【คุณผูกกับเกมเอาชีวิตรอดในป่าดงดิบแล้ว กำลังโหลดเกม……】
【โหลดเกมแล้ว 85%, 86%……】
เสียงกลไกเย็นชาดังขึ้น มือของซือซี่ที่กำลังผัดกระทะอยู่ชะงักค้าง
เธอมองไปยังโทรศัพท์ที่กำลังบันทึกวิดีโอทำอาหาร เพื่อยืนยันว่าเสียงประหลาดนี้ไม่ได้ดังมาจากโทรศัพท์ของเธอ
แต่เสียงกลไกนั้นก็ไม่ได้หยุดลง ยังคงนับถอยหลังอย่างไม่รีบร้อน:【92%, 93%……】
เดี๋ยวก่อน! เกมเอาชีวิตรอดเหรอ?
ไม่จริงน่า!!
ซือซี่มองข้าวผัดสีทองที่กำลังส่งกลิ่นหอมอยู่บนเตาแก๊ส แล้ววางเขียงกับเขามีดทำครัวที่อยู่บนเคาน์เตอร์ลงบนกระทะเหล็กทันทีโดยไม่ลังเล!
เธอยกกระทะเหล็กขึ้น แล้วเหลือบไปเห็นน้ำแร่ภูเขาหนงฟู่ที่บรรจุอยู่ในถังวางบนพื้น จึงใช้นิ้วเกี่ยวหูถังยกขึ้นมาได้อย่างสบาย ๆ!
ซือซี่ถือกระทะ หิ้วถังน้ำ รีบวิ่งไปทางตู้เย็นแข่งกับเวลา!
ตอนที่เธอกำลังจะเอื้อมมือแตะประตูตู้เย็น เสียงกลไกเย็นชาก็ดังเตือนข้างหู
【โหลดเกมเสร็จสิ้น กำลังส่งตัวละคร】
ซือซี่รู้สึกเพียงว่ามีแสงสีขาวจ้าสว่างวาบตรงหน้า พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอก็มาอยู่ในป่าดงดิบที่ไม่คุ้นเคยเสียแล้ว
ไม่จริงน่า! เอาจริงเหรอเนี่ย?
ซือซี่มองกระทะใบใหญ่กับถังน้ำในมือ แล้วรู้สึกโล่งใจขึ้นมา ดีแล้ว ดีแล้ว ของพวกนี้ตามมาด้วย!
ถ้าเธอมีปฏิกิริยาเร็วกว่านี้อีกนิด ตู้เย็นที่บ้านซึ่งเต็มไปด้วยเสบียง เธอก็อาจจะแบกมาด้วยได้เหมือนกัน!
【เจ้าตัวน้อยชาวดาวหลานทุกคน ยินดีต้อนรับสู่เกมเอาชีวิตรอดในป่าดงดิบ!】
เบื้องหน้าซือซี่มีจอแสงสว่างขึ้นมาในอากาศ บนจอปรากฏตัวอักษรทีละบรรทัดพร้อมกับเสียงกลไก
เธอถอยหลังอย่างระมัดระวังไปหนึ่งก้าว สายตาจับจ้องจอแสงไม่วางตา
【คุณถูกส่งตัวเข้าสู่เกมแล้ว กรุณาอ่านกฎของเกมอย่างละเอียด】
【1. ผู้ที่ถูกส่งตัวเข้าสู่เกมเป็นกลุ่มแรกคือชาวดาวหลานที่มีอายุ 18 ถึง 60 ปี ส่วนประชากรคนอื่น ๆ จะได้รับการดูแลอย่างดีบนดาวหลาน หากผู้เล่นพิการหรือป่วยเป็นโรค หลังจากถูกส่งตัวแล้วจะได้รับการรักษาจนหายดี】
【2. ผู้เล่นแต่ละคนจะเริ่มต้นด้วยกระท่อมมุงจากหนึ่งหลัง กระท่อมมุงจากคือเซฟเฮาส์ของผู้เล่น ซึ่งจะรับประกันความปลอดภัยของทุกคนในเวลากลางคืน ในทางกลับกัน ค่าป้องกันของเซฟเฮาส์ในเวลากลางวันจะลดลง โปรดพยายามอัปเกรดเซฟเฮาส์ให้สูงขึ้น!】
【3. ขอบเขตพื้นที่สำรวจของผู้เล่นอยู่ที่แนวหมอก ภายในหมอกเต็มไปด้วยอันตราย โปรดระมัดระวังก่อนเข้าไป ในเวลากลางคืน หมอกจะปกคลุมทั่วทั้งป่าดงดิบ โปรดกลับถึงเซฟเฮาส์ก่อนพระอาทิตย์ตกดิน】
【4. ในเกม ตั้งแต่เวลาแปดโมงเช้าถึงหกโมงเย็นเป็นเวลากลางวัน โปรดกลับถึงเซฟเฮาส์ก่อนหกโมง】
【5. ในป่าดงดิบจะมีกล่องเสบียงปรากฏขึ้นแบบสุ่ม ภายในกล่องเสบียงมีเสบียงที่จำเป็นสำหรับการเอาชีวิตรอดของทุกคน แต่บางครั้งมันก็อาจแกล้งหยอกคุณเล่นสักหน่อยนะ】
【6. ในช่วงแรกของเกม คุณจะยังไม่พบผู้เล่นคนอื่น เสียงทั้งหมดที่ได้ยินมาจากสิ่งมีชีวิตในเกม ส่วนพวกมันจะเป็นอันตรายหรือไม่ มีเพียงคุณเท่านั้นที่จะพิสูจน์ได้!】
【7. สามวันแรกของเกมคือช่วงคุ้มครองมือใหม่ ในป่าดงดิบจะค่อนข้างปลอดภัย ขอให้ผู้เล่นเก็บเสบียงให้ได้มากที่สุด】
【8. การตายในเกมหมายถึงตายจริง ชีวิตมีเพียงชีวิตเดียว โปรดเล่นเกมนี้อย่างจริงจัง】
【เกมเริ่มขึ้นแล้ว! คุณพร้อมหรือยัง?】
เมื่อเสียงกลไกสิ้นสุดลง จอแสงก็แตกกระจายราวกับดวงดาว จากนั้นรวมตัวเป็นจุดแสงจุดหนึ่ง พุ่งเข้าไปกลางหว่างคิ้วของซือซี่
ซือซี่ลองดูแล้วพบว่าเธอสามารถใช้ความคิดเรียกจอแสงออกมาได้
ซือซี่กวาดตามองไปรอบ ๆ ตอนนี้เธออยู่ในป่าทึบ มีเพียงแสงแดดริบหรี่ไม่กี่สายที่ลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้หนาทึบเข้ามา
พืชที่นี่สูงใหญ่ รูปร่างหน้าตาก็แปลกประหลาด
นอกจากพืชสีเขียวที่พบเห็นได้ทั่วไปบนดาวหลานแล้ว ไกลออกไปยังมีใบไม้สีม่วงและแม้กระทั่งสีน้ำเงินอยู่ด้วย
ซือซี่กวาดตามองรอบบริเวณ แต่ไม่เห็นกระท่อมมุงจากที่ระบบพูดถึงเลย
เกิดอะไรขึ้น?
หรือว่ากระท่อมมุงจากไม่ได้อยู่ที่นี่ ต้องไปหาเอาเอง?
เธอรีบเปิดหน้าต่างเกม อยากดูสถานการณ์ของคนอื่น
หน้าต่างเกมแบ่งออกเป็นหลายส่วน ได้แก่ ประกาศเกม ศูนย์ส่วนตัว ช่องแชต ช่องแลกเปลี่ยน เพื่อน และร้านค้า
ซือซี่ไม่ได้รีบร้อนดูข้อมูลของตัวเอง แต่กดเข้าไปในช่องแชตก่อน
ข้อความในช่องแชตโลกไหลผ่านอย่างรวดเร็ว
ซือซี่อ่านอยู่สองสามบรรทัด ส่วนใหญ่เป็นการตามหาคน ไม่ได้มีข้อมูลที่เป็นประโยชน์อะไร
เธอสลับไปยังช่องแชตเขตพื้นที่
【ช่องแชตเขต 666 ประเทศฮวา】
ผู้เล่น 63952: “เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? นี่กำลังถ่ายรายการแกล้งคนอะไรกันอยู่หรือเปล่า?”
ผู้เล่น 32873: “โธ่เอ๊ย ก่อนส่งตัวช่วยบอกกันล่วงหน้าหน่อยไม่ได้หรือไง ฉันกำลังอาบน้ำอยู่ ตอนนี้จะให้วิ่งแก้ผ้าเหรอ?”
ฉันชอบพูดมั่ว: “ฮ่า ๆ คนข้างบน ยังไงก็ไม่มีใครเห็นอยู่แล้ว กลับคืนสู่สภาพมนุษย์ป่ากันให้เต็มที่ไปเลย!”
ผู้เล่น 27189: “ตอนส่งตัวฉันกำลังซื้อของอยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ต รถเข็นก็ถูกส่งมาด้วย!! เปิดเกมมาอย่างกับชนะตั้งแต่เกิด ฮ่า ๆๆ!”
ผู้เล่น 39476: “ฉันกำลังทำงานล่วงเวลาที่บริษัท ตอนนี้คีย์บอร์ดก็มาด้วย ฮึ ๆ ยิ่งพยายามก็ยิ่งชวนให้ใจสลายจริง ๆ!”
ราชาเกม: “นี่คือเซฟเฮาส์เหรอ? อย่างมากก็แค่เพิงมุงจากไม่ใช่หรือไง? ไอ้นี่รับประกันความปลอดภัยของฉันได้จริงเหรอ?”
ซือซี่ตาเป็นประกาย กดเปิดภาพที่คนนี้ส่งมา
ในภาพเป็นกระท่อมมุงจากทรงกรวยหลังหนึ่ง เล็กมาก พอให้นอนลงได้แค่คนเดียว
ไม่มีหน้าต่าง มีเพียงประตูที่ดูเหมือนเสื่อฟาง
บอกว่าเป็นเซฟเฮาส์ อย่างมากก็เป็นแค่เต็นท์นิรภัยเท่านั้น
ซือซี่เลื่อนอ่านข้อความต่อ ไม่นานก็เห็นผู้เล่นคนหนึ่งที่เจอสถานการณ์เหมือนกับเธอ
อยากดื่มโค้ก: “ทุกคนมีกระท่อมมุงจากกันไหม? ทำไมฉันไม่มีล่ะ?”
ผู้เล่น 29521: “ไม่ต้องเดาก็รู้ ต้องเป็นคนดวงซวยแน่ ๆ! ไม่มีเซฟเฮาส์ก็รอตายได้เลย!”
ซือซี่ขมวดคิ้ว หรือว่าเธอจะซวยขนาดนั้นจริง ๆ?
ไหนบอกว่าแจกเซฟเฮาส์ให้ทุกคนคนละหลังไง? ของเธออยู่ไหนล่ะ?
ร้องเรียน! เธอจะร้องเรียน!
ซือซี่บ่นอยู่ในใจ แล้วจัดการปรับอารมณ์ให้กลับมาเป็นปกติ
ตอนนี้ไม่ใช่เวลามัวแต่โทษฟ้าดิน หากไม่มีเซฟเฮาส์ พอตกกลางคืนเธอตายจริงแน่!
เวลามีน้อย ภารกิจหนัก ซือซี่จึงเตรียมออกค้นหาบริเวณใกล้เคียง
ถ้าไม่มีเซฟเฮาส์จริง ๆ ก่อนค่ำเธอคงต้องสร้างที่พักพิงด้วยมือเปล่า!
แต่บริเวณนี้มีพืชขึ้นหนาแน่นเกินไป ไม่เหมาะจะสร้างที่พักพิงเลย
รอบตัวเงียบสงัดมาก ไม่รู้ว่าเสียง “ซ่า ๆ” ดังมาจากที่ไหน
หัวใจซือซี่เต้นแรง หรือว่าแถวนี้จะมีแหล่งน้ำ?
แม้เธอจะหิ้วน้ำบริสุทธิ์มาหนึ่งถัง แต่น้ำแค่นี้ไม่พออย่างแน่นอน
ซือซี่ก้มมองการแต่งตัวของตัวเอง
เธอสวมชุดอยู่บ้านสำหรับฤดูร้อน ใส่รองเท้าแตะมีรู กอดกระทะไว้พร้อมกับหิ้วถังน้ำหนึ่งถัง
สภาพแบบนี้ไม่เหมาะกับการเอาชีวิตรอดในป่าเอาเสียเลย!
ตามสูตรของเกมแล้ว น่าจะมีเป้สะพายหลังให้ใช่ไหม
ซือซี่เปิดหน้าต่างเกม แล้วก็พบช่องเก็บของในกระเป๋าเป้จริง ๆ
ตอนเริ่มต้น กระเป๋าเป้มีเพียงสิบช่อง
ซือซี่ลองวางกระทะกับน้ำไว้ในช่องเดียวกัน แต่ระบบกลับแจ้งเตือนว่า ของคนละประเภทกัน ไม่สามารถใส่ไว้ในช่องเดียวกันได้
ไม่มีทางเลือก ซือซี่จึงเก็บน้ำบรรจุถังเข้าไป
【น้ำดื่มสะอาด 5 ลิตร】
ซือซี่ลองเก็บกระทะเหล็กทั้งใบเข้าไปอีกครั้ง
ระบบแสดงข้อความเตือนขึ้นมาอีกครั้ง:【สิ่งของคนละประเภทกัน ไม่สามารถใส่ไว้ในช่องเดียวกันได้】
【กระทะเหล็ก】
【เขียง】
【เขามีดทำครัว】
【ข้าวผัด】
ซือซี่จำต้องแยกเก็บของแต่ละชิ้น แล้วด่าในใจว่า เกมปัญญาอ่อน!
หลังจากจัดการเก็บเสบียงที่ติดตัวมาเรียบร้อยแล้ว ซือซี่ก็มองเวลาบนระบบ ตอนนี้เป็นเวลา 8 โมง 12 นาที วันที่ 1 ของเกมป่าดงดิบ อุณหภูมิ 34 องศาเซลเซียส
เธอไม่รอช้าอีกต่อไป ก้าวเท้าเดินไปทางที่มีเสียงน้ำดังมา
“ติ๊ด—”
“ตรวจพบว่าโฮสต์มีพรสวรรค์ด้านการทำอาหารสูงมาก มีฝีมือการปรุงอาหารชั้นยอดที่เปลี่ยนของเน่าให้กลายเป็นของวิเศษได้ ระบบอาหารกำลังผูกมัด!”
“ผูกมัดระบบอาหารสำเร็จ กำลังมอบแพ็กเกจมือใหม่”
จู่ ๆ เสียงเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ก็ดังขึ้นข้างหูซือซี่ ฝีเท้าของเธอชะงักลงทันที
ระบบอาหารเหรอ?
นี่มันอะไรกันอีกล่ะ?
กล่องสีชมพูปรากฏขึ้นกลางอากาศไม่ไกลจากด้านหน้า
ไม่รู้ว่ากล่องทำจากวัสดุอะไร มันเรืองแสงระยิบระยับเหมือนหีบสมบัติในการ์ตูน
ซือซี่เดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง พอเปิดกล่องแล้วก็รีบกระโดดถอยไปไกลทันที
เมื่อเห็นว่าในกล่องไม่มีความเคลื่อนไหวอะไร เธอจึงค่อยเดินกลับเข้าไปใหม่
【สารบัญอาหาร: คู่มืออาหารป่าในต่างโลก
มีสิ่งนี้แล้ว คุณก็จะได้วัตถุดิบมากขึ้น! จงใช้ฝีมือการทำอาหารของคุณ ปรุงอาหารแสนอร่อยออกมาให้เต็มที่!
เมื่อป้อนอาหารให้ระบบ ระบบจะมอบเรื่องน่าประหลาดใจให้คุณ!】
ป้อนอาหารให้ระบบเหรอ?
ซือซี่รู้สึกเหมือนจะเป็นลม ในเกมเอาชีวิตรอดนี้ นอกจากต้องเลี้ยงตัวเองให้อยู่รอดแล้ว เธอยังต้องเลี้ยงระบบอีกด้วยเหรอ??