ซือซี่เพ่งมองไป
หลังกอหญ้ามีก้อนหินที่เรียกว่าผักหินซ่อนอยู่ เผยให้เห็นเพียงมุมหนึ่ง
ไม่ใช่!
นั่นไม่ใช่ก้อนหิน!
ซือซี่เดินเข้าไปใกล้อีกสองสามก้าว คราวนี้ถึงได้เห็นชัดว่า สิ่งที่เธอเข้าใจผิดว่าเป็นก้อนหินนั้น ที่แท้คือใบของผักหิน!
ใบของมันมีสีเทาอมเขียว ไม่มีเส้นใบ มีเพียงลวดลายสีขาวไม่กี่เส้น ทำให้ดูไม่ต่างจากก้อนหินเลย!
ยิ่งไปกว่านั้น มันยังโผล่ให้เห็นแค่ใบเดียว ส่วนอื่นถูกกอหญ้าบดบังไว้หมด มองจากไกล ๆ จึงไม่มีทางดูออกเลยว่ามันเป็นพืชชนิดหนึ่ง!
“ซ่า ซ่า...”
ซือซี่กำลังเพ่งดูอย่างละเอียด คิดไม่ถึงว่าใบนั้นจะขยับขึ้นมาอย่างกะทันหัน!
เธอตกใจ รีบหยิบจอบออกมากำไว้ตรงหน้าเพื่อป้องกันตัว
ใบไม้ขยับซู่ซ่าอยู่สองสามครั้ง จากนั้นเงาสีขาวโพลนก็พุ่งออกมาจากข้างในอย่างฉับพลัน มันเคลื่อนไหวเร็วมาก ซือซี่เห็นเพียงภาพพร่าไหวตรงหน้า สิ่งนั้นก็พุ่งไปเกาะบนต้นไม้ข้าง ๆ แล้ว!
ร่างสีขาวของมันไต่ขึ้นไปตามลำต้น ทว่าปากดูเหมือนจะคาบอะไรบางอย่างอยู่ ทำให้เคลื่อนไหวช้าลง!
สัตว์สีขาวตัวนั้นหันหลังให้ซือซี่ เธอมองไม่เห็นหน้าตาของมัน เห็นเพียงก้อนขนสีขาวฟู ๆ เท่านั้น!
ซือซี่เพ่งมองอย่างตั้งใจ ถึงได้พบว่าสิ่งที่มันคาบอยู่ในปากไม่ใช่เมล็ดของบัวหยกใบหุ้มเปลือกหรอกหรือ!
ความคิดแล่นวาบในหัว ซือซี่เก็บจอบเข้ากระเป๋าระบบ แล้วหยิบหนังสติ๊กที่เพิ่งได้มาออกมา!
ตอนนี้มันเคลื่อนไหวช้าอยู่ไม่ใช่หรือ ยิงให้ตกลงมาแล้วเอาเมล็ดคืนก็น่าจะได้!