เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาที่มองมา แววตาของมู่เฉินก็เต็มไปด้วยความหงุดหงิด
ทุกวันเขาเลือกมาที่สระว่ายน้ำตอนนี้ก็เพื่อหลีกเลี่ยงผู้คน
เขาเกลียดการถูกจ้องมอง เกลียดการถูกคนมุงดู
ตอนแข่งเขาไม่มีทางเลือก แต่ไม่อยากให้ชีวิตประจำวันเป็นแบบนั้นด้วย
เขาถอดแว่นตาว่ายน้ำ เตรียมจะเดินจากไป
“เดี๋ยวก่อนค่ะ คือว่า…”
“อย่ามากวน”
น้ำเสียงของมู่เฉินเต็มไปด้วยความหงุดหงิด
ช่วงนี้เขาเจอคนทึ่มที่ทำได้แค่กลั้นหายใจในสระว่ายน้ำทุกวัน จนอดสงสัยไม่ได้ว่าอีกฝ่ายจงใจหรือเปล่า
แววตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ความหงุดหงิดเห็นได้ชัด ตี้จืออิงตกใจสะดุ้ง
“ขะ…ขอโทษค่ะ ที่รบกวน…”
เธอเอ่ยขอโทษพลางถอยหลังทีละก้าว ไม่กล้าคิดจะให้เขาสอนว่ายน้ำอีกแล้ว
ไม่ว่าอีกฝ่ายจะจงใจหรือไม่ มู่เฉินก็ตั้งใจจะเตือนเธอสักหน่อย ให้เธออยู่ห่างจากเขา อย่าเข้ามาใกล้อีก
ในที่สุดเขาก็ยอมมองอีกฝ่ายตรง ๆ แต่พอเห็นใบหน้านั้นชัด ๆ เขาก็นิ่งอึ้งไปทันที
อานอาน?!
มู่เฉินเบิกตากว้าง ทั้งตกตะลึงและดีใจระคนกัน “คุณ…”
เขาเพิ่งจะทักทาย แต่ตี้จืออิงกลับเหมือนตกใจกลัว รีบวิ่งหนีไปทันที
เมื่อเห็นแผ่นหลังที่หนีไปอย่างกับนกน้อยตื่นกลัว มู่เฉินก็หงุดหงิดจนยกมือขยี้ผม
แต่ในวินาทีถัดมา เขาก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
ไม่คิดเลยว่าจะได้เจออานอานที่นี่
วันรุ่งขึ้นที่สระว่ายน้ำ มู่เฉินไม่ได้ลงน้ำ ซึ่งหาได้ยากมาก
เขานั่งอยู่ริมสระ จ้องไปทางโซนน้ำตื้น
แปดโมงแล้ว ทำไมอานอานยังไม่มาอีก?
ปกติเวลานี้เธอมาถึงนานแล้ว
มู่เฉินทบทวนเหตุการณ์ แล้วครุ่นคิดถึงพฤติกรรมของตัวเองเมื่อวาน
หรือเมื่อวานเขาจะดุเกินไป จนทำให้เธอตกใจ?
จนกระทั่งแปดโมงครึ่ง ตี้จืออิงถึงได้มาถึงอย่างเชื่องช้า
สีหน้าของเธอดูหดหู่ ตั้งใจจะไปฝึกกลั้นหายใจที่โซนน้ำตื้นเหมือนทุกวัน
แต่พอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นเด็กหนุ่มจอมดุเมื่อวานกำลังเดินเข้ามาหาอย่างเคร่งขรึม ทีละก้าว
หัวใจของเธอเต้นตึกตักด้วยความประหม่า เธอถอยหลังไปสองก้าวอย่างทำอะไรไม่ถูก แต่กลับลืมไปว่าตัวเองยังยืนอยู่ริมสระ เท้าจึงลื่นไถล ตกลงไปในสระทันที
เธอยังว่ายน้ำไม่เป็น จึงสำลักน้ำเข้าไปหลายอึก
หัวใจของมู่เฉินกระตุกวูบ เขากระโดดลงน้ำอย่างรวดเร็ว ช้อนตัวหญิงสาวขึ้นมา แล้วประคองเอวเธอพาขึ้นไปบนขอบสระ
เขาถามด้วยความหวาดหวั่นที่ยังไม่จางหาย “คุณว่ายน้ำไม่เป็นเหรอ?”
ถ้าวันนี้เขาไม่อยู่ แล้วเธออยู่คนเดียวจะทำยังไง?
ตี้จืออิงไอสองสามครั้ง ก่อนจะส่ายหน้าอย่างซื่อตรง “ฉันหาโค้ชไว้แล้วค่ะ แต่เขามีลูกศิษย์เยอะ ไม่ค่อยมีเวลาสอนฉัน ก็เลยให้ฉันฝึกกลั้นหายใจเองไปก่อน”
มู่เฉินโกรธขึ้นมา
ถึงกับให้ลูกศิษย์ที่ว่ายน้ำไม่เป็นฝึกอยู่คนเดียวเหรอ? โค้ชเฮงซวยคนนี้!
