หลังแสดงละครมาหลายวัน ตี้จืออิงรู้สึกว่าถึงเวลาถอนตัวแล้ว
เธอพูดว่า “เซียงจวี่ คุณรีบไปทำงานเถอะ”
“ช่วงสองสามวันนี้คุณน้าอาจไม่อยากเห็นหน้าฉัน แต่ไม่เป็นไร ฉันจะหาคนมาดูแลเธอเอง คุณวางใจได้”
หลายวันมานี้เธอทำงานหนักทั้งวันทั้งคืน จนดูซูบเซียวลงไม่น้อย เซียงจวี่เห็นมาตลอด
เขาพูดอย่างเป็นห่วงว่า “งั้นกลับบ้านไปพักผ่อนให้เต็มที่นะ”
ตี้จืออิงเอาใจใส่รอบคอบในทุกเรื่อง “อืม ๆ แต่ฉันต้องไปเก็บข้าวของของคุณน้าที่บ้านคุณก่อน รอส่งมอบงานให้คนดูแลเรียบร้อยแล้วค่อยกลับไปพัก”
“วางใจเถอะ พอฉันว่างก็จะมาเยี่ยมคุณน้า คุณตั้งใจทำงาน ไม่ต้องวอกแวก”
เพราะต้องดูแลแม่ของเซียงจวี่ เธอจึงได้กุญแจบ้านของเขามา และแวะไปเอาเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนอยู่บ่อย ๆ
เธอคุ้นเคยกับที่นั่นดีแล้ว
แต่เธอไม่คิดเลยว่าวันนี้จะโชคร้ายถึงขั้นเจอพวกเจ้าหนี้
เพิ่งก้าวเข้าประตูมาก็ถูกขวางไว้ในบ้าน
เดิมทีเซียงเชินกำลังจะออกไปหาเพื่อนเล่น แต่ตอนนี้กลับถูกขวางจนออกจากบ้านไม่ได้ เขาตกใจจนหดตัวอยู่ตรงมุมห้อง ตัวสั่นงันงก
“เซียงต้าไฉอยู่ไหน? ไสหัวออกมา อย่าหลบอยู่ข้างใน ทำตัวเป็นเต่าหดหัวสิ!”
“ติดหนี้ฉันสามแสนแล้วคิดจะหนีหายไปงั้นเหรอ?”
พวกเจ้าหนี้บุกเข้ามาอย่างเอิกเกริกทีเดียวเจ็ดแปดคน แต่ละคนร่างใหญ่กำยำ ใบหน้าเต็มไปด้วยเนื้อ ดูดุร้าย
ในมือถือไม้เบสบอล ดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี
ตี้จืออิงซ่อนเซียงเชินไว้ใต้โต๊ะ แม้ตัวเองจะกลัวเหมือนกัน แต่ก็ยังยืนตัวตรงอย่างกล้าหาญ บังเขาเอาไว้