“อิ่งอิ่ง เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม”
“ต้องไปโรงพยาบาลไหม”
เซียงจวี่พยุงตี้จืออิงขึ้น แล้วตรวจดูบาดแผลของเธอ
เธอส่ายหน้าอย่างอ่อนแรง “ไม่เป็นไร แค่พันแผลก็หายแล้ว”
“แล้วเธอล่ะ ทำไมจู่ ๆ ถึงกลับมา”
เซียงจวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง “ฉันลืมเอาพาวเวอร์แบงก์มา เลยกลับมาเอาน่ะ”
เธอพยักหน้า “อย่างนี้นี่เอง”
ที่จริงคงร้อนใจอยากรู้ว่าเธอช่วยใช้หนี้แทนเขาหรือเปล่าสินะ หึ
ทุกคนต่างรู้กันดีว่าเซียงต้าไฉหลบไปอยู่ข้างนอก ไม่ยอมกลับบ้านมาหลายเดือนแล้วเพราะติดหนี้
เจ้าหนี้มาทวงถึงบ้านหลายครั้งแต่ไม่เจอตัว สุดท้ายก็เลิกราไป ไม่ได้มาที่บ้านนานแล้ว
แล้วทำไมวันนี้พวกเขาถึงมาพอดีกับตอนที่เธอกลับมาเอาของล่ะ
ไม่แน่ว่าคงเป็นฝีมือใครบางคน
“ตี้จืออิง เธอนี่ฉลาดจริง ๆ แกล้งทำเป็นโทรศัพท์แบตหมด เลยรอดจากการต้องใช้หนี้ ไม่อย่างนั้นเธอคงได้แต่กลืนความขมขื่นลงท้องแล้ว”
เมื่อครู่นี้สถานการณ์ฉุกเฉินสุด ๆ ไฉ่ไฉนึกว่าเธอจะช่วยใช้หนี้แทนเขาไปแบบนั้นเสียแล้ว ที่ไหนได้ เธอกลับปิดโทรศัพท์ต่อหน้าเจ้าหนี้อย่างเด็ดขาด
ตี้จืออิงกินยาแก้ปวดอย่างใจเย็น “อืม คนเฮงซวยแบบนั้นคู่ควรให้ฉันจ่ายเงินให้ตั้งมากมายได้ยังไง”
แม้แต่เงินที่เคยจ่ายให้เขาไปก่อนหน้านี้ เขาก็ต้องชดใช้กลับมาด้วยราคาที่สาสม
เซียงจวี่ นายเตรียมตัวให้ดีเถอะ
ตี้จืออิงอาศัยข้ออ้างว่ามือบาดเจ็บกลับบ้านไปทันที ส่วนเรื่องส่งต่องานให้พยาบาลดูแลน่ะ ช่างหัวมันเถอะ
เธอไม่อยากเห็นสีหน้าอำมหิตของแม่เซียงจวี่อีกแม้แต่วินาทีเดียว