ซือซี่ชะโงกหน้ามองเข้าไปในกล่อง
เห็นหนังสือปกกระดาษหนังสีน้ำตาลวางอยู่เพียงเล่มเดียวในกล่อง
บนปกเขียนอักษรตัวใหญ่สี่ตัวไว้อย่างเด่นชัดว่า “สารบัญอาหาร”
เธอยื่นมือไปหยิบ ทันทีที่นิ้วแตะปกหนังสือ สารบัญอาหารก็กลายเป็นแสงสายหนึ่ง พันรอบนิ้วกลางมือขวาของซือซี่ ราวกับแหวนที่มีลวดลายกระดาษหนัง
กล่องสีชมพูหายวับไปในอากาศ
ซือซี่พยายามถอดมันออก แต่กลับพบว่ามันเกาะแน่นอยู่บนนิ้วกลางของเธอ ดึงอย่างไรก็ถอดไม่ออก ราวกับหลอมรวมเข้ากับผิวหนังไปแล้ว
ของนี่ใช้ยังไง?
ซือซี่บ่นพึมพำอยู่ในใจ
ไม่คิดว่าจะมีเสียงเด็กผู้หญิงเล็ก ๆ ตอบกลับมาจริง ๆ:
【แค่ใช้มันสแกนวัตถุดิบอาหาร ก็จะรู้วิธีทำวัตถุดิบนั้นให้อร่อยที่สุดค่ะ!】
มหัศจรรย์ขนาดนั้นเลยเหรอ?
จากนั้นซือซี่ก็ชูนิ้วกลางใส่ต้นไม้ต้นหนึ่งที่อยู่ตรงหน้า…
【หวังเทียนหลอ พืชสีเขียวที่พบได้ทั่วไปในป่า ไม่มีพิษ ไม่มีคุณค่าทางอาหาร】
แววตาของซือซี่ฉายประกายยินดี มีสิ่งนี้อยู่แล้ว เธอจะยังกลัวหาอะไรกินไม่ได้อีกหรือ?!
เธอเดินหน้าต่อ ฝีเท้าเบาสบายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ดินชื้นใต้เท้าค่อย ๆ แห้งลง ต้นไม้สูงใหญ่ก็เปลี่ยนเป็นพุ่มไม้เตี้ย
ซือซี่มุดผ่านพุ่มไม้เล็ก ๆ ไปกอหนึ่ง แล้วภาพตรงหน้าก็พลันเปิดโล่ง
ต่อให้เป็นคนใจเย็นอย่างเธอ ตอนนี้ก็ยังตกตะลึงกับภาพเบื้องหน้าจนอ้าปากค้าง
เธอไม่เคยเห็นดอกไม้แบบนี้มาก่อน
เห็นดอกตูมรูปวงรีขนาดยักษ์เรียงรายอยู่บนก้านดอกอันแข็งแรง แต่ละดอกมีเส้นผ่านศูนย์กลางถึงหนึ่งเมตร
ดอกตูมเหล่านั้นห่อหุ้มกันแน่นราวกับเปลือกไข่กึ่งโปร่งแสง ภายในมีแสงสีเหลืองเรืองรองจาง ๆ
ซือซี่ก้าวเข้าไปตรวจดู แต่จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงหยุดฝีเท้าแล้วชูนิ้วกลางใส่กลุ่มดอกไม้
เอ่อ…
ซือซี่เม้มริมฝีปาก การกระทำแบบนี้ไม่สุภาพหรือเปล่านะ?
เธอเก็บนิ้วกลางลงเงียบ ๆ แล้วชูกำปั้นใส่ดอกไม้แทน
【เปาเย่อหยูเหลียน ไม่มีพิษ กินไม่ได้】
กลุ่มดอกไม้ใหญ่ขนาดนี้ ตามปกติน่าจะดึงดูดแมลงมาไม่น้อย ซือซี่สังเกตอยู่ครู่หนึ่ง แต่กลับไม่เห็นแม้แต่มดสักตัว
บางทีอาจเป็นเพราะกลีบของเปาเย่อหยูเหลียนห่อหุ้มเกสรไว้ จนแมลงเข้าใกล้ไม่ได้ หรือไม่ก็ตอนนี้เป็นช่วงคุ้มครองมือใหม่ จึงลดอันตรายลง ซือซี่คาดเดาอยู่ในใจ
เมื่อรวมก้านดอกเข้าไปด้วย เปาเย่อหยูเหลียนต้นที่สูงที่สุดก็สูงเท่าตึกสองชั้น
เดินสอดแทรกไปตามก้านดอก ซือซี่รู้สึกราวกับตัวเองหลุดเข้ามาในเมืองของยักษ์
เธออดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปแตะก้านดอกซึ่งหนาพอ ๆ กับคนหนึ่งคน
ทันทีที่นิ้วแตะก้านดอก เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นข้างหูอีกครั้ง
【ผู้เล่นต้องการยืนยันตั้งค่า[เปาเย่อหยูเหลียน]เป็นเซฟเฮาส์หรือไม่?】
แววตาของซือซี่ฉายประกายประหลาดใจ เธอตั้งดอกไม้ให้เป็นเซฟเฮาส์ได้ด้วยเหรอ?
กลีบดอกที่นุ่มขนาดนี้จะปลอดภัยจริงหรือ?
ช่างเถอะ ยังไงก็ดีกว่าไม่มี!
“ยืนยัน!”
【กรุณาเลือกตำแหน่งวางเซฟเฮาส์】
ซือซี่เดินต่อไปอีกช่วงหนึ่ง แล้ววางเซฟเฮาส์ไว้ในจุดที่อยู่ห่างจากกลุ่มดอกไม้พอสมควร
เพียงชั่วพริบตา บนพื้นที่ที่เมื่อครู่ว่างเปล่าก็มีเรือนหลังเล็กทรงคล้ายกระโจมมองโกลปรากฏขึ้น
ผนังเรือนมีสีเดียวกับกลีบเปาเย่อหยูเหลียน เป็นสีขาวแต้มชมพูจาง ๆ
【เซฟเฮาส์หยูเหลียน ระดับ: 0 เงื่อนไขการอัปเกรด: ไม้ × 100, กระจก × 5, เกสรเปาเย่อหยูเหลียน × 1 ค่าป้องกัน: 10 (ต้านทานได้เฉพาะการโจมตีทั่วไปในช่วงคุ้มครองมือใหม่ โปรดอัปเกรดโดยเร็ว) เซฟเฮาส์ที่แปลงมาจากเปาเย่อหยูเหลียน กลีบพิเศษมีคุณสมบัติกักเก็บความร้อน ช่วยรักษาอุณหภูมิภายในบ้านให้อยู่ในระดับสบาย】
หัวใจของซือซี่สั่นไหว เธอเดินเข้าไปแล้วผลักประตูเซฟเฮาส์
สิ่งที่ทำให้ซือซี่ประหลาดใจก็คือ เมื่อสัมผัสเซฟเฮาส์กลับรู้สึกอุ่นเล็กน้อย ราวกับเป็นสิ่งมีชีวิตที่ยังมีลมหายใจ
เซฟเฮาส์มีพื้นที่เพียงสามถึงสี่ตารางเมตร ภายในว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เตียง
บนพื้นปูด้วยหญ้าแห้ง ซือซี่เขี่ยหญ้าเข้าไปด้านใน เว้นพื้นที่ตรงทางเข้าไว้ให้เหยียบเดิน
ดูท่าวันนี้คงต้องนอนกับพื้นแล้ว
ในบ้านไม่มีหน้าต่าง แต่ก็ไม่ได้มืด
วัสดุพิเศษของผนังทำให้แสงส่องผ่านเข้ามาได้
ซือซี่เงยหน้าขึ้น แล้วก็พบว่าบนเพดานมีก้อนสีเหลืองที่ไม่รู้ว่าเป็นอะไรอยู่ก้อนหนึ่ง
เธอเพ่งมองดู ถึงได้รู้ว่าเป็นเกสรของหยูเหลียน!
ตอนนี้เกสรห้อยกลับหัวอยู่บนเพดาน มองดูคล้ายโคมระย้าที่มีแสงระยิบระยับ
ซือซี่ครุ่นคิดในใจว่า พอเซฟเฮาส์อัปเกรดในอนาคต สิ่งนี้อาจจะเปล่งแสงได้จริง ๆ ก็ได้!
อย่างไรเสีย ดอกหยูเหลียนที่เธอเห็นเมื่อครู่ก็เรืองแสงจาง ๆ นี่นา!
การอัปเกรดเซฟเฮาส์ต้องใช้ทั้งวัสดุทั่วไปและเกสรหยูเหลียน
แต่เซฟเฮาส์ของเธอจะต้องใช้เกสรหยูเหลียนทุกครั้งที่อัปเกรดขึ้นหนึ่งระดับหรือเปล่า?
ซือซี่มองไปยังกลุ่มดอกไม้ที่อยู่ไกลออกไป พลางครุ่นคิดถึงความเป็นไปได้ในการปลูกดอกหยูเหลียน
【ยินดีด้วย ผู้เล่นซือซี่เป็นผู้เล่นคนแรกในเขต 666 ประเทศฮวาที่ได้รับเซฟเฮาส์พิเศษ ต้องการประกาศหรือไม่?】
เสียงแจ้งเตือนของระบบขัดจังหวะความคิดของเธอ
“ประกาศแล้วได้รางวัลไหม?” ซือซี่เริ่มพูดกับอากาศ
【…ได้】
ซือซี่เหมือนจะสัมผัสได้ว่าระบบกำลังพูดไม่ออกอยู่เล็กน้อย
“รอก่อน ฉันขอเปลี่ยนชื่อเล่นก่อน”
เธอเปิดหน้าต่างเกม แล้วตรวจดูข้อมูลส่วนตัวของตัวเองเป็นครั้งแรก
ชื่อ: ซือซี่ รหัสผู้เล่น: ผู้เล่น 12345 ชื่อเล่น: ไม่มี เพศ: หญิง ระดับ: 0 ค่าประสบการณ์: 10/100 สติปัญญา: 7 (ฉลาดอยู่บ้าง) สภาพร่างกาย: 6 (ร่างกายผอมบางอ่อนแอ) ความว่องไว: 5 (ถ้าอันตรายมา คุณจะหนีทันไหม) พละกำลัง: 6 (เอ๊ะ? ร่างกายผอมบางขนาดนี้ แต่กลับมีแขนมังกรฉีหลิน!) โชค: 7 (หาเซฟเฮาส์พิเศษเจอ จะเรียกว่าโชคไม่ดีได้อย่างไร!) ค่าความหิว: 50 (ค่าความหิวต่ำเกินไปจะส่งผลต่อความสามารถในการเคลื่อนไหวนะ)
ตอนแรกซือซี่พอใจกับค่าสถานะเริ่มต้นของตัวเองทีเดียว ค่าเฉลี่ยอยู่ที่หกถึงเจ็ดคะแนน แบบนี้ยังไงก็ถือว่าค่อนข้างดี
แต่พอเห็นค่าความหิว 50 คะแนน เธอก็ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวทันที
คะแนนเต็มคงไม่ใช่หนึ่งร้อยหรอกนะ…
ระหว่างคิด เธอก็เปลี่ยนชื่อเล่นเป็น “ปาจิวปูลี่ซื่อ”
ชื่อเล่นนี้เป็นชื่อบัญชีสื่อออนไลน์ของเธอ ซึ่งทำเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้เธอไม่น้อย เธอหวังว่ามันจะนำโชคมาให้ในโลกของเกมด้วย
【ยินดีด้วย ผู้เล่นปาจิวปูลี่ซื่อเป็นผู้เล่นคนแรกในเขต 666 ประเทศฮวาที่ได้รับเซฟเฮาส์พิเศษ ได้รับรางวัลจากระบบ: น้ำดื่มสะอาด 1 ลิตร, ขนมปังแสนอร่อย 5 ชิ้น, ไม้ × 10, ตะปูเหล็ก × 5】
แค่นี้เองเหรอ?
ซือซี่ตะลึงงัน
เธออ่านนิยายมาหลายเรื่องแล้ว รางวัลของคนอื่นไม่ใช่พรสวรรค์ระดับ S ก็เป็นแพ็กทรัพยากรสารพัดอย่าง ทำไมระบบของเธอถึงขี้เหนียวจัง!
เพราะประกาศนี้ ช่องแชตก็เดือดขึ้นมาทันที!
ผู้เล่น 28163: “เซฟเฮาส์พิเศษเหรอ? ทุกคนได้บ้านหญ้ากันหมด แล้วทำไมถึงมีเซฟเฮาส์พิเศษได้ล่ะ?”
ยังงงไม่หาย: “ผู้เล่นระดับเทพ ช่วยให้พวกเราดูหน่อยได้ไหมว่าเซฟเฮาส์พิเศษหน้าตาเป็นยังไง หรือว่าจะเป็นบ้านไม้หลังเล็ก?”
คนไร้ประโยชน์คนหนึ่ง: “ก็แค่เซฟเฮาส์พิเศษไม่ใช่เหรอ? ฉันเห็นระบบก็ไม่ได้ให้รางวัลอะไรดี ๆ สักหน่อย!”
ผู้เล่น 47219: “ใช่ ๆ ระบบก็แค่ให้ของกระจุกกระจิกนิดหน่อยแล้วไล่ส่งคน!”
ซือซี่กวาดตามองช่องแชตอย่างรวดเร็ว
คนส่วนใหญ่สงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับเซฟเฮาส์พิเศษ แต่ก็มีไม่น้อยที่พูดจาเหน็บแนมด้วยความอิจฉา
ข้อความส่วนตัวของเธอก็พุ่งขึ้นเป็น 99+
เธอกดเข้าไปดู ส่วนใหญ่เป็นพวกขอทานในโลกออนไลน์ที่ทักมาขออาหาร บางคนก็ถามเธอว่าได้เซฟเฮาส์พิเศษมาอย่างไร
【อยากดื่มโค้ก: พี่จิ่ว! พี่คือจิ่วคนที่เป็นบล็อกเกอร์อาหารใช่ไหม? อ๊า! ฉันเป็นแฟนพันธุ์แท้ของพี่เลย อาหารที่พี่ทำดูน่าอร่อยมาก!】
【อยากดื่มโค้ก: ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอพี่ที่นี่!】
【อยากดื่มโค้ก: ขอถามอีกอย่าง เซฟเฮาส์พิเศษของพี่ได้มาจากไหนเหรอ ฉันยังไม่มีเซฟเฮาส์เลย กลัวมาก ฮือ ๆ】
อยากดื่มโค้ก?
ไม่ใช่คนที่เธอเห็นในช่องแชตก่อนหน้านี้ ซึ่งบอกว่าตัวเองไม่มีเซฟเฮาส์หรอกเหรอ?
ที่แท้ก็เป็นแฟนคลับของเธอนี่เอง?