“สวัสดีปาจิว ฉันชื่อหวังจือฮว่า!”
ซือซี่ชะงักไปเล็กน้อย เธอมองเด็กสาวตรงหน้า แม้ใบหน้าจะเปื้อนโคลนเป็นดวง ๆ แต่ก็ยังมองออกว่าสวยมาก
โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น ดำขลับเป็นประกาย ดูแล้วน่าจะอายุแค่สิบแปดสิบเก้า
ใบหน้ากับรูปร่างของเธอช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
ตอนที่ซือซี่อุ้มเธอแล้วลากขึ้นมาจากบึงโคลนเมื่อครู่ ก็สัมผัสได้แล้วว่ากล้ามแขนของหวังต้าลี่แน่นแค่ไหน!
แข็งโป๊ก!
หน้าโลลิ แต่หุ่นนักกล้าม!
“จือฮว่า ชื่อเพราะจังเลย ตั้งชื่อในเกมว่าหวังต้าลี่ ฉันนึกว่าเป็นผู้ชายเสียอีก”
หวังจือฮว่าหัวเราะ “เธอก็รู้นี่ ตั้งชื่อในเกมให้ดูเป็นผู้ชายช่วยลดปัญหาไปได้เยอะเลย!”
ซือซี่พยักหน้าเห็นด้วย “จริงด้วย!”
“ก่อนจะเข้ามาในเกมนี้ ฉันเป็นครูฝึกอยู่ที่สำนักศิลปะการต่อสู้แห่งหนึ่ง”
หวังจือฮว่าพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล จังหวะการพูดเนิบช้าไม่เร่งร้อน
ทั้งใบหน้าและน้ำเสียงแบบนี้ ซือซี่นึกไม่ออกจริง ๆ ว่าจะเกี่ยวข้องกับครูฝึกสำนักศิลปะการต่อสู้ได้อย่างไร!
“ครูฝึกสำนักศิลปะการต่อสู้เหรอ?” ซือซี่ประหลาดใจไม่น้อย “เธอดูเหมือนนักเรียนมากกว่าอีก!”
“ฉันอายุ 28 แล้วนะ!”
“เป็นไปไม่ได้หรอก เธอดูอย่างมากก็สิบแปดเอง!”
คำพูดของซือซี่ทำให้หวังจือฮว่าหัวเราะคิกคัก “เธอก็พูดเกินไปแล้ว ตอนนี้หน้าฉันเปื้อนโคลนไปหมด ยังจะมองเห็นอะไรได้อีก!”
พูดถึงตรงนี้ ซือซี่ถึงนึกขึ้นได้ว่าหวังจือฮว่าเปื้อนโคลนไปทั้งตัว อากาศวันนี้แบบนี้ อย่าปล่อยให้หนาวจนป่วยไปเลย!
ซือซี่เงยหน้ามองท้องฟ้า ดูเหมือนจะครึ้มกว่าก่อนหน้านี้ ราวกับฝนจะตกได้ทุกเมื่อ