เมื่อนึกถึงของที่อยู่ในกล่องเสบียงสีม่วงครั้งก่อน ซือซี่ก็ยิ่งตื่นเต้นขึ้นมา
ฝนไม่ได้ตกหนัก แต่ละอองฝนละเอียดถี่ราวกับละอองจากสเปรย์เพิ่มความชุ่มชื้น
ยังดีที่ปีกหมวกของเสื้อกันฝนซือซี่กว้างพอจะบังละอองฝนที่ปลิวมาได้เกือบหมด
พื้นดินชื้นลื่น แม้จะยังไม่ถึงกับเป็นโคลน แต่ก็ทำให้ผู้เล่นเดินช้าลง
ซือซี่เดินไปจนมองไม่เห็นเซฟเฮาส์แล้ว จึงหยิบกล่องเสบียงออกมาและวางไว้บนก้อนหิน
แม้ครั้งก่อนตอนเปิดกล่องสีม่วงจะไม่มีสิ่งมีชีวิตประหลาดอยู่ข้างใน แต่ใช่ว่าจะโชคดีแบบนั้นได้ทุกครั้ง
พอนึกถึง “เจ้าก้อนหินประหลาด” ที่ทำเอาบริเวณเซฟเฮาส์ของเธอเละเทะไปหมดเมื่อเช้า ซือซี่จึงเดินมาไกลขนาดนี้ เธอไม่อยากให้สัตว์ประหลาดในกล่องมาทำบ้านของเธอรกอีก!
ซือซี่หยิบจอบออกจากกระเป๋า เธอลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นร่มหมื่นคมแล้วกำมันไว้แน่น
เธอเปิดกล่องอย่างระมัดระวัง
“หึ่ง...”
ทันทีที่กล่องเปิดออก ซือซี่ก็ได้ยินเสียงประหลาดดังมาจากข้างใน
เธอร้องในใจว่าแย่แล้ว ยังไม่ทันเห็นชัดว่าข้างในคืออะไร ก็หันหลังวิ่งหนีทันที!
เสียงหึ่ง ๆ ดังไล่ตามมาติด ๆ ไม่ได้เบาลงเลย กลับยิ่งใกล้เข้ามาทุกที!
ซือซี่หันกลับไปมอง!
พอเห็นเข้า เธอก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ!
นั่นมัน...ผึ้งงั้นเหรอ?!
แต่ผึ้งพวกนี้ตัวใหญ่พอ ๆ กับกำปั้น เหล็กในตรงหางยาวแทบจะยิ่งกว่าลำตัว สีแดงอมม่วงดูมีพิษร้ายแรงสุด ๆ!