
ลิ้นของมันหดกลับเข้าปาก
พร้อมกับกลืนเปลือกไม้ลงท้องไปด้วย
ซือซี่ตกใจจนกลืนน้ำลายลงคอ
ถ้าถูกลิ้นของสัตว์ประหลาดนี่เกาะเข้า คงถูกฉีกหนังออกไปทั้งชั้นแน่!
ระบบสารเลวเอ๊ย ไม่ใช่บอกว่าช่วงมือใหม่ไม่มีอันตรายหรอกเหรอ?
ซือซี่ถอยหลังไปพลาง คิดหาวิธีรับมือในใจไปพลาง
เธอไม่กล้าชักช้าแม้แต่น้อย รีบวิ่งไปยังบริเวณที่มีต้นไม้หนาแน่น
เสียง “เพี๊ยะ เพี๊ยะ” ดังขึ้นจากด้านหลัง เป็นเสียงหนอนเกล็ดหางกระดิ่งฟาดต้นไม้
ซือซี่หันไปมองด้านหลัง
ไม่รู้ว่าเจ้าตัวนี่ฟาดต้นไม้จนชำนาญแล้วหรือเปล่า ลิ้นของมันถึงไม่เกาะติดกับลำต้นอีกเลยในช่วงหลัง
เธอคิดว่าบริเวณที่ต้นไม้หนาแน่นจะทำให้ความเร็วของหนอนเกล็ดหางกระดิ่งลดลง แต่ไม่คิดว่าขาเรียวเล็กของมันจะว่องไวขนาดนี้ แม้ต้องลากร่างอ้วนใหญ่ไปด้วย มันก็ยังเลื้อยฉิวราวกับงู!
“ฮืด ฮา——ฮืด ฮา——”
เสียงหอบของซือซี่หนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ ฝีเท้าของเธอเริ่มช้าลง วิ่งต่อไปไม่ได้แล้ว ไม่อย่างนั้นเรี่ยวแรงจะหมดเกลี้ยง!
ถึงตอนนั้นก็มีแต่ทางตาย!
ซือซี่กำเขามีดทำครัวในมือแน่น แววตามุ่งมั่น
เธอหยุดยืนแล้วหันกลับไปมองหนอนเกล็ดหางกระดิ่งที่ไล่ตามมา ในหัวนึกถึงคำอธิบายของระบบอาหารเกี่ยวกับหนอนเกล็ดหางกระดิ่ง: ทั้งตัวแข็งแกร่ง!
คาดว่าเธอยังไม่ทันเข้าใกล้ตัวมัน ก็คงถูกลิ้นฟาดตายเสียก่อน!
ถ้าอย่างนั้น จุดอ่อนของมันก็อยู่ที่...
ซือซี่กำเขามีดทำครัวไว้แน่นด้วยสองมือ ข้อนิ้วซีดขาวเพราะออกแรงบีบ
เธอจ้องหนอนเกล็ดหางกระดิ่งที่คลานเข้ามาหาอย่างไม่วางตา หรือพูดให้ถูกคือจ้องลิ้นที่มันแลบออกมาเป็นระยะ!
“ฟิ้ว!”
เสียงแหวกอากาศดังขึ้น ลิ้นของหนอนเกล็ดหางกระดิ่งเหวี่ยงเข้ามาอีกครั้ง!
ซือซี่กลับไม่หลบ เธอยกเขามีดทำครัวขึ้น แล้วพุ่งเข้าหาลิ้นสีแดงคล้ำนั้นตรง ๆ!
ตอนลิ้นพุ่งเข้ามา ซือซี่ปิดตาลงตามสัญชาตญาณ!
“ตึง!”
เขามีดทำครัวเหมือนฟันเข้าไปในเนื้อ!
ซือซี่รู้สึกว่าซอกนิ้วโป้งกับนิ้วชาถูกแรงสะเทือนจนชา มือแทบไร้เรี่ยวแรงจนเขามีดทำครัวเกือบหลุดจากมือ!
เธอลืมตาขึ้นอย่างลนลาน แล้วเห็นชิ้นเนื้อชิ้นหนึ่งตกอยู่บนพื้น!
ไม่มีเลือดสีแดง มีเพียงของเหลวสีคล้ายน้ำนม!
นั่นคือลิ้นของหนอนเกล็ดหางกระดิ่ง!
ซือซี่ดีใจอยู่ในใจ!
เธอเดิมพันถูกแล้ว!
ลิ้นของสัตว์ประหลาดนี่แม้จะมีแรงมาก แต่สุดท้ายก็เป็นแค่ก้อนเนื้อ ไม่ได้แข็งเหมือนเกล็ดเกราะบนตัวมัน!
แม้จะฟันลิ้นของมันขาดไปได้แค่หนึ่งในสี่ แต่ก็ทำให้ซือซี่มั่นใจขึ้นมาก!
“ซี้ด——โฮก——”
หนอนเกล็ดหางกระดิ่งร้องกรีดเสียงประหลาดชวนขนลุกเพราะความเจ็บปวด!
เสียงนั้นทำให้หนังหัวของซือซี่ชาวาบ!
“เลิกร้องโหยหวนได้แล้ว! เข้ามาเลย! มาดูกันว่าลิ้นของแกจะแข็งกว่า หรือเขามีดทำครัวของฉันจะแข็งกว่า!” ซือซี่พูดยั่วยุหนอนเกล็ดหางกระดิ่ง
หนอนเกล็ดหางกระดิ่งดูเหมือนจะฟังคำพูดของซือซี่เข้าใจ หรือไม่ก็โกรธจัดที่ถูกเธอฟัน มันแลบลิ้นออกมาอีกครั้งแล้วพุ่งเข้าโจมตีเธออย่างรวดเร็ว
การโจมตีครั้งนี้รุนแรงกว่าครั้งก่อน!
คราวนี้มันไม่ได้กวาดมาจากด้านข้างเหมือนก่อน ลิ้นของหนอนเกล็ดหางกระดิ่งพุ่งตรงไปยังข้อเท้าของซือซี่!
ซือซี่ก้มตัวหลบไม่ทัน จึงได้แต่ถอยหลังติดกันหลายก้าว!
“เจ้าตัวน่าเกลียด ยังรู้จักเปลี่ยนกระบวนท่าด้วย!”
หลังจากฟันลิ้นของหนอนเกล็ดหางกระดิ่งขาดไปท่อนหนึ่ง ความหวาดกลัวในใจของซือซี่ก็ลดลงไปหลายส่วน
เธอเห็นหนอนเกล็ดหางกระดิ่งไม่หยุดฝีเท้า มันคลานเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว พลางแลบลิ้นออกมาไม่หยุด
หลังจากถอยไปหลายก้าว ซือซี่ก็พลันเบี่ยงตัว ไม่ถอยแต่กลับรุกเข้าหาหนอนเกล็ดหางกระดิ่ง!
หนอนเกล็ดหางกระดิ่งไล่ตามเธอมาตลอด เดิมทีระยะห่างระหว่างคนกับหนอนก็ไม่มากอยู่แล้ว
ซือซี่ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ก็ข้ามไปอยู่ตรงหน้าหนอนเกล็ดหางกระดิ่งทันที!
ตอนนี้ลิ้นของหนอนเกล็ดหางกระดิ่งแลบออกมาแล้ว ไม่มีทางชักกลับได้ทัน!
ตอนนี้แหละ!
ซือซี่รวบรวมแรงทั้งหมด ยกมือฟันลงมา ฟันลิ้นของหนอนเกล็ดหางกระดิ่งขาดออกทั้งเส้น!
“ซี้ด——”
เสียงร้องประหลาดของหนอนเกล็ดหางกระดิ่งดังก้องไปทั่วป่า ร่างทั้งร่างบิดดิ้นอย่างบ้าคลั่ง!
ขณะที่มันบิดดิ้น หางก็ยังส่งเสียงน้ำกระฉอก “ซ่า ๆ”!
ซือซี่หลบไปไกลแล้ว กลัวว่ามันจะมาโดนตัว เพราะหางของมันมีพิษ!
หนอนเกล็ดหางกระดิ่งบิดดิ้นอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เงียบไป
ซือซี่ไม่กล้าประมาท เธอรออีกสักพัก เมื่อเห็นว่ามันตายสนิทแล้วจริง ๆ จึงค่อยเดินเข้าไปหา
เธอใช้เขามีดทำครัวจิ้มซากหนอน พอเห็นว่ามันไม่ขยับแล้วจริง ๆ ถึงได้ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น!
【ยินดีด้วย ผู้เล่นปาจิวปูลี่ซื่อสังหารตัวแรกในเขต ได้รับรางวัลความว่องไว +1 พละกำลัง +1 ประกาศหรือไม่?】
ซือซี่ไม่ลังเล “ประกาศ”
เมื่อครู่ตอนฆ่าหนอนเธอไม่ได้สนใจ แต่พอผ่อนคลายลงถึงเพิ่งรู้ว่าแผ่นหลังของตัวเองเปียกชุ่มไปหมดแล้ว!
ตอนนี้เสื้อผ้าเหนียวเหนอะหนะติดผิว ทำให้รู้สึกอึดอัดมาก
ดูท่าคงต้องรีบหาเสื้อผ้ากับรองเท้ามาสักชุด อย่างน้อยจะได้สลับกับชุดอยู่บ้านที่ใส่อยู่
สิ่งที่จำเป็นกว่าเสื้อผ้าก็คืออาวุธ!
เธอไม่อยากพกเขามีดทำครัวไปตลอดทางหรอก!
หั่นผักก็ใช้เขามีดทำครัว ขุดผักป่าก็ใช้เขามีดทำครัว ตอนนี้ฆ่าสัตว์ประหลาดก็ยังใช้เขามีดทำครัว!
ซือซี่คิดคำนวณอยู่ในใจ ก่อนจะหยิบน้ำออกมาดื่มอึกใหญ่!
เหนื่อยเกินไปแล้ว! มือของเธอยังสั่นอยู่เลย!
【ผู้เล่นสังหารสัตว์ประหลาดหนอนเกล็ดหางกระดิ่ง ได้รับเหรียญใบเขียว 20 เหรียญ】
เอ๊ะ? ที่แท้ฆ่าสัตว์ประหลาดก็ได้เหรียญด้วย
ไม่เสียแรงที่ฆ่ามัน!
ซือซี่เปิดหน้าต่างเกม
【ยินดีด้วย ผู้เล่นปาจิวปูลี่ซื่อสังหารตัวแรกในเขต ได้รับรางวัลความว่องไว +1 พละกำลัง +1!】
ประกาศของเกมเลื่อนผ่านด้านบนของหน้าต่างไม่หยุด กลบประกาศก่อนหน้าที่เธอปลดล็อกเซฟเฮาส์พิเศษไปแล้ว
ประกาศเด่นสะดุดตาขนาดนี้ อยากทำตัวเงียบ ๆ ก็ยาก!
ผู้เล่น 28361: “ขอคารวะผู้เล่นระดับเทพ สุดยอด!”
ฉันอยากกลับบ้าน: “ไม่ใช่ว่าสามวันแรกเป็นช่วงปลอดภัยสำหรับมือใหม่เหรอ ทำไมถึงสังหารตัวแรกได้ล่ะ?”
ผู้เล่น 26183: “ผู้เล่นระดับเทพอยู่ไหม รีบบอกหน่อยว่าฆ่าอะไรได้?”
ผู้ใช้ถูกยกเลิกบัญชี: “แม่เจ้า น่ากลัวเกินไปแล้ว! ฉันนึกว่าแค่หากล่องทรัพยากรแล้วอัปเกรดเกมง่าย ๆ ทำไมยังมีสัตว์ประหลาดด้วยล่ะ! ฉันไม่เล่นแล้ว ออกจากเซิร์ฟเวอร์ได้ไหม?”
ขายาวหนึ่งเมตรแปด: “คนข้างบน ลองเดาดูสิว่าทำไมเกมนี้ถึงเรียกว่าเกมเอาชีวิตรอด?”
ผู้เล่น 62455: “ฆ่าอะไรเหรอ บอกพวกเราหน่อยได้ไหม?”
ม้าสีชาดลมอ่อน: “ดูท่าทางเย็นชาของเขาสิ ไม่แน่ว่าแค่ฆ่ากระต่ายป่าตัวเดียวก็เอามาอวดแล้ว!”
ผู้เล่น 63891: “กระต่ายป่าเหรอ? งั้นก็มีเนื้อกินแล้วสิ!”
สายลมแห่งฤดูร้อน: “ฉันไม่มีหน้าที่ต้องบอกพวกคุณ”
ซือซี่ถ่ายรูปซากหนอนแล้วโยนเข้าไปในกลุ่ม พวกคุณอยากดูเอง ถ้าดูแล้วขยะแขยงจนจะอาเจียนก็อย่ามาโทษเธอ
ขายาวหนึ่งเมตรแปด: “เชี่ย นี่มันตัวบ้าอะไรกัน?”
สายลมแห่งฤดูร้อน: “ผู้เล่นปาจิวระดับเทพ คุณมีอาวุธไหม? ฉันเห็นว่าบนตัวสัตว์ประหลาดนี่ไม่มีแผลเลย คุณฆ่ามันได้ยังไง?”
ผู้เล่น 63891: “หนอนนี่น่ากลัวเกินไปแล้ว แค่เห็นว่ามันมีขาเยอะขนาดนี้ฉันก็จะอาเจียนแล้ว!”
เพ่ยฉีน่ารัก: “หนูกลัวจังเลย ขอให้พี่ชายปกป้องหนูหน่อย~”
ม้าสีชาดลมอ่อน: “พี่ชายจะปกป้องเธอเอง ส่งรูปมาให้ดูก่อนสิ!”
ผู้เล่น 53695: “ผู้เล่นระดับเทพเก่งจริง ๆ! ต่อไปคุณคือพี่ใหญ่ของผม! ผมจะติดตามคุณ!”
ผู้เล่น 86590: “พี่ใหญ่บ้าบออะไร ปาจิวเป็นผู้หญิงต่างหาก!”
ลุยตัวเปล่า: “ค่าสถานะของเธอก็ไม่ได้สูงนี่ ดูท่าสัตว์ประหลาดตัวนี้แค่หน้าตาน่ากลัว แต่ฆ่าไม่ยาก!”
ซือซี่ใจหายวาบ พวกเขามองเห็นข้อมูลของเธอได้ด้วยเหรอ?