“อย่าขยับมั่วซั่ว!”
“ทำได้ดีมาก!”
“หายใจลึก ๆ!”
ท่ามกลางความพร่าเลือน เสียงอ่อนโยนแต่หนักแน่นดังขึ้น ขจัดความหวาดกลัวในใจของเธอไปจนหมด!
เธอกัดริมฝีปากแน่น ห้ามกลัวเด็ดขาด!
เธอไม่สนใจสัมผัสของโคลนที่ไหลเข้าหู พยายามสงบสติอารมณ์ลง
“ใช่! ดีมาก! ลองจินตนาการว่าตอนนี้กำลังนอนอยู่บนเตียงนุ่ม ๆ! จากนั้นค่อย ๆ ดึงเท้าขึ้นมา! อย่ารีบร้อน ต้องช้า ๆ นะ!”
เสียงสุขุมของปาจิวดังมา ฟังดูไม่ค่อยชัดนัก
หวังต้าลี่พบว่า หลังจากนอนราบลงเต็มตัวแล้ว ต้นขาของเธอก็โผล่พ้นโคลนขึ้นมา!
การค้นพบนี้ทำให้เธอทั้งตกใจทั้งดีใจ ความหวาดกลัวในใจก็ลดลงไปมาก
หวังต้าลี่ทำตามคำพูดของซือซี่ ค่อย ๆ ดึงเท้าของตัวเองออกมาทีละนิด!
การขยับนี้ยากกว่าที่คิดไว้มาก เธอรู้สึกเหมือนมีคนจับน่องของเธอไว้แน่น!
โคลนใต้ร่างราวกับปูนซีเมนต์ที่แข็งตัวแล้ว ล็อกร่างเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย!
“อย่ารีบ ค่อย ๆ ทำ! ดึงเท้าออกจากรองเท้าก่อน!”
พอได้ยินคำพูดของซือซี่ หวังต้าลี่ก็ค่อย ๆ บิดเท้าขวา อาศัยแรงดูดของโคลนดึงเท้าขวาออกจากรองเท้า!
“เฮ้อ!” หวังต้าลี่ปรับลมหายใจ แล้วทำตามวิธีเดิม ถอดรองเท้าข้างซ้ายออกด้วย!
พอไม่มีรองเท้า แรงต้านก็ลดลงมากจริง ๆ!
“ฉันถอดรองเท้าแล้ว!” หวังต้าลี่ร้องอย่างตื่นเต้น
ซือซี่ให้กำลังใจเธอ “เยี่ยมมาก ทำได้ดีสุด ๆ! ค่อย ๆ ดึงเท้าออกมา อย่ารีบร้อน ต้องขยับช้า ๆ นะ!”
หวังต้าลี่รู้สึกอุ่นใจขึ้นไม่น้อย เธอไม่รีบร้อนอีกต่อไป ค่อย ๆ ออกแรงทีละนิด จนรู้สึกว่าขาขวาเริ่มหลุดจากพันธนาการของบึงโคลน