ไฉ่ไฉส่งเสียงเตือนรัว “ตี้จืออิง ข้อความของเธอจี้กวนซิงเห็นแล้ว แต่เขาไม่ตอบกลับเลย ทำยังไงดี?”
ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป การติดต่อระหว่างพวกเขาก็คงขาดสะบั้นลง
ถึงตอนนั้นอยากกลับเข้าใกล้เขาอีกก็คงไม่ง่ายเหมือนครั้งนี้แล้ว
“โธ่ ปกติแหละ”
“เมื่อคืนฉันคุยกับเขาอยู่ดี ๆ แล้วก็หายไปกลางทาง ปล่อยให้เขารอทั้งคืน นิสัยอย่างเขาไม่บล็อกฉันทิ้งก็นับว่าดีแล้ว”
ตี้จืออิงตั้งใจทำแบบนั้นเอง
จี้กวนซิงเป็นคนขี้ระแวงและหยิ่งผยองเกินไป ชอบควบคุมทุกอย่างให้อยู่ในกำมือ
แต่เธอไม่มีทางปล่อยให้เขารู้สึกว่าควบคุมทุกอย่างได้หรอก
ไม่อย่างนั้นอำนาจนำระหว่างเธอกับเขาก็จะไม่อยู่ในมือเธออีกต่อไป
สิ่งที่เธออยากมอบให้เขาก็คือความรู้สึกควบคุมไม่ได้เช่นนี้ ทั้งที่ไม่รู้ตัวก็กลับถลำลึกลงไปเรื่อย ๆ
ไม่แน่ว่าอีกฝ่ายอาจชอบอะไรแบบนี้ก็ได้?
ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง ตี้จืออิงก็ส่งข้อความหาจี้กวนซิงอีกครั้ง “พี่ใหญ่คะ หนูสั่งเต็นท์ที่พี่แนะนำแล้วนะคะ แพงนิดหน่อย แต่พอรับได้ค่ะ ฮิ ๆ”
“พี่รู้เยอะจังเลยค่ะ ต้องเป็นประสบการณ์ตรงแน่ ๆ เลย”
“พี่ใหญ่คะ มีเป้ที่จุของได้เยอะ ใช้งานดี แต่ไม่ขี้เหร่ขนาดนั้นแนะนำไหมคะ?”
“แล้วก็ถุงนอนด้วยค่ะ หนูอยากเปลี่ยนเป็นรุ่นเดียวกับพี่ใหญ่ ต้องใช้ดีแน่ ๆ!”
“หนูเป็นโรคกลัวการตัดสินใจ ลังเลอยู่เรื่อยเลยค่ะ ซื้อของตามพี่ใหญ่รับรองไม่ผิดแน่ ๆ”
ไฉ่ไฉผิดหวังเล็กน้อย “ตี้จืออิง ข้อความที่เธอส่งไปจี้กวนซิงอ่านหมดแล้ว แต่ดูเหมือนเขาไม่มีท่าทีจะตอบเลย”