เขาก้มมองตี้จืออิง เมื่อครู่เธอเพิ่งสำลักน้ำจนใบหน้าแดงก่ำจากการไอ ดวงตาแดงเพราะร้องไห้หรือเพราะโดนน้ำก็แยกไม่ออก ตอนนี้เธอกำลังจ้องมองเขาด้วยดวงตาเปียกชื้น
ท่าทางซื่อ ๆ ดูเหมือนคนที่ถูกรังแกได้ง่าย
มู่เฉิน: “…”
ไม่แปลกใจเลยที่โค้ชรับเงินไปแล้วไม่ยอมทำงาน
พอหายตกใจแล้ว ตี้จืออิงก็อยากจะแอบหนี “เมื่อกี้ขอบคุณนะคะ ฉันไม่รบกวนคุณแล้ว งั้นฉัน…”
เธอยังพูดไม่ทันจบก็ถูกขัดขึ้นมา
“อยากเรียนว่ายน้ำไหม!”
ดวงตาของตี้จืออิงเป็นประกาย เธอพยักหน้ารัวราวกับตำกระเทียม “อยากค่ะ!”
“เมื่อวานที่มาหาฉันก็เพราะเรื่องนี้เหรอ?”
“ใช่ค่ะ แต่เมื่อวานคุณดุ…”
ดุจัง…
สองคำสุดท้ายเธอไม่ได้พูดออกมา แต่มู่เฉินก็เข้าใจ
เขาเข้าใจผิดไปเอง
เมื่อวานเธอมาหาเขาเพราะอยากเรียนว่ายน้ำ ไม่ใช่มาจีบ
ก็จริง อานอานมีแฟนอยู่แล้วนี่นา
ใครน่ะเหรอ?
ก็เขาไง ฮิ ๆ
เธอสวยและน่ารักขนาดนี้ ไม่มีทางนอกใจเขาแน่
“ฉันสอนคุณเอง”
“จริงเหรอคะ?”
ตี้จืออิงดีใจไม่น้อย “ฉันแอบดูคุณว่ายน้ำมาหลายวันแล้ว คุณเก่งมากเลย! ถ้าคุณสอน ฉันต้องเรียนได้เร็วแน่ ๆ!”
เมื่อถูกมองด้วยสายตาชื่นชม มู่เฉินก็รู้สึกภาคภูมิใจขึ้นมา
แน่นอนสิ ไม่ดูหรือไงว่าเขาเป็นใคร
วันรุ่งขึ้นตามที่นัดกันไว้ ตี้จืออิงมาถึงสระว่ายน้ำตรงเวลาเจ็ดโมง ส่วนมู่เฉินรออยู่ที่โซนน้ำตื้นแล้ว
พอลงน้ำ มู่เฉินก็สั่งว่า “คุณลองว่ายให้ฉันดูก่อน”
แม้จะเคยเห็นคนอื่นว่ายน้ำ แต่ตี้จืออิงก็ไม่เคยเรียนอย่างจริงจัง ท่าว่ายของเธอจึงเก้ ๆ กัง ๆ และไม่ถูกต้อง
มู่เฉินจับมือเธอไว้ “ไม่ใช่ ต้องวางมือแบบนี้”
“แล้วก็ต้องออกแรงจากช่วงเอวกับหน้าท้อง ไม่ใช่แขนขา”
ตี้จืออิงจับจุดออกแรงไม่ถูก มู่เฉินจึงวางฝ่ามือใหญ่ลงบนเอวของเธอ “ตรงนี้”
เขามองตี้จืออิง เห็นเธอตั้งใจฟังและปรับท่าทางตามที่เขาสอน
“ผ่อนคลายขา”
“ใช่ แบบนั้นแหละ”
“ฉันจับมือคุณไว้ แล้วลองว่ายเองดู”
หลังฝึกสอนกันอย่างเต็มที่ ตี้จืออิงก็รู้สึกเหนื่อยจนแทบหมดแรง เธอนอนพักอยู่บนขอบสระ “ที่แท้ว่ายน้ำเหนื่อยขนาดนี้เลยเหรอคะ”
“อืม”
หลังพักสักครู่ ตี้จืออิงนอนคว่ำอยู่ริมสระ พอเห็นมู่เฉินยังอยู่ในน้ำก็ถามว่า “คุณยังไม่ขึ้นมาเหรอคะ?”
มู่เฉินหันหลังให้ “คุณกลับไปก่อนเถอะ ฉันอยากว่ายต่ออีกสักพัก”
“แต่เก้าโมงกว่าแล้วนะคะ สิบโมงสระก็ปิดแล้ว”
“ฉันรู้”
เห็นเขายืนกราน ตี้จืออิงก็ไม่สะดวกจะเร่งอีก เธอโบกมือลา “งั้นฉันกลับก่อนนะคะ บ๊ายบาย”
“ได้”
จนกระทั่งเงาของหญิงสาวลับตาไป มู่เฉินถึงค่อยปีนขึ้นจากสระ
เขาก้มมองตัวเอง
แล้วสบถเสียงเบา “เวรเอ๊ย!”
อีกด้านหนึ่ง ตี้จืออิงกลับถึงบ้านแล้วอาบน้ำอุ่นอย่างสบายใจ เมื่อนึกถึงมู่เฉินที่แช่อยู่ในน้ำ เธอก็อดหัวเราะไม่ได้
วัยหนุ่มนี่ดีจริง ๆ เลือดลมพลุ่งพล่าน
แค่โดนแตะก็ทนไม่ไหวแล้ว
“ครืด ครืด—”
โทรศัพท์สั่น ตี้จืออิงหยิบขึ้นมาดู เป็นหนิงอานหยวน
“อิ่งอิ่ง ฉันคิดถึงคุณจัง ตอนนี้ทำอะไรอยู่เหรอ?”
“ช่วงนี้สวยขึ้นอีกแล้วหรือเปล่า ถ่ายรูปให้ฉันดูหน่อยสิ”
ตี้จืออิงอดหัวเราะออกมาไม่ได้
รีบร้อนขนาดนี้ ดูท่ามู่เฉินคงเร่งเธอแล้วสินะ
ในเมื่อเจอกันสองครั้งแล้ว มู่เฉินก็ยังไม่มีทีท่าจะเปิดเผยตัวกับ “แฟนสาวทางออนไลน์” คนนี้ ตี้จืออิงก็ต้องร่วมมือให้ถึงที่สุด
เธอจัดให้หนิงอานหยวนทันที เลือกมุมสวย ๆ ถ่ายรูปสองสามรูปแล้วส่งไปให้
“อานหยวน ฉันเพิ่งอาบน้ำเสร็จเลย”
ในห้องพัก หนิงอานหยวนได้รับรูปแล้วก็ส่งต่อให้มู่เฉินทันที
พระเจ้าก็รู้ว่าจู่ ๆ หมอนี่เป็นอะไรขึ้นมา ถึงได้มาขอรูปเธอตอนดึก แถมยังยืนกรานไม่ยอมถอย ถ้าไม่ได้รูปก็ไม่เลิก
ดึกขนาดนี้ ต่อให้เธอแต่งรูปขึ้นมาใหม่ก็ยังไม่ได้ จึงทำได้แค่ไปขอรูปจากตี้จืออิง
โชคดีที่อีกฝ่ายเป็นคนซื่อ ๆ ขอปุ๊บก็ส่งให้ปั๊บ
อีกด้านหนึ่งของหน้าจอ มู่เฉินนอนอยู่บนเตียงในห้องนอน แสงไฟสลัว อากาศร้อนอบอ้าว
เขาจ้องรูปที่เพิ่งได้มา มือที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มกำลังขยับอย่างวุ่นวาย
ผ่านไปนาน ในที่สุดก็มีเสียงหอบหายใจดังขึ้น
มู่เฉินเช็ดมือให้สะอาด แล้วพิมพ์ตอบว่า “ที่รัก ฉันอยากกอดคุณจัง”
“ที่รัก ฉันก็เหมือนกันค่ะ”
“อยากกอดคุณแน่น ๆ แล้วก็จูบคุณด้วย”
เมื่อเห็นคำตอบจากแฟนสาวทางออนไลน์ ใบหน้าของมู่เฉินก็ร้อนผ่าว
ก่อนหน้านี้เธอก็เร่าร้อนแบบนี้ เขาเองก็ชินแล้ว แต่ทำไมคราวนี้หัวใจถึงเต้นแรงขนาดนี้?
ภาพในสระว่ายน้ำผุดขึ้นมาในหัวอย่างห้ามไม่อยู่
ผิวขาว เนื้อเนียนละเอียด รูปร่างอวบอิ่มมีส่วนเว้าส่วนโค้ง และ…
สีหน้าไร้เดียงสาที่ชวนให้ใจเต้นโดยไม่รู้ตัว
มู่เฉินตบหน้าตัวเองหนึ่งฉาด แล้วบ่นอย่างหัวเสีย “โธ่เอ๊ย ตั้งสติหน่อยสิ!”
เขายกมือพิมพ์ข้อความ ตั้งใจเบี่ยงเบนความสนใจ “ที่รัก คุณอยู่หนานเฉิงหรือเปล่า?”
“ใช่ค่ะ จะมาหาฉันเหรอ?”
“ได้เหรอ?”
“ได้สิคะ”
หนิงอานหยวนตอบไปอย่างไม่ใส่ใจ
ไอพีของมู่เฉินอยู่ต่างประเทศ เธอไม่เชื่อหรอกว่าอีกฝ่ายจะกลับประเทศเพียงเพราะคำพูดไม่กี่ประโยคของเธอ