ซือซี่เดินเข้าไปใกล้
เห็นเสี่ยวไป๋ที่เมื่อครู่ยังนอนหมดสติอยู่ในผ้าห่ม ลุกขึ้นนั่งแล้ว
ขนของมันเหมือนเสี่ยวหลาน ลำตัวสีขาว หางสีน้ำเงิน
แต่ดวงตาของมันเป็นสีทองสุกสว่าง ไม่เหมือนดวงตาสีน้ำเงินเข้มของเสี่ยวหลาน
ตอนนี้ดวงตาชุ่มฉ่ำคู่นั้นกำลังมองซือซี่ แววตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง
“เหมียว~” เสียงของเสี่ยวไป๋นุ่มนิ่มราวกับมาร์ชเมลโลว์หวาน ๆ
ซือซี่เกาหัวอย่างเขิน ๆ “เอาละ ๆ ไม่ต้องเกรงใจ เรื่องเล็กน้อยเอง!”
พูดจบ เธอก็เหลือบมองไปทางดอกกรงเถาวัลย์ บนแผนที่เกมของเธอมีต้นไม้กินคนแบบนี้อยู่ ทำให้วางใจไม่ได้จริง ๆ
ถ้าวันไหนดอกกรงเถาวัลย์ต้นนี้ย้ายไปที่เซฟเฮาส์ของเธอ แล้วกลืนเซฟเฮาส์เข้าไป เธอจะไปร้องเรียนกับใครได้ล่ะ!
คิดได้ดังนั้น ซือซี่ก็ลุกพรวดขึ้นมา
“พวกเธอรออยู่ตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวฉันมา!”
ไม่ทันรอให้แมวหางน้ำเงินทั้งสองตัวตอบ ซือซี่ก็เดินตรงไปหาดอกกรงเถาวัลย์
แขนเสื้อสั้นเปื้อนน้ำเลี้ยงของดอกกรงเถาวัลย์แล้ว คงเอากลับมาใช้ไม่ได้อีก
ส่วนเกสรดอกปีกพิสุทธิ์ เธอกินไปสองช้อนเมื่อครู่ สภาพร่างกายตอนนี้ดีเยี่ยม เดี๋ยวจัดการให้จบเร็ว ๆ ก็น่าจะไม่มีปัญหา
คิดเช่นนั้นแล้ว ซือซี่ก็มาถึงหน้าดอกกรงเถาวัลย์
ตรงรอยที่ซือซี่ตัดขาดเมื่อครู่ น้ำเลี้ยงแข็งตัวแล้ว ไม่ไหลออกมาอีก