เสื้อผ้าที่มู่เฉินกับคนอื่น ๆ ซื้อให้เมื่อครู่ หนิงอานหยวนให้ตี้จืออิงลองใส่ทุกชุด แล้วถ่ายรูปแต่ละชุดไว้อย่างน้อยสิบรูป
ช่วงสองสามเดือนต่อจากนี้ เธอไม่ต้องกลัวว่ามู่เฉินกับคนอื่น ๆ จะขอรูปจากเธออีก ไม่ต้องคอยหวาดผวาอีกแล้ว
ถ้าพวกเขาขอรูปเมื่อไร เธอก็แค่เปิดอัลบั้มค้นหาเอาก็พอ
จะได้ไม่ต้องกระวนกระวายวิ่งวุ่น เพราะตี้จืออิงนังตัวดีไม่อยู่ในหอพักอีกด้วย
เลือกภาพเสร็จแล้ว หนิงอานหยวนก็ส่งให้มู่เฉิน
เธอพูดเสียงอ่อนหวานออดอ้อน “ที่รัก กระโปรงที่คุณซื้อให้ฉัน ฉันใส่แล้วนะ สวยไหมคะ?”
คืนนี้ตี้จืออิงไม่ไปสระว่ายน้ำ มู่เฉินก็เลยไม่ไปเหมือนกัน นอนเล่นเกมอยู่ที่บ้าน
พอเห็นข้อความจากหนิงอานหยวน เขาก็ทิ้งเพื่อนร่วมทีมแล้วออกจากเกมทันที
หนิงอานหยวนส่งรูปมาให้ตั้งสิบรูป แต่ละรูปเป็นคนละมุมและคนละสีหน้า
มู่เฉินจ้องหน้าจอเขม็งเหมือนคนคลั่งรัก ราวกับอยากกลืนคนในภาพลงท้องไปทั้งตัว
น่ารักจัง สวยจัง ชอบจัง...
จนถึงตอนนี้ เขาเคยเห็นอานอานใส่ชุดว่ายน้ำด้วยตาตัวเองแค่ครั้งเดียว ตลอดสิบวันที่ผ่านมาเธอก็ใส่แต่ชุดแบบเดิม
เขาได้รู้จักเธอในแง่มุมหลากหลายผ่านรูปถ่ายที่เธอแชร์ลงในหน้าโมเมนต์เท่านั้น
ที่ผ่านมาเธอเคยส่งรูปให้เขาอยู่บ้าง แต่รูปมักถ่ายจากมุมแปลก ๆ แถมยังเบลออีก
เหมือนแอบถ่ายมาอย่างนั้นแหละ
เขาเคยถามถึงเรื่องนี้ แต่อานอานบอกแค่ว่าเพื่อนร่วมห้องถ่ายรูปไม่เก่ง
แม้จะรู้สึกว่ามีอะไรแปลก ๆ แต่เขาก็ไม่ได้คิดมาก
ถึงอย่างไรการถ่ายรูปก็เป็นศาสตร์ที่ต้องศึกษาอย่างจริงจัง
เขาชมจากใจจริง “สวยจังนะที่รัก กระโปรงตัวนี้เหมาะกับคุณมาก”