ตี้จืออิงห้ามไว้ “เซียงจวี่ เดี๋ยวก่อน”
“?”
“คุณป้ายังหมดสติอยู่ ห้ามขยับตัวส่งเดชไม่ใช่เหรอ?”
พอเห็นเซียงจวี่กำลังจะพลิกตัวแม่ของเขา เธอก็ถึงกับอึ้ง
นี่เป็นวิธีที่มนุษย์ปกติเขาทำกันหรือไง?
คนไข้ยังหมดสติ แถมเพิ่งผ่าตัดเสร็จ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีแผลผ่าตัดตรงไหนบนตัว จะพลิกตัวส่งเดชแบบนี้ได้ยังไง?
หมอเขียนข้อควรระวังต่าง ๆ ส่งมาให้ พอเดินเข้าห้องผู้ป่วยก็เห็นภาพเซียงจวี่กำลังพลิกตัวคนไข้เพื่อเตรียมปูแผ่นรองซับ
เธอตาโตด้วยความตกใจ “OMG ตกใจหมดเลย——”
“ปล่อยมือ ปล่อยมือ รีบปล่อยมือ——”
เธอตีมือที่กำลังจะก่อเรื่องคู่นั้นออก “คนไข้เพิ่งผ่าตัดที่หน้าอกมา ทำไมถึงพลิกตัวส่งเดชได้? ถ้าแผลฉีกขาดแล้วติดเชื้อขึ้นมาถึงตายได้เลยนะ รู้ไหม!!!”
เซียงจวี่ถือแผ่นรองซับ สีหน้ากระอักกระอ่วนเล็กน้อย “ผม……”
เขาไม่รู้จริง ๆ
ปกติน้องชายอย่างเซียงเชินเป็นคนดูแลแม่ ส่วนเขามีหน้าที่หาเงิน
บางครั้งเขาไปเยี่ยมแม่ที่โรงพยาบาล แม่ก็มักจะรู้สึกตัวดี ไม่จำเป็นต้องดูแลอะไรมาก เขาแค่คุยเป็นเพื่อน ปอกผลไม้ให้กิน ไม่ต้องทำอย่างอื่นเลย
เขามองหมอ “แต่พวกนี้ไม่ใช่สิ่งที่คุณบอกให้ผมเตรียมไว้เหรอครับ?”
เพราะไม่รู้วิธีใช้ เขาถึงได้ตั้งใจค้นหาวิธีใช้ก่อนลงมือ
หมอพูดไม่ออก “ฉันบอกให้เตรียม ไม่ได้บอกให้ใช้เดี๋ยวนี้สักหน่อย”
“ฉันกลัวว่าคุณจะไม่รู้เรื่องการดูแลคนไข้ เมื่อกี้ยังให้พยาบาลไปตามคุณมาหาฉันอยู่เลย ทำไมคุณไม่มา?”