เกมเอาชีวิตรอด: ฉันมีบ้านปลอดภัยแห่งดอกไม้

ตอนที่ 43 บุญคุณของแมว

6 นาที· 1.5K คำ

ซือซี่รีบเปิดหน้าต่างเกมขึ้นมา

เมื่อเห็นหน้าต่างที่เปล่งแสงริบหรี่ปรากฏตรงหน้า ซือซี่ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

ดีแล้ว ๆ ยังเรียกหน้าต่างขึ้นมาได้

ดูท่าเมื่อกี้คงฝันไปจริง ๆ

ซือซี่พยายามลุกขึ้นยืน แต่จู่ ๆ ก็พบว่าร่างกายอ่อนปวกเปียกไปหมด ไม่มีแรงเลยสักนิด

เมื่อนึกถึงกลิ่นหอมเข้มข้นก่อนจะหมดสติ ซือซี่ก็ยังอดหวาดหวั่นไม่ได้

ถ้าวันนี้เธอไม่ได้รับน้ำหวานดอกปีกพิสุทธิ์ แล้วฟื้นขึ้นมาไม่ได้ พอตกกลางคืน เธอก็จะถูกระบบลบทิ้งไม่ใช่หรือ!

โชคดีที่แมวหางน้ำเงินปลุกเธอขึ้นมา!

ซือซี่ลูบขนของทั้งสองตัวพลางพูดว่า “ขอบคุณนะ!”

“เหมียว~”

แมวหางน้ำเงินทั้งสองเลียฝ่ามือของเธอ จากนั้นก็ลุกขึ้นแล้วร้องเรียกเธอสองครั้ง

ซือซี่ลูบหัวเจ้าตัวเล็กทั้งสองแล้วถามว่า “เป็นอะไรไป? พวกเธอจะไปแล้วเหรอ?”

“เหมียว~”

เสี่ยวหลานกับเสี่ยวไป๋เหมือนกำลังตอบเธอ ก่อนจะหันหลังแล้วกระโดดไม่กี่ครั้งก็หายลับไป

“จะไปก็ไปกันง่าย ๆ แบบนี้เลยนะ!” ซือซี่มุ่ยปาก

นี่เป็นสิ่งมีชีวิตตัวแรกที่น่ารักขนาดนี้ซึ่งเธอได้เจอในเกม เธอจึงอดเสียดายไม่ได้

ซือซี่กินน้ำหวานดอกปีกพิสุทธิ์เข้าไปคำหนึ่ง กลิ่นหอมหวานสดชื่นแผ่ซ่านไปทั่วปาก เธอรู้สึกได้ว่าพละกำลังค่อย ๆ ฟื้นคืนมา

【ยินดีกับผู้เล่นปาจิวปูลี่ซื่อที่ทำภารกิจลับ [ช่วยเหลือแมวหางน้ำเงิน] สำเร็จ ได้รับของตอบแทนจากแมว: ยาคืนชีพเก้าครั้งแห่งแมวหางน้ำเงิน 1 เม็ด】

หืม?

งั้นพอเอ็นพีซีโผล่มาก็มีภารกิจด้วยเหรอ?

แต่ยาคืนชีพแมวหางน้ำเงินอะไรนั่นมันคือของแบบไหนกัน?

【ยาคืนชีพเก้าครั้งแห่งแมวหางน้ำเงิน: กลั่นจากเลือดแท้ของแมวหางน้ำเงิน ช่วยให้ผู้เล่นงอกแขนขาที่ขาดขึ้นมาใหม่ ฟื้นคืนเลือดแท้ และต่ออายุขัยให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง】

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป