ตี้จืออิงไม่รู้ว่าทั้งสองคนกำลังคิดอะไรอยู่ เธอรู้แค่ว่าหนิงอานหยวนกลับขึ้นเตียงไปแล้ว
เตียงของหนิงอานหยวนอยู่ติดกับเธอ ห่างกันเพียงนิดเดียว มีอะไรเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย เธอที่นอนอยู่เตียงข้าง ๆ ก็รู้เห็นหมด
จู่ ๆ เตียงข้าง ๆ ก็ไหวเบา ๆ
“...?”
ตี้จืออิงกะพริบตาปริบ ๆ ความคิดสุดเหลวไหลผุดขึ้นมาในหัว
หนิงอานหยวนกับมู่เฉินคงไม่ได้กำลังเล่นกันข้ามจอหรอกนะ?
“ไฉ่ไฉขอแจ้งให้ทราบด้วยความปรารถนาดี ใช่แล้วค่ะ คุณลูก”
“ก็เพราะนี่เป็นนิยายผู้ใหญ่นี่คะ คุณลูก”
“มีฉากกระตุ้นอารมณ์บ้างก็เป็นเรื่องปกตินะคะ คุณลูก”
ตี้จืออิงเงียบไป “...”
ถ้าไฉ่ไฉไม่เตือน เธอคงลืมไปแล้วจริง ๆ
ถึงอย่างไร นอกจากโลกนี้จะมีป้ายกำกับว่าเป็นนิยายผู้ใหญ่แล้ว ทุกอย่างก็ไม่ต่างจากโลกของเธอเลย
เสียงน้ำไหลแผ่วเบา
เสียงหายใจแผ่วระรวย
“ไฉ่ไฉ จริง ๆ แล้วฉันก็ไม่ได้จำเป็นต้องคว้ามู่เฉินมาให้ได้สักหน่อย”
พอนึกถึงภาพมู่เฉินกับหนิงอานหยวนกำลังทำเรื่องอย่างว่าข้ามจอกันอยู่ในตอนนี้ ตี้จืออิงก็รู้สึกขนลุก
“ตี้จืออิง มู่เฉินแค่คิดว่าหนิงอานหยวนเป็นเธอเท่านั้นเอง”
“ก่อนหน้านี้เขาแค่พูดจาลามกข้ามจอ แต่พอเธอปรากฏตัวในชีวิตจริง เขาก็อดกลั้นไม่ไหว จึงได้ลงมือจริงเป็นครั้งแรก”
“ในเนื้อเรื่องเดิม มู่เฉินรอจนหนิงอานหยวนผอมลง แล้วใช้ชีวิตจริงร่วมกันอยู่ระยะหนึ่ง ถึงค่อยใกล้ชิดกันแบบแนบเนื้อ”