บทที่ 15 เศษชิ้นส่วนโต๊ะคราฟต์
ซือซี่เปิดหน้าต่างแชตของ “อยากดื่มโค้ก” ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งข้อความไปหาเธอ
“สวัสดี โค้ก ผลไม้ขยายช่องที่เธอได้มา เก็บจากต้นหรือเปิดได้จากกล่องเสบียงเหรอ?”
รออยู่พักหนึ่ง เมื่อเห็นว่าโค้กยังไม่ตอบ ซือซี่ก็ปัดก้นลุกขึ้น เธอต้องเดินทางต่อแล้ว
ซือซี่เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ไม่รู้ทำไม ทั้งที่ “หัวกระต่าย” ตัวนั้นหนีไปแล้ว แต่ในใจเธอกลับรู้สึกไม่สบายใจอยู่ลึก ๆ
สายตาของเธอกวาดผ่านเรือนยอดไม้ ก่อนจะชะงักกึก นั่นมัน...กล่องเสบียง!
ซือซี่ทั้งตกใจทั้งดีใจ เธอเอาแต่เดินทาง ไม่ค่อยได้เงยหน้ามอง กล่องเสบียงก่อนหน้านี้ก็เจอแต่ตามพงหญ้า จนทำให้เข้าใจผิดว่ากล่องเสบียงมีอยู่แต่ในพงหญ้า ถ้าวันนี้ไม่ได้เจอ “หัวกระต่าย” ตัวนั้น เธอคงมองข้ามบนต้นไม้ไปจริง ๆ!
กล่องเสบียงสีเขียววางอยู่บนกิ่งไม้ กลมกลืนไปกับใบไม้สีเขียว หากไม่สังเกตให้ดีแทบมองไม่เห็น!
แต่กล่องเสบียงอยู่สูงพอสมควร เธอไม่ได้ปีนต้นไม้มาหลายปีแล้ว ไม่รู้ว่าจะปีนขึ้นไปได้หรือเปล่า!
ซือซี่คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มลงเก็บก้อนหินขนาดใหญ่มาจากพื้น เธอโยนก้อนหินชั่งน้ำหนักในมือ เล็งไปที่กล่องเสบียง แล้วขว้างออกไป
ก้อนหินลอยเป็นวิถีโค้งสวยงาม หลบกล่องเสบียงกับลำต้นไปอย่างงดงาม...แม้แต่ใบไม้สักใบก็ไม่โดน ก่อนจะตกลงพื้น
ฮะ ๆ...
ซือซี่เกาหัวอย่างกระอักกระอ่วน ทั้งที่ยิงหนังสติ๊กได้แม่นขนาดนั้น ทำไมพอขว้างก้อนหินกลับเล็งไม่ถูกทิศเสียล่ะ